Përse shumica kërkon rikthimin e imunitetit të deputetit?

Bedri Islami

Në 12 vitet e fundit rregullorja e parlamentit shqiptar është ndryshuar tetë herë.

Të gjithë ndryshimet janë bërë nga partitë që kanë qeverisur dhe, në të shumtën e herës, kanë krijuar një vorbull politike të shumëanshme, përmes së cilës, jo rastësisht, është bjerrur karakteri solid i parlamentit, rëndësia e tij si tempull i demokracisë dhe vetë deputetët, më shumë se sa njerëzit mentarë të kombit, janë tashmë një grumbull i madh hileqarësh, përgjithësisht të paarsimuar si duhet, përgjithësisht mjeshtra të rrjepjes së shtetit, në të cilin, të ndershmit, të mençurit dhe kurajozët janë “gjendje e jashtëzakonshme”.

Për të qenë më të sigurtë në të ardhmen e tyre ata kanë ndërtuar vetë rrjetin e mbrojtjes dhe, sa herë që u është rrezikuar kjo rrjetë mbrojtëse, ata kanë ndryshuar thelbin e punës së tyre, duke nisur që nga Rregullorja e Kuvendit, një kanun ligjor që ekziston thjeshtë për mbrojtjen e tyre, duke hedhur poshtë të tjerat, dhe, kur kanë dashur kapot, kjo ka shkuar deri në ndryshimin e Kushtetutës në pak orë.

Rregullorja e Kuvendit është temë e ditës dhe mund të votohet në seancën e parë të tij. Megjithëse  shefi i deputetëve të shumicës pat deklaruar se ajo do të mund të shkruhet nga opozita, përsëri ata po e shkruajnë atë sipas dëshirës së tyre dhe jo në përshtatje me Kushtetutën e Republikës.

Që nga viti 2012 deputetët shqiptarë nuk kanë imunitet, përveç rasteve të arrestimit dhe të kontrollit të banesave. Ky është një akt kushtetues, i cili tani po shkelet nga Rregullorja e Kuvendit, e cila duhet domosdoshmërisht të jetë në përputhje me të.

Çfarë po ndryshojnë në fakt deputetët e shumicës, jo vetëm bie ndesh me aspiratën e shprehur vite më parë, për heqje të imunitetit parlamentar, por edhe e kthen këtë strukturë, në punët e saj, shumë vite pas.

Sipas ndryshimit të bërë nga mazhoranca në rregulloren e kuvendit kërkesa për të autorizuar caktimin e masës së sigurimit të arrestit në burg ose në shtëpi, heqjes së lirisë në çfarëdolloj forme, kontrollit personal ose të banesës, i paraqitet kryetarit të Kuvendit nga prokurori dhe kërkesa duhet të përmbajë një relacion të arsyetuar dhe të shoqëruar me provat që e mbështesin atë.

Të gjithë e mbajnë mend debatin në rastin Tahiri, ku, edhe pse kërkesa e prokurorisë mund të kishte patur një qëllim politik, alibia që krijoi shumica, përmes asaj që dëshirohet sot të jetë e miratuar, ishte pikërisht kjo: vetë organi i akuzës do të ndodhej para një gjykimi in ekstrem, duke u bërë në një mënyrë ose në një tjetër pritëse e një hetimi të mëtejshëm, të shpejtë, duke mos lejuar prishjen e provave, apo edhe krijimin e mendimit opozitar të prishjes së tyre.

Përse pikërisht tani, Rilindja në pushtet, si forca qeverisëse, kërkon të ligjërojë pikërisht këto ndryshime themelore në Rregulloren e Kuvendit, çka do e vendosë edhe një herë imunitetin parlamentar brenda një rrethoje të hekurt, ku ligji do e ketë të vështirë të depërtojë:

A ka ndonjë shkak thelbësor pse ndodh kështu?

Dy gjëra, mendoj, se janë thelbësore në të gjithë këtë lëvizje:

Së pari, reforma është në zhvillimin e saj dhe strukturat e drejtësisë, megjithëse jo sa duhet, kanë filluar të zënë mend se, edhe gabimet , shpesh herë me dashje dhe të financuara për t’u bërë, një ditë i hapin aktet dhe prej tyre mund të ndëshkohesh.

Reforma në drejtësi është sinjali i parë që krijon korrocatën mbrojtëse të sallës parlamentare, majtas e djathtas, pasi, shumë prej tyre e dinë fare mirë se, nëse një ditë do të bëhet Vetingu i politikës, ata, jo vetëm nuk do të jenë parlamentarë, por pas hekurave.

Në afër gjashtë vite qeverisje, ndryshe nga sa është shpresuar, rilindasit kanë mëkatet e tyre, të cilat nuk kanë qenë të pa gjurmueshme. Në fakt, disa prej tyre dihen dhe kanë krijuar një humnerë klasore e financiare.

Sekush prej tyre, sidomos ata, më mëkatarët, që janë bërë edhe nismëtarë të përmbysjes së Rregullores së Kuvendit, e ndjejnë se Reforma do të jetë edhe për to, sidomos për to, edhe si mëkatarë, edhe si amnistues të krimeve të paraardhësve të tyre politikë e pushtetorë.

Së dyti, SPAK.

Kjo mund të jetë, tani për tani, struktura më gjumë prishëse të deputetëve dhe qeveritarëve, në të dy krahët.

Por, më lehtë të gjurmueshme do të jenë të atyre që sot janë në pushtet.

Sinjali  i fundit serioz i Bashkësisë Ndërkombëtare është dërgimi për dy vite i një prokuroreje që ka në çarkun e saj kryeministra, dikur të quajtur të paprekshëm.

Pas saj do të jenë edhe të tjerë, ashtu si kanë ardhur edhe para saj.

Ndërkombëtarët, që kanë investuar shumë në Reformën në Drejtësi dhe krijimin e strukturës SPAK, nuk e kanë bërë këtë për sytë e bukur të qeveritarëve, por të ndërtuar, më në fund, çka pritën të bënte Rilindja politike, shtetin ligjor.

Ndaj edhe shumica po shpejton të krijojë nj alibi ligjore për të mbrojtur veten.

Nuk e ka gabim deputeti socialist, Fatmir Xhafaj , kur thotë se “Deputet janë shndërruar në kartona më shume se sa persona me integritet.”

Dhe si të tillë ata e ndjejnë më shpejt nga të gjithë “lagështirën” që mund t’u vijë një ditë.