Ç’do ndodhë në 16 shkurt?

Një opozitë pa moral dhe pa besueshmëri publike, përballë një qeverie të zhytur në skandale financiare dhe larg përfaqësimit që i ka deleguar vota masive e së majtës. Kush po nxiton të krahasojë Shqipërinë me Venezuelën dhe pse. A do ndodhë “rrethimi i Kryeministrisë, deri në përmbysje, qoftë edhe përmes forces” siç po përflitet nga organizatorët e protestës në rrethe?

Bedri Islami

Ka disa ditë që me bujë e pompë të madhe, opozita e tashme, ka përcaktuar datën e 16 shkurtit si ditën kur do të rrëzohet qeveria Rama, e veçanërisht kryeministri, dhe përmes rrëzimit të tij, do të vijojë punën një qeveri teknike, e cila do të jetë edhe kabineti që do të realizojë dy zgjedhje njëkohësisht;  vendoret, të parashikuara në qershorin e këtij viti dhe megjithëse të planifikuara për pas më se dy viteve, edhe zgjedhjet parlamentare.

Basha ka ndarë kasnecët organizatorë në rrethe, Kryemadhi dhe Berisha kanë shkuar edhe më tej se kaq. Ata kanë paralajmëruar rrethimin e godinës kryeqeveritare dhe ndërprerjen e aktivitetit të saj, deri në përmbysje, qoftë edhe përmes forcës.

A do të ndodhë kështu? A mund të bjerë kjo qeveri thjeshtë se kështu e kërkon  një  opozitë pa moral dhe pa besueshmëri publike? A do të  ishte e pranueshme për bashkësinë ndërkombëtare një rrëzim qeveritar me force? A është situata njëjtë me Venezuelën?

Por, le të shtrojmë disa nga gjërat më kryesore:

Së pari, ndryshimet e bëra në qeveri, të cilat duhet të ishin bërë që në krye të herës, më shumë se sa nevojë për ndryshim, ishin e vazhdojnë të jenë, një gjetje politike e administrative pas daljes në një dritë zvetënuese të skandaleve financiare dhe mbushjes së kupës nga kabinetet e mëparshëm.

Kabineti i tashëm qeveritar si e ka konceptuar shefi i qeverisë, më pak se çdo kabinet tjetër është i socialistëve.

Kjo do të thotë se ai është një mendim teknik i shefit të qeverisë Rama, i cili, si duket, e ka më të lehtë të veprojë me njerëz që i binden, se sa me njerëz që mendojnë.

Por kjo do të thotë edhe se, nëse bie ky kabinet nuk do të thotë se ka rënë e drejta e shumicës socialiste për të qeverisur vendin, të drejtë që ia kanë dhënë zgjedhjet parlamentare të vitit 2017.

Pas 6 vitesh të qeverisjes Rama, megjithëse janë bërë disa epërsi, nuk është më koha e krahasimit të saj me Berishën. Justifikimi i katër viteve të para me humnerën që la pas kabineti Berisha –Bode tani është në fund të pusit, kur për më tepër, të parin thuajse e ka amnistuar në të gjitha drejtimet dhe i ka lënë të lira burimet financiare korruptive të tij, dhe, mjerisht, të dytin, Boden e shpërbleu përmes një posti të lartë në Bankën e Shtetit.

Në kaq vite duhej të ishte krijuar një mendësi ndryshe e drejtimit të vendit.

Për pushtetin e tij vetjak Berisha ishte autokrat i dorës së parë me shikim nga diktatura. Rama po përmbys besimin e shprehur në votë, duke injoruar gjithçka kjo votë i ka deleguar si detyrim përfaqësimi.

Është e vërtetë se zhgënjimi nga qeverisja e tanishme është i lartë. Edi Rama vetë nuk është më në ato përmasa dhe shkallë besimi si  njeriu i shpresës. Por raporti i besimit mes tij dhe asaj që mund të vijë, është ende në favor të tij.

Koha për të rrëzuar një qeveri nuk përcaktohet nga opozita dhe as nga dëshira e saj. Të ishte ashtu, kjo qeveri do të kishte rënë prej kohe. Koha për ndëshkimin e qeverisë Rama ka ardhur, koha për rrëzimin e saj ende jo.

Mbi të gjitha, sepse opozita e tashme është ndoshta më e lodhura dhe më e konsumuara që ka Shqipëria në tri dekada jetë plurale. Mos besimi ndaj saj është shtrirë që nga radhët brenda vetes, çka solli heshtjen e madhe të mbi 400 mijë votuesve, të njohur si aradhë e saj, por edhe në mjediset që pak ose aspak kanë të bëjnë me të.

Në thuajse gjashtë vite, e gjithë ajo që mund të mbahet mend nga opozita është përfshirja e saj në kauza banale që kanë dalë mashtrime publike njëra pas tjetës, kur çështje reale për t’u marrë ka patur plot dhe këto, në mënyrë paradoksale më shumë janë zbuluar nga shtypi pranë së majtës.

Opozita nuk mund të ketë të saj si koncept politik budallalliqet e djalit të Balliut dhe as deklaratat patetike të Vasilit.

Në protestën antiqeveritare studentore, e cila në thelb ishte më e përdalluara e këtyre gjashtë viteve, asnjë lider i opozitës nuk ishte pjesë e saj dhe as frymë e saj. Përpjekja e tyre për të qenë në lidershipin e lëvizjes studentore solli mbylljen e saj deri në asfiksim.

Figurat politike që duan t’i prijnë lëvizjes së opozitës që 16 shkurtit për të përmbysur qeverinë Rama, janë po ashtu me kredenciale politike e njerëzore, në të shumtën e tyre të lodhura, të stërprovuara dhe të refuzuara. Tek ata fshihen skandale financiare të së njëjtës përmasë që ka përfshirë edhe kupolën rilindase.

As bashkësia ndërkombëtare nuk do pranonte kurrë një rrëzim qeveritar me forcë. Berisha e ka provuar dy herë grushtin e shtetit. Herën e parë në prishjen brenda natës të Qeverisë së Stabilitetit dhe me porosi të disa të arratisurve politikë që kishin bërë krime në Shqipëri, çka e solli në pushtet; herën e dytë në shtator 1998 me armë dhe bashkësia ndërkombëtare e detyroi të tërhiqej dhe të mbyllej në strofullën e partisë së tij, ku në bodrume rrinin njerëz të armatosur rëndë.

Sidoqoftë kohërat kanë ndryshuar. Detyrimet e ndërsjella politike ndërkombëtare nuk mund të lejojnë krijimin e një gjendje amorfe, destablizuese dhe përmbysëse. Shqipëria, megjithë krahasimet e bujshme nuk është Venezuelë dhe as mund të bëhet e tillë.