Çarçaf i butë,
një dorë që zgjatet
prek një mur,
buzët hapen
por emri yt nuk del
Heshtja e mpin gjuhën,
sytë mbyten në mall,
në kaltërsinë
që ti dashurove
nuk ka më asgjë,
e ngrirë buzë vajit,
zemra rreh ngadalë.
Mbyllem para murit
vetëm ty të shoh,
vetëm ty të njoh,
me mund e ruaj
dritën në pëllëmbë,
një shpresë të vogël
e kam perballë.
Po kujt t’i flas
ah, nuk i flitet
detit pa valë,
zemra më lutet
të jem e qetë
si ky çarçaf i bardhë.
Po a jam unë
ajo e pafrika,
që shumë lehtë
shpirtin tem
e çliroj kur dua?
A jam unë
ajo e pamëshira
që sytë i çel
shikimin e çon
tek nje ditë e re
ku të harroj edhe ty
nëse dua?
A jam unë
ajo e hareshmja, pra?
Apo jam ajo
krejt e panjohura
që n’pasqyrë ëndrrash
nuk shihem më
me humnerën
pelerinë në krah?
Apo gjithmonë
kemi qenë bashkë
buzë lumejvë
buzë deteve
dorë për dore
duke ecur bashkë
e unë thjesht’ u ktheva
dhe ty të gjeta
në të njëjtin ças’
Kujt t’i them
oh, kujt t’i them
që me heshtjen
më buçitëse
emrin tënd
po ulëras
****
Jetë Zhitia
Nji poezi e tille e mrekullushme e Jetes ,
me flet diku brenda meje ,
por njokohesishte me duket sikur me shtyn me thell ate thike Poetike !
Ah kjo cuore matto , qe s’te harroj kurr Ty Poezi .
Njeriu behet papritur Nostalgjik ,mbasi ka lexuar
kto vargje prekese ,te Jetes lart
e behet kritik me vehten zemren e tij ,
por edhe vet Poezine ,e natyrishte mendimet marrin
ngjyra melankolie ,trishtimi ,per ate kohe e personin qe ka humbur ,prandaj e Kujton ate si dikur ;
————–
N’se ate buzeqeshje kenaqsie ke harruar…Poezi /
e melankolia vargjet e tua ka rrethuar/
ulur n’prer t’poetit thell… ne mallin e tij/
kthehet ajo buzqeshje ..prej kenaqsis lotuar…
Ah… sikur te qendroje edhe pak /
pran, si ateher sa t’me largohej ai merak /
ti falja ate siguri dashuris ton /
jo ate qe duket si iluzion mbi ret /
por ate qe ne zemer mbetet pergjithmon /
ate qe kurr s’largohet nga kjo jet..
Remember you ?
—–
Ohhh…Ti zemra ime .
{cfar po ndodh me Ty ,je penduar ?}
zemer Ti vehtes i shkakton shpesh ,
dhimbje ,.. – paske nfdryshuar ?
Vet dashurove e marr plot shpres ,
thuaj n’se mees nesh gjithcka ka mbaruar ?
Thuaj qe t’largohemi per diku ,
strehuar n’erresire ku asnji t’mos nga gjej ,
asnji kujtim te mbes me ktu ,
as Qielli ne shi,,,te njom ,,t’mos shperthej …
[ Te kujtohet Ty ?
Poezi kur me thoje ;
hidhu ashtu i zjarrt mbi mekat ,
e prej tij thell qejfin zgjoje ?
shijoje kenaqsin oh aq gjaaaaaaat
Poezin me shpirtin tend pushtoje ???
Tashme ti s’je me ktu vec Hija jote qe me ndjek me Heshtjen …
-Dikur tentova edhe un ne ate > Poezi/
..ta shkruaj ate me aq zjarr ,pasion /
i dashuruar me te, ohhh..si asnji /
(i hidhur helm ish zhgenjimi qe pasoj .)
-E tani jane “ndryshe ” fjalet ne vargjet /,
trishtuar per ate qe i perkedheli aq shum,n’rim/
asnji ngushellim dot’guxonte te shfaqet /
heshtja veshtron plaget ” e flet ” me qortim
Si mundet nji zemer perseri te rrah ate ritem …?!/
kur njerzit zhgenjejn e vec prej teje kerkojn ?/
qe vet te shkelqejn , naten e diten/
indiferent mbi plaget qe tjetrit i shkaktojn !
– Por vjen nji dit ,sigurisht /
qe dhe te till humbin ate shkelqim /
penduar perdhe me shikimin e trisht/
jetojn me dhimbjen e s’gjejn me sherim 😛
non lo sapeva che amore
e un tatoo-aggio in cuore
a volte bello
a volte brutto 🙁
——
Ma Tu, come stai ?