Sulçe Çela iku, po mbetet…

Nga Agim Jazaj

Ditë më parë u largua nga bota e të gjallëve dhe i mbetur mes të gjallëve, autori i njohur në fushën e mësuesisë, por dhe të gazetarisë e letërsisë Sulçe Çela, i njohur,sidomos në gazetën: “Zëri i Vlorës” etj.,si dhe në gjithë gjinitë e publicistikës…

Sulçe Çela, i kudo ndodhur, edhe aty ku ndodhte gjëma, në Velçë, ku i kish bërë koka dëng, në Kotë ku u formua, në Sevaster ku kishte miqësi e do të mbante fjalën mortore, në Kalivaç, ku nisi startimin si mësues, në Durrës, si ushtar, do të linte gjurmë jete dhe frymëzimi…

Në ditët e para të thëllimit të ftohtë, në Vlorë do të drithëroheshin shumë zemra të njerëzve të familjes së tij, miqve dhe shokëve nga ndarja e këtij njeriu, jo të zakonshëm, ish mësuesit pasionant i Gjuhë-Letërsisë, një mësues dhe kontribuues i njohur për shumë vite në Kotë, një aktivist i dalluar i Labërisë, e më gjerë!

Në librin “BIJ TË VLORËS” i autorit,zë vend edhe ansambli i bashkëpunëtorëve dhe korrespodentëve vullnetar të shtypit të kohës së djeshëm, të gazetës;“Zëri i Vlorës”. Dhe ky ansambël ishte i shtrirë në gjithë hartën e Vlorës që nga Kuçi, Sevasteri, Selenica, Novosela, Sazani, Kota, Piluri, Himara… Kjo plejadë e fjalës së shkruar, e veprës së lënë, kishtevlerën e pa diskutueshme dhe ruhen në arkivat, muzetë institucionale, por më shumë mbeten të regjistruar në kujtesën njerëzore, madje në memorien kombëtare. Kudo kishte të tillë njerëz me vullnet e talent të pa shoq, të cilët pasqyronin, frymëzonin dhe emanciponin pjesëzat e shoqërisë, pse jo dhe shoqërinë për të qenë njerëz, për të mbetur qytetar!

Ndonëse kanë kaluara vite, por pjesëza e kësaj armate kujtohen dhe nderohen nga pjesa e emancipuar e shoqërisë. Sepse pa të djeshme nuk ka të sotme, dhe pa të sotme nuk mund të ketë të nesërme. Çdo qytezë, fshat, apo qendër pune, e sidomos Selenica si qytezë e minatorëve, por dhe Kota, NB  “Kanan Maze”etj., kishinbashkëpunëtorët e vet të shtypit të kohës, të gazetës “ZËRI VLORËS”tëquajtur asokohe si “Degë e Lidhjes”, apo dhe “Bashkim i Gazetarëve”.Nga kjo radhë ishin shumëkontribuues dhe aspak përfitues, këta idealist të kohës në shërbim të shoqërisë.Në faqet “Zërit të Vlorës“, por dhe të shtypit qendror shpaloseshin firmat dhe talentet e tyre, njerëz të thjeshtë, intelektual, mësues, inxhinier, në gjithë sektorët e ekonomisë. Pak ndër emrat e kësaj plejade, autori në sipërmarrjen e tij, ka mundur t’i përzgjedh me shijen e lexuesit dhe t’i klasifikojë në këtë mikroenciklopedi. Ndër ta është, pra tashmë ishte dhe nuk është më autori: Sulçe Çela! “Penda e tij dallohej në shumëfusha të jetës dhe të publicistikës”. Pra me pak fjalë përmblidhet edhe kontributi i autorit, tashmi larguar nga jeta e të gjallëve, Sulçe Çela, po edhe pse i larguar këto ditë i mbetur mes të gjallëve.

Sulçe Çela ishte bir i fshatit Velçë. Aty ku u lind dhe u përplas me dallgët e jetës, me vuajtjet dhe falënderon babain e vet: “I faleminderit babait tim të merakshëm, që më rriti me shumë përulje dhe dashuri, më nxiti dëshirën për t’u bërë djalë i mirë dhe njeri i mirë, me shkollë”.

Bashkë me qumështin e nënës mori me vete nëpër rrugët e atdheut dhe të dijes kudo ku shkoi dhe shërbeu si mësues, në Tepelenë e sidomos për shumë vite në Kotë, si ushtar i shërbimit të detyrueshëm të kohës, e kudo u mësoi brezave të tërë sidomos në shkollën e mesme Bujqësore të Kotës, kudo ku punoi dhe krijoi… Ish mësuesi Sulçe Çela me librat e lapsat bënte kilometra të përditshme, ku kujton dhe nuk i harron mësuesit e tij të parë si Gani Karteri, Nuri Abazaj. etj.

