30 qershori, makthi i pushtetit dhe makthi i rëndë i opozitës

Zgjedhjet e 30 qershorit, të cilat, si duket, janë vendosur të mbahen edhe me përkrahjen e heshtur apo të zëshme të ndërkombëtarëve, kanë sjellë një dukje më të afërt të pushtetarëve dhe të opozitës, në të gjithë hapësirën e tyre:

Sheksipiri, në njërën nga poemat e tij, që gjendet tek përmbledhja SODITJE thotë “kali i zi i natës, makthi”.

Të jetë futur pikërisht kali i zi i natës tek liderët politikë?

Makthi është i pranishëm tek Ilir Meta dhe e gjithë shfaqja e tij dje, e martë, para mediave nuk ishte asgjë tjetër, veçse një shfaqje e saj.

Makthi i udhëkryqit në të cilën është futur dhe nga i cili as ai vetë nuk e di se si mund të dalë.

Një gjendje e panjohur më herët për njeriun e dorës së fortë dhe prakticizmin politik, që luhatej nga mbajtja fort pas një çdekretimi, të cilin nuk e kishte menduar më herët, e deri tek heqja dorë nga mandati i tij si shefi i presidencës.

I premtuar bujshëm nga ai se, për hir të së mirës së vendit, ai është i gatshëm të heqë dorë nga Presidenca, të martën ai iu largua fjalës së tij, duke dhënë datën e fundit të mundshme të largimit të tij.

Sot, për herë të parë pas shumë viteve që ndjek lojën e tij politike, ai ishte si në mesin e një shkretëtire dhe, kur je në shkretëtirë, të duket sikur je përherë në qendër.

30 qershori është sfida e tij, por edhe fillimi i rënies së tij. Ai, ose do të bëjë çdo lëvizje të mundshme për të nisur një revolucion të ri politik nga zyra e tij në katin e dytë, ose do të fillojë të ulë shkallët për të dalë jashtë.

Makthi vërehej edhe tek fjalimet e sotme të Edi Ramës. I lodhur në artikulimet e tij të stërthëna, me një fjalor të pagjetur nga ai që normalisht e artikulon si pak kush fjalën shqipe, me shembuj të përsëritur deri në detaje, i lodhur, por edhe përballë enigmës, ai ka në vete jo thjeshtë makthin e 30 qershorit, por atë që do të vijë pas kësaj dite.

Mos po ngarkohet më shumë nga sa mban me pushtet? Pushteti i tepërt, që nga a-ja deri tek zh-ja mos është ajo që nuk do të mund të kapërdihet dhe të bëhet mjerimi i tij?

Ndërsa ia kanë ndaluar fishekzjarret dhe festat, ai do të duhet të gjejë një rrugë të mesme, që, nga njëra anë të mbajë me gajret përkrahësit e tij që do të thërrasin fitore, dhe nga ana tjetër ta ketë mirë me ndërkombëtarët, të cilët , edhe pse nuk duan dhunë, nuk duan as fanfara politike.

E nesërmja e 30 qershorit nuk do të jetë festë për të, do të jetë dita e parë e makthit se çfarë mund të bëjë për të përtypur këtë pushtet të stërmadh, të cilin e ka pasur vetëm Enver Hoxha, vullnetarët e të cilit ia lakon përditë, por pushtetin ia përngjan.

Makth është tek Basha, në fakt ky është njeriu që bart makthin më të madh në këtë vorbull politike.

Përballë vetes ka tri gremina ku mund të rrokulliset fati i tij dhe vetëm një shkallare nga mund të ngjitet.

Gremina e parë e makthit të tij është Berisha. Njeriu që e hipi në fron, mund ta zbresë rrufeshëm. Basha ka pas qafës presionin ndërkombëtar dhe drojën se ata, kur të nxjerrin jashtëloje, vështirë të të pranojnë më. Ndërkombëtarët nuk duan dhunë. Përballë tyre Berisha, që e kërkon dhunën dhe që e ka vënë në pushtetin e partisë për të bërë si i thotë ai dhe jo i thonë të huajt.

Të injorojë Berishën, e di se bën vetëvrasje politike. Ta dëgjojë atë, është i njëjti rrezik.

Gremina e dytë është Meta. Ai dha shembullin sot, e martë, se nuk do të pyesë për ndërkombëtarët. Tingëllon pak si enveriste, por, meqë është nga Skrapari, mund të jetë reminishencë e vendlindjes së tij.

Meta i thotë të ndjekë shembullin e kundërshtimit ironik dhe me forcë të ndërkombëtarëve, por ai deri tani nuk ka rrezikuar asnjëherë kaq fort.

Në të vërtetë ai nuk jeton në realitetin që vetë e krijoi. Pushteti është për të një ëndërr, por kësaj here ëndrra e tij është shumë më e vogël se sa realiteti.

Gremina e tretë janë mitingashët që ngriti peshë, duke kënduar fitoren, edhe pse e dinte se ishte në humbje.

A mund t’i rikthejë ata në gjendje qetësie? E vështirë, për të mos thënë e pamundur! Ai hapi një derë që nuk mbyllet lehtë.

E vetmja shkallare e tij është mendimi politik ndërkombëtar, sidomos i BE dhe SHBA. Nëse i dëgjon ata, mund të ketë një shpresë që, edhe mishi të piqet, pra të ketë lëvizje të vogla dhune, por që në fund të rezultojnë paqësore.

Lëvizja e pamenduar e opozitës, në fakt e Bashës sipas mendjes së Berishës, ishte më e dëmshmja dhe një enigmë që nuk do të zbardhet kaq shpejt.

Ai, me një lëvizje të vetme rehabilitoi Ramën dhe e ribëri faktor.

Ai i mori sheshet,por i la pushtetin. Ky është makthi i tij më i keq.

Nga të gjitha veprimet mendore, arsyetimi është ai që shfaqet më rrallë!

Kjo ndodhi edhe me Bashën.

Kjo ndodh shpesh herë me liderët tanë?

***

Bedri Islami / Botuar sot në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë