Madam Padam

Nga Jeta Zhitia

“Urdhëroni, zonjushë”…

Ndoshta iu duka si vajzë e vogël sepse porosita ëmbelsirë përpara kryepjatës?

Unë thjeshtë nuk pëlqej ta mbaroj darken me diçka të ëmbel; më pas do m’duhet sërish diçka e kripur.

Gjithsesi, veshët e mi të rritur me gjermanishten, u ngritën menjëherë nga fjala “zonjushë”

“Fräulein” nuk përdoret më prej dekadash në gjermanisht.

Konsiderohet… seksiste.

“Është seksiste, – i them kamarierit, – mos më thërrisni zonjushë, ju lutem. Sipas jush, duhet të martohem që të jem zonjë?”

Kamarjeri i sjellshem më dëgjon me shumë durim dhe vëmendje pa e humbur asnjë moment buzëqeshjen.

Nuk më kujtohet nëse reagoi; me sa duket kisha folur vetëm unë.

Vazhdova me ëmbelsirën. Sipas mendimit tim rastin e kisha shpjeguar shumë qartë.

“Hyjmë këtu. Këtu gatuan ai që krijon shije, të kam folur, ushqimi i tij ka identitet…”

Identitet? Me këtë fjalë miku im mjekrrosh me kishte joshur në këtë vend, i cili më ishte dukur përherë si një strehë për borgjezinë e pasuruar padrejtësisht të Tiranës.

Nuk e di pse, por jo prej çmimeve, kjo ishte e sigurtë: nuk ishin aspak në lartësinë e shërbimit të shkëlqyer dhe ëmbëlsirës së mrekullueshme.

Pas një “uau” për shijen e saj, riktheva në tryezë mendimet e mia për zonjushat, madmazelat, misat, senjoritat dhe sinjorinat e Europës.

“Mua n’Gjermani m’thonë frau Zhitia dhe nuk pyesin a jam e martume a jo. Kofsha, s’kofsha, prap Frau jam”,  – i drejtohem mikut tim.

“Po këtu nuk e mendojnë ashtu“, më përgjigjet butësisht, ndoshta duke u munduar të zbutë intensitetin tim mbi këtë temë.

Por unë, pikërisht për shkak të injorimit të kësaj teme jam gjithmonë këmbëngulëse:  – “E pra nuk e mendojnë fare, aty është problemi.”

Shefi i kuzhinës afrohet ndërkohë në tavolinë dhe na ndërpret biseden me një buzëqeshje të ngrohtë dhe zgjatje dore të fortë. U kuptua nga vinte identiteti i ushqimit.

“Ishim duke biseduar për atë që vajzat nuk quhen zonja pa u martuar kurse djemtë janë zotërinj edhe përpara, edhe pas martesës. Jeta thotë që kjo është diskriminuese dhe dëshmon sa ndryshe i shohim këtu burrat nga gratë”.

Shefi i Padamit i përgjigjet mikut të vet:

“Po. Ka të drejtë. Po edhe në Itali kështu është. Nuk është dobësi vetëm e shqiptarëve. Ka femra shumë të suksesshme, por nëse nuk janë të martuara, prapë signorina i thërrasin“.

“Po pra, – ndërhyj prapë me nerv’ unë,  – duhet vetëdijësim për këtë. Pse mua me duhet bashkimi me një burrë që të ngrihem në nivelin e njëjtë me të? Nuk më duhet. I njejti nivel jemi edhe pa u martuar. Dhe makaronat qenkan të shkëlqyera.”

Kujtimet e mia nga ajo darkë nuk janë të ngarkuara me muzikë të tepërt apo ndonjë stimulus tjetër që mund të rrëmbente vëmendjen nga ajo që është vërtet e rendësishme në një restorant.

Kamarieri u afrua për herë të fundit me shishen e verës. Ndërsa e kuqja rridhte në gotën time, ai tha: “Urdhëroni, Zonjë“.

Hë, nga Madmazel për një natë u bëra Madam…

*****

Jeta Zhitia është një shkrimtare e re gjermano-shqiptare në udhëtim në Shqipëri