Shkollën 7 vjeçare të kohës mësuesi Sulçe Çela e vazhdoi dhe e përfundoi me notat 5, në shkollën e Ramicës. Edukata e prindërve dhe e mësuesve si Shaban Baholli, Adile Çifti, Ndriçim Ganaj, Fuat Kokallaj, Elez Elezaj, Fanol Muça, u bënë frymëzuesit dhe formatuesit e mësuesit pasardhës.

“Nuk ka profesion më të bukur se sa mësuesi, i cili vjen pas nënës”. Ndaj dhe në ëndërrimet e tij djaloshari nga Velça, vrapoi drejt ëndrrës për t’u bërë mësues.

“Babai im trokiti aso kohe në derën e ish kryetarit të Komitetit Ekzekutiv mirënjohur dhe i mbetur edhe në kujtesën e vlonjatëve, inxhinieri Kristo Papajani për të drejtën e përfitimit të bursës së birit të tij,Sulçes. Dhe pas tri ditëve, më 4 korrik të vitit 1957, vjen në fshatin Velçë, telegrami nga komitetit Ekzekutiv për nisjen e shkollimit, në shkollën pedagogjike: “Jani Minga”- Vlorë”.

Dhe harta e ish mësuesit, ku ka punuar dhe ka lënë gjurmë pune Sulçe Çela është goxha e shtrirë. Ish mësuesi ka punuar në kohën e tij djaloshare qysh nga Izvori dhe Kalivaçi i Tepelenës, ku shkonte dhe bënte km të tëra, që nga vendlindja e tij Velçë, në Sevaster e hidhej me gjeminë në “Guri i Lunecit” e herë më këmbë, në Vjosën me dallgë të tërbuara e herë të qetë, herë të akulltë për në Kalivaç e Izvor.

Shkonte mes nxënësve dhe njerëzve, tek të cilët ka lënë gjurmë të pa harruara, atje ku gdhihej, jetonte mes kalivaçiotëve si një familje e madhe. Po gjurmët e punës të këtij mësuesi dhe krijuesi i gjen edhe në Nivicë të Tepelenës, në Bashaj, Rromës e Gumenicë, në Mavrovë dhe sidomos në Kotë, ku jetoi, punoi dhe la gjurmë më gjatë se kudo. Mësuesin e letërsisë Sulçe Çela, në shkollën e Kotës e kujtojnë me krenari, por edhe me dhimbje edhe nxënësit si Vangjel Kapaj, Erion Habilaj, Tasim Çuçaj, Elidon Kananaj, Mujsi Xhelilaj e shumë e shumë armata të tëra, të cilët kanë marrë prej tij jo vetëm mësimin si mësues, por dhe korrektësinë si njëri, edukatën si prind, krijuesin e frymëzuesin në jetë. Korrektësia, sinqeritetit, burrëria dhe aftësia, ishin të mpiksura në mënyrën më perfekte, te ish mësuesi i letërsisë dhe krijuesi Sulçe Çela me Velçën, Vlorën labe dhe sidomos Kotën e tij, ku ishte edhe si vendlindja, por dhe vendbanimi, vatani e veçon dhe e çmon në dorëshkrimet e tij autori Sulçe Çela.

Kota, ajo qytezë e punëtorisë, e cila ka qenë edhe lokalitet, me rreth 5 mijë banorë, ku nisi punën si nëndrejtor i shkollës së mesme, të bashkuar në vitin 1978, e cila regjistronte rreth 1000 nxënës, të cilët vinin që nga Shkoza, Vërmiku, Ramica, Gjormi, Vajza, Drashovica, Mavrova, etj. Për shkollë me 52 mësues, ku ish edhe mësuesi Sulçe Çela- rrëfen në tregimet dhe dorëshkrimet e tij: “Punova për 27 vjet punë si mësues, nëndrejtor dhe drejtor, aty ku më mësuan dhe mësova. Më vlerësuan dhe vlerësova”.

Qyteza e Kotës ishte formatimi, dhe stacioni më i gjatë, ku ish mësuesi dhe krijuesi Sulçe Çela, ka lënë gjurmë të pashlyeshme, gjurmë pune dhe gjurmë jete. Njerëz të tillë, me kontribute dhe virtyte edhe kur largohen nga bota e të gjallëve, vepra e tyre i mban të gjallë, në përjetësi, në altarin e përjetësisë!

Familja humbi njeriun më të dashur, por edhe shoqëria humbi njeriun me vepra dhe kontribute.

Autori ka lënë pas edhe veprat e tij, të botuara 7 librat dhe në dorëshkrimetë tjerë, të cilat vdekja e tij e pa pritur dhe e parakohshme i la në mes.