Politika e këpucëve, e bluzave dhe e shqiponjës me duar

Edona Llukaçaj

Që kur kam filluar të kem një mendimin tim të pavarur, figurat kryesore në politikën shqiptare kanë qenë minimalisht të pakuptueshëm. Përtej bindjeve personale, përballë vendimeve dhe veprimeve të tyre jam ndjerë si ai nxënësi në orën e fizikës që mundohet të kuptojë shpjegimin e teorisë së kuantumit e ta lidhë këtë koncept abstrakt me realitetin e tij.

Si në Shqipëri ashtu edhe kur jam larg, kam kontrolluar jo pa ngurim të përditshmet  se mos prapë (e larg qoftë) ndonjë ‘tmerr’ i ri shqiptar zinte kryetitujt. Fatkeqësisht, një pjesë e mirë e liderëve tanë politikë, të ricikluar siç janë, dështojnë të na japin sigurinë se Shqipëria vërtet ka marrë tjetër rrugë: atë të zhvillimit e të integrimit.

Duket se ata me qëllim, e thuajse me dakortësi, e kanë tërhequr dhe po e tërheqin vëmendjen e opinionit publik në pika të tjera, ndërsa problemet  kritike mbeten të paadresuara. Ndërsa një pjesë e të zgjedhurve për të përfaqësuar nuk e pa të arsyeshme të vazhdojë ta bëjë këtë detyrë (e privilegj) nëpërmjet institucioneve demokratike, ashtu të brishta siç janë, pjesa tjetër duket e gatshme ta lerë një pjesë të shoqërisë të papërfaqësuar ose më përfaqësi të gjymtuara.

Për shembull, jo për pak kohë, aktualiteti shqiptar ka qenë i zënë me këpucë. Duket se është harruar padakortësia me cilin ligj a diskutimi për cilin vendim qeveritar rezultoi në hedhjen e këpucës në drejtim të krye-qeveritarit në Kuvend, por, marka dhe çmimi i çizmeve janë akoma të ngulitura në kujtesën shqiptare.  Ky rast duket se u kthye në precedent. Veprimtaria e kryeministrit Edi Rama gjatë Samitit të Ballkanit Perëndimor verën e kaluar në Londër, u la nën hije nga komentimi mbi fotot e përbashkëta, ku ai ishte me atlete të bardha. A thua masa e këpucëve të kryeministrit apo problemi i tij ortopedik e ndikojnë në pozicionin e Shqipërisë në rajon?

Sidoqoftë, më është krijuar përshtypja se nën zhurmën e tepsive dhe kazanëve, këpucët u bënë demode për t’i lënë vendin trendit të bluzave (t-shirteve). Pothuajse çdo lider partiak në Shqipëri po përdor pamjen e tij për ta bërë të qartë pozicionin ose për të arritur perceptimin e dëshiruar nga mbështetësit potencialë.

Nga njëra anë, qëndrimi krahëhapur dhe këmishat e kollarisura të njërës palë duket se po kërkojnë të japin mesazhin se tashmë bëhet fjalë për një politikan kalibri, që nuk do të ekzistojë më nën hijen e një lideri historik dhe nuk do të karakterizohet nga apatia. Nga ana tjetër, numri “2” në bluzat shumëngjyrëshe, si fasadat e Tiranës, të liderit të rilindjes duket sikur i kujton rivalit politik 1 milion shuplakat për të cilat është krenar, duke i dhënë mesazhin se ata mund të shumohen.

Por padyshim bluza (t-shirti) më i spikatur ishte ai me mbishkrimin “Here I am,” në protestën e gjashtë të opozitës: si për rastësi, një protestë relativisht më pak e dhunshme në krahasim me paraardhësen dhe pasardhësen e saj, në të cilat personi me këtë bluzë mungonte. Me një ngjyrë diku mes pink-ut (rozës fosforeshente) pink dhe vjollcës së rilindjes, ku dallohej qartë mesazhi, në dukje, i huazur nga një këngë e dikurshme Eurovizioni a nga kënga për fëmijë e gishtave të dorës në anglisht, zonja në fjalë theksonte rëndësinë e prezencës dhe pozicionimit të saj. Përgjegjësia e përfaqësuesit politik të mijërave, ashtu si për kolegët e saj, dukej se mbaronte te pjesëmarrja në protestë.

Ndërsa simboli i shqiponjës me dy duar bërë nga presidenti i vendit kur ç’dekretoi dekretin e datës së zgjedhjeve lokale duket se mjaftoi për ta fshehur për pak situatën ku Shqipëria po tërhiqet zvarrë me ngulm nga politika moskokëçarëse. Ndërsa partia në pushtet këmbëngul për zhvillimin e zgjedhjeve lokale me çdo kusht në datën e paracaktuar, si për t’i treguar botës se ne jemi një vend normal, opozita mungon ku duhet të jetë, teksa bën prova piroteknike rrugësh. Presidenti, shkarkimi i të cilit raportohet se “po planifikohet”, do të qëndrojë mbi palët, që veç me shqiptarët palë nuk janë.

Asnjërit nuk duket se i peshon përgjegjësia e kontributit për krizën politike dhe mungesa e Gjykatës Kushtetuese duket se i vlen të gjithëve për të bërë lirshëm politikë, për hesap të vet.

E kjo qasje duket se po distancon edhe perëndimin, “fronti” nga ku asgjë e re nuk po vjen. Bota e zhvilluar duket e lodhur nga zgjidhja e problemeve të Shqipërisë, sa herë kjo e fundit sillet si ai i mbi-stresuari që shkon në buzë të greminës e i thotë të tjerëve “Më mbani se do bie”. Pashmangshmërisht të preokupuar me problemet e veta, perëndimi i kërkon politikës shqiptare të marrë përgjegjësi, të “rriten” e t’i zgjidhin vetë problemet e tyre, përtej këpucëve, bluzave me nuanca dhe simboleve të heshtur.

***

Botuar në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë