Një listë kanibale dhe mosndëshkimi që solli riciklimin e së keqes

Nga Bedri Islami

Disa ditë më parë gazeta DITA botoi një listë të Gardistëve të 21 Janarit, të cilët u shpërblyen me paga të ndryshme, sipas gradës dhe përfshirjes në vrasjet, plagosjet dhe lëndimet e ndodhura.

Ishte në fakt lista e turpit, por edhe më tej se kaq, ishte një listë kanibalësh, të cilët, si të mos ishin mjaftuar me atë çfarë ndodhi, tani i gëzoheshin pagave shtesë.

Jam i bindur se jo të gjithë ata që morën shpërblimin pagues janë të përfshirë në vrasjet dhe masakrën e 21 janarit për të mbrojtur një qeveri që ishte pjesë e krimit. Shumë prej tyre qëndruan në shkallaret, koridoret, paradhomat dhe mjediset kryeministrore, pasi vetë shefi i qeverisë ishte aty, duke e trajtuar godinën si kullat memece të gjakmarrjes, nga frëngjitë e së cilës ai ishte i gatshëm të qëllonte, çka do e pohonte më pas vetë. Njeriu që kishte bërë gati pesë pushkë snajper, në të katër qoshet dhe njerën do e kishte vetë ai për të vrarë shefin e opozitës, është ende rrugëve, i lirë, i paqetë, agresiv, përmbysës, prishës sistemi dhe vlerash, plangprishës i Shqipërisë.

Përse është më tepër se një listë turpi?

Vendimi për të shpërblyer vrasjet është marrë me 22 janar, menjëherë pas protestës, kur të vrarët e parë ende nuk ishin varrosur dhe kur i vrari i katërt ishte në agoninë e tij.

Është marrë me gjakftohtësinë më të madhe kryeministrore, jo më si një akt frike, por si një shenjë e mospërfilljes së gjakut të derdhur, si dëshmi se gjithçka ishte e përgatitur dhe se, nëse nuk dihej se cili do të vritej, vrasja dihej se do të ndodhte. Pra, e parashikuar gjakftohtësisht, nga dy njerëz me funksione të larta shtetërore, njeri shef i qeverisë dhe tjetri i përkëdheluri i tij, ministri i Brendshëm.

Vendimi për shpërblim, sipas një paramendësie njerëzore, është marrë pasi është bërë e qartë se dy skenarët e përgatitur si alibi për gjakun e derdhur kishin dështuar: Skenari i parë ishte dhënë nga vetë shefi i qeverisë, sipas të cilit, demonstruesit ishin vrarë nga afër, nga brenda radhëve të tyre, pasi opozitës i duhej të derdhej gjak për të marrë pushtetin. Në ndihmë të shefit të qeverisë ishin vënë edhe dy mjekë, të cilët morën përsipër rolin e specialistëve të krimnalistikës, duke i hapur rrugën shefit të qeverisë për mashtrimin e parë të madh.

Skenari i dytë do të dilte përmes alibisë së trilluar për çadra pistoletë dhe stilolapsa pistoletë, për makina të ngarkuara me armë që prisnin tek “Taivani”, për njerëz të armatosur që do të sulmonin godinën qeveritare e deri tek përcjellja e kërcënimit ndaj shefit të opozitës.

Deri në mbrëmjen e 21 janarit askush nuk foli për shpërblimin e gardistëve. Edhe shefi i tyre, me një shenjë në syrin e tij, nuk dihej nga ishte goditur.

Pas zbardhjes së të vërtetës se nga kishin ardhur plumbat e vërtetë dhe se cilët ishin vrasësit, gjë që tani do të ishte me figurë të plotë dhe asnjëri nga të vrarët nuk ishte sulmues i rrethimit qeveritar, atëherë Berisha mori vendimin për të shpërblyer gardistët. Shefat e mëdhenj me nga 4 rroga mujore, mes tyre edhe vrasësit, të vegjlit me nga një rrogë mujore. Rreth 380 milionë lekë (të vjetra) ishte shpërblimi për gjakun e derdhur.

E gjitha kjo që gardistët të heshtnin, që vrasja të njihte shpërblimin e saj dhe që shefi i qeverisë dhe ministri i tij i brendshëm të qetësoheshin se nuk do të tradhtoheshin. Pastaj fshinë serverin qeveritar, mblodhën letrat, hoqën përgjimet, dhe përgatitën vrasjet e tjera, të cilat nuk ndodhën jo se nuk deshën, por sepse tani u futën në lojë struktura të tjera.

