Berisha është Skënderbeu, po Nano kush është?

Para dy ditësh, në një emetim të Kryeministrisë, lexova se një artist holandez i paska thënë Berishës “që, në vlerësimin tim, jeni Gjergj Kastrioti i kohëve të sotme.” Me arsyetimin se paska kryer transformime të mëdha në Alpet e Shqipërisë! I dalë nga selia e Kryeministrisë një lajm i tillë meriton të analizohet.

Pa pasur nevojë të ndjek fillin se si, qysh dhe tek, më bie në sy fakti se kjo shprehje nuk vihet për së pari në sofrën e politikës shqiptare. Njerëz rrotull Berishës, të stimuluar prej tij, nga ata më të përdorurit, pa pikë personaliteti, e kanë artikuluar këtë krahasim edhe publikisht në fushata elektorale.

Ne shqiptarët nuk e i kemi shkruar vetë shumicën e të vërtetave. Kemi transkriptuar dëshira dhe interesa në fjalë e shkronja, e kështu kemi shkruar me demek historinë tonë. Të vërtetat ose afërsisht të vërtetat na i kanë shkruar të huajt. Ne nuk kemi treguar aftësi për të shkruar as të vërtetat e ditës edhe në kushtet e një teknologjie të përsosur.

Në një vlerësim të përgjithshëm, krahasuar me atë që bëri Skënderbeu në kohën e tij, mirë apo keq, Berisha është një hiç. Berishën pakkush e njeh përtej Podgoricës. Shumica e atyre që e njohin nuk kanë ndonjë respekt për të. Më ka rastisur në vitet 90-të, në mandatin e parë të PD-së, jashtë vendit, që një ballkanas, i huaj, të më fliste për Berishën asokohe President, duke tipizuar një njeri të rrëmbyer, populist, siç ishte në të vërtetë, që krijon përplasje në një shoqëri demokratike. Kjo para nja 17 vitesh. Nuk kishte ndodhur akoma 97-ta, as Gërdeci, as 21 Janari, që kanë brenda tragjedi të parikuperueshme, në qendër të të cilave është Berisha. Nuk kishin ndodhur akoma grabitje dhe tjetërsime pasurish publike të përmasave të  mëdha në qendër të të cilave është po Berisha, ky që po përpiqet me mënyra qesharake ta krahasojë veten me Skënderbeun e kohëve moderne. Po ta pyesje sot ballkanasin e para 17 viteve, me siguri që, me duar mbi kokë, do të thoshte “rreziku që vinte prej tij dukej që nga larg, sa më afër ti kesh batakçinjtë, as më i verbër bëhesh.”

Gjatë dy dekadave të shkuara, të paktën deri më 2005, në politikën shqiptare ka dominuar rivaliteti Nano-Berisha. I njohur si konflikti Nano-Berisha, sigurisht prej Berishës. Këto dy modele, nuk patën ndryshime të dukshme në raport me menaxhimin e pushtetit. Veçse korrupsioni dhe klientelizmi i Nanos ishte më përfaqësues politikisht dhe më qytetar, përkundër korrupsionit fshataresk të Berishës që rezultoi deri edhe vdekjeprurës.

Po ti krahasosh në atë që kanë bërë, këta të dy ngjajnë si dy pika uji me përjashtim të disa liberalizimeve të Nanos dhe veprave rrugore të Berishës. Përfundimi, Shqipëria vendi i fundit ballkanik që pret të integrohet në Europë. Aty ku askush nuk mund të spekullojë sepse Europa ka një skaner (Questionnaire) me mijëra pyetje për standardet e një shoqërie demokratike.

Po ja që vjen një artist i huaj matuf dhe na i thotë Berishës në zyrën e tij se na qenka Skënderbeu, sepse paska zhvilluar Alpet (duke besuar se e ka thënë vërtetë)! Druaj se ky artisti holandez që paska vite që rrika në Alpe nuk e ka marrë vesh akoma se në Shqipëri janë bërë zgjedhje dhe se Berisha është dëbuar nga pushteti më keq se ushtria e Sulltanit në betejën e Torviollit.

Po mirë nëse Berisha qenka Skënderbeu, po Nano kush është? Nuk kemi pse t’ja hamë hakun as këtij te fundit, përderisa është i të njëjtit standard. Kështu që na duhet të gjejmë një të krahasueshëm edhe për të. Ja psh ndoshta Ali Pashë Tepelena. Edhe ai e pinte duhanin, kishte dhe mjekër, ishte qejfli etj. si këto. Për të bërë histori “moderne” duhet patjetër duhet të gjejmë dhe një për Nanon, ndoshta pas disa vitesh për dikë tjetër, nëse jemi me këto mend, e kështu me radhë.

Tani që Berisha e bëri zgjedhjen e tij, duke u krahasuar me dikë që shqiptarët më shumë se sa e njohin shkencërisht, e njohin si një mit, na duhet patjetër të mendojmë për një të krahasueshëm me Nanon. Propagandistët amatorë të PD-së besoj do kujdesen që teatri të mos përfundojë te Skënderbeu i artistit holandez, por të vazhdojë me ndonjë  krahasim me kalorës tjetër, apo pasha që i ngjan Nanos, të ndonjë artisti fjala vjen, norvegjez me arsyetimin se ka punuar mirë në zonën e Bregut!

Të kthehemi në realitet. Këso historish vetëm kombet e varfëra i prodhojnë. Por sot nuk jemi në kohën e ballhutës, ku s’kishte asgjë, as shkrim as këndim, as shkolla, as letra. Jemi në kohën e shpejtësive satelitore ku të gjitha gjërat shihen, dëgjohen, regjistrohen.  Megjithatë teatri duhet të vazhdojë! Populli duhet të mësojë se kush i ka qeverisur, që të mos përsërisë më dy herë të njëjtin gabim. Sepse përsëritja e të njëjtit gabim, nuk është më gabim, por zgjedhje.