Kanibalizmi shkoi dhe më tej. Shefi i gardës në një listë dhe shpërblimin e parë, me 4 paga mujore ia dërgon vetes, megjithëse e di fare mirë se nga pushka e tij ka patur të vrarë, pavarësisht se kush e kishte tërhequr këmbëzën. Shefi i di fare mirë, por besnikëria shpërblehet, qoftë edhe me të keqen ndaj të tjerëve. Dy vrasësit kryesorë morën dënime foshnjore, gjaku u shit, kanibalizmi qeveritar u harrua dhe tani gjërat janë kthyer pas, në një vorbull mbytëse, nga e cila nuk shpëton dot ky vend.

Është një listë kanibale që njerëzve duhet t’ua kujtojë gjithnjë se çfarë mund të bëjë një shef qeverie kur gjaku e zë si një dopietë mizore. I dëshmon se cili ishte misioni i një njeriu ministër që mendon se gjaku mund të lahet përmes pagash mujore. Që sjell të vërtetën se si vrasësit nuk qetësohen nga gjaku, por gjakun e kthejnë në katër paga mujore. Që, pikërisht këta njerëz kërkojnë të rivijnë në pushtet, rishtas përmes gjakut që e kërkojnë dëshpërimisht shumë.

E gjitha që shfaqet është një vijë makabre e pashoqe në të gjithë historinë tonë të pas vitit 1990 dhe nuk do të jetë e mundur të vijë edhe një herë.

Në natën e vrasjeve shefi i qeverisë vendos të shpërblejë vrasësit dhe vetë vrasësit bëhen pjesë e lojës së gjakut. Pagesa e natës bëhet qetësimi i një njeriu halucionist, i cili pushtetin nuk e do më vetëm për egon e tij politike, por edhe përtej saj. Ai e ka kërkuar gjithnjë destabilizimin dhe shkatërrimin e vendit, mundësisht deri në themel dhe, nëse nuk e arriti në vitin 1991, nëse nuk e bëri dot ligjërisht në vitin 1994, përmes projektkushtetutës mizore; nëse nuk e bëri në vitin 1997,kur për herë të parë një njeri bën thirrje për luftën e veriorëve kundër jugorëve; nëse nuk e bëri në vitin 1998 kur pushtoi institucionet, nëse nuk e bëri në vitin 2011 kur vrau gjakftohtësisht përmes një urdhëri mizor, kur gjithçka po shuhej dhe njerëzit po largoheshin, synon ta bëjë edhe një herë tani.

Ai është në veten e tij, në rolin e tij.

Faji nuk është vetëm i tij, megjithëse është fajtori kryesor. Pjesë e fajit është edhe qeverisja e tashme, e cila, ndërsa hap dosje për gjëra meskine, që mund të dënoheshin me gjobë, bën sikur harron fajtorin e madh të 30 viteve, pa të cilin Shqipëria kishte qenë ndryshe, krejt ndryshe nga sa është tani.

Gabimi fatal socialist i vitit 1997, kur toleruan fajet e një rrënimi dhe lufte të predikuar civile nuk është thjeshtë nga zemra e mirë apo se janë tolerantë.

Socialistët në pushtet përgjithësisht janë të frikësuar dhe vuajnë nga kompleksi i së djeshmes të paravitit 1990. Ata toleruan të patolerueshmen, rrënimin e shtetit dhe u bënë, më tej, palë e njëmendtë me të.

Tolerimi i fajit solli mosndëshkimin e skajshëm. Ky mosndëshkim solli riciklimin e së keqes dhe tani vendi gjendet para një situate absurde, kur me ngulm, parreshtur me ngulm, synohet të ketë një përplasje civile, me pasoja për të nesërmen, rishtas gjakderdhëse, edhe një herë nga i njëjti burim frymëzues , ardhur përmes të njëjtit njeri, dhe kjo si duket do të jetë një spirale që do të vijë duke u rritur.

Asnjëherë dhe në asnjë vend tjetër, veçse në regjimet fashiste, një pushtetar nuk shpërblen vrasësit që të nesërmen e vrasjes dhe në mënyrë kaq masive. Kur ende nuk ishin varrosur të vrarët dhe nuk ishin mjekuar të plagosurit.

A u duhet besuar edhe një herë?

***

Botuar në Dita. Ndalohet riprodhimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë