Partia në gjyq

Nga Viktor Malaj

Si rregull, partitë politike janë bashkime vullnetare individësh që, pak a shumë, kanë mendime, pikëpamje dhe synime të njëjta ose të ngjashme lidhur me rrugët dhe mjetet e zhvillimit të vendit. Normalisht, partitë politike e zhvillojnë veprimtarinë e tyre kryesore në parlament dhe nëpër sheshe e podiume kur mendojnë se kanë arsye dhe diçka për t’i transmetuar popullit. Atje, në parlament dhe në sheshe ata duhet të shpalosin alternativat, medimet dhe kundërshtitë e veta ndaj pushtetit, si dhe të sqarojnë mënyrat dhe rrugët që ata besojnë se janë më të mira dhe më të vlefshme se ato që përdor pushteti.

Tek ne, Partia nuk qëndron në parlament fare ose shfaqet aty përkohësisht, bën zhurmuesin si grup në vend që të flasë nëpërmjet individëve, fyen në vend që të argumentojë, shpif në vend që të arsyetojë, kërcënon në vend që të ofrojë bashkëpunim për çështje me rëndësi kombëtare dhe përdor dhunë verbale dhe dhunë fizike në vend që të përdor mendjen, përparësinë e intelektit të mbështetur në argumente. Mungesa e kulturës, intelektit dhe moralit e shtyjnë një pjesë të madhe të Partisë të sillet dhe të veprojë ashtu siç do të konsiderohej e turpshme dhe e palejueshme edhe për qytetarët më të thjeshtë, banorë të qytetit apo të katundit qofshin.

Për të ardhur në pushtet, me ligj, partisë i lejohet të përdor shtypin dhe median, foltoren e parlamentit, sheshet dhe podiumet që ngrihen në to. Hamendësohet dhe besohet se Partia përbëhet nga pjesëtarë të elitës intelektuale dhe asaj morale pasi ajo pretendon dhe përpiqet të na bindë se do të na udhëheqë drejt së mirës dhe përparimit prandaj, gjithnjë hamendësohet, ajo i neverit njerëzit e krimit, individët e padenjë të shoqërisë dhe i mban larg vetes. Historia e njerëzimit nuk njeh asnjë rast që udhëheqjen dhe drejtimin e një populli drejt përparimit ta kenë bërë njerëz pa integritet moral, njerëz që demonstrojnë nivel kulturor të mjerë dhe moral të krimbur nga veset.

Partia Demokratike dhe “shpëtimtari” i vendit Sali Berisha, qysh me daljen e tyre në skenën politike shqiptare, u bashkuan deri në njëjtësim me llumin ordiner shoqëror aq sa filluan të marrin tiparet e llumit dhe t’i demonstrojnë ato në sjelljen dhe veprimtarinë e përditëshme, qoftë kur ishin në pushtet, qoftë në opozitë. Dhuna, djegiet dhe shkatërrimi i vendit ishin praktikë e pandryshueshme e sjelljes së tyre sapo agoi e nesërmja e krijimit, në dhjetor 1990, e deri sa erdhi në pushtet. Pushtetin e synoi dhe e mori me vota dhe me dhunë, me manipulime dhe falsifikime dhe po me këto forma u përpoq ta mbante edhe kur populli kërkonte t’ia hiqte me votën e lirë. Kur në krye të PD-së u vu me katapultim Lulzim Basha, si trashëgimtar dhe bir besnik politik i Berishës, fare pak gjëra ndryshuan, qoftë sepse urdhërohet në skenë dhe në prapaskenë prej Berishës, ashtu edhe sepse morali i tij politik ndryshon fare pak prej atit të tij moral e politik. Pasi e pa qartë se ishte thuajse i pamundur kthimi në pushtet i partisë së tij, Basha (në bashkërendim me Berishën dhe të tjerë) filluan manovrimet, sajimet dhe përdorën artifice politikë për të zhvleftësuar vullnetin popullor dhe procedurat normale demokratike të marrjes dhe dorëzimit të pushtetit. Që të falsifikonte dhe dhunonte proceset zgjedhore si në vitet 1996, 2009 dhe 2011 e kishte të pamundur se, megjithëse pushtetin e dhunshëm të rrugës e ka ruajtur, nuk kishte pushtet politik. Të përdorte dhunën si në 14 shtator 1998 nuk ia mbante pasi kishin ndryshuar kohët dhe përvoja e vitit 1998 i mjaftonte për të kuptuar se rezultati përfundimtar do të ishte ndëshkimi ligjor dhe, më e pakta, vetëdiskreditimi.

Makinacionet politike morën përmasa më të mëdha kur u shfaqën dukshëm përpjekjet për të vonuar, përdhosur dhe penguar Reformën në Drejtësi. Kur këto përpjekje, megjithë dëmet që bënë, dështuan sepse “Çeçua kishte biçak” dhe “Çeçua” nuk ishte shqiptar, atëherë vendosën instalimin e Çadrës para godinës qeveritare siç ngulnin dikur Sulltanët çadrat e ushtrisë pushtuese përreth kështjellave të Ballkanit. Meqënëse edhe ky mjet qesharak dhe i turpshëm dështoi, Partia nisi të mendonte skenarë të tjerë dhe besoi se sajimi apo përdorimi i videove dhe audiokasetave do të vlente më shumë se mendja, energjia dhe përkushtimi i të gjithë forumeve drejtuese dhe veprimtarëve të Partisë.

Në kuadër të këtij skenari antidemokratik dhe antiligjor u sajua dhe u vu në punë “afera Babale”. Ata që bërtasin me të madhe dhe pa ndërprerë duke akuzuar qeverinë aktuale si “të lidhur me krimin” thirrën në ndihmë dhe bënë personazh kryesor të skenarit të tyre një individ të dënuar për trafik droge dhe krime të tjera. Skenari u dekonspirua, jo vetëm sepse zëri në audiokasetë nuk rezultoi i vëllait të Ministrit të Brendshëm, por edhe sepse personi të cilit i kishin premtuar shpërblim financiar për imitimin e zërit të Agron Xhafajt i denoncoi, ngaqë nuk ia mbajtën premtimin e shpërblimit. Shfaqja mediatike me videokaseta u bë zemërdhënëse për shtabin e PD dhe tufën e analistëve egërshanë që vijnë rrotull “Vendkomandës Qendrore”. Mirëpo, pasi prokuroria filloi procedimin penal kallëzimi u kthye në bumerang. Ngritja e akuzave penale ndaj autorëve e shndërroi kallëzimin në vetëvrasje morale dhe politike. Megjithëse bashkëskenaristët kryesor dhe miratuesit e tij nuk janë akuzuar penalisht, merret lehtë me mend se cilët janë. Personazhi politik i akuzuar ligjërisht është Ervin Salianji, një individ pa kurrfarë integriteti moral, bashkëpunëtor i afërt i L. Bashës. Salianji ndodhet nën akuzën për kallëzim të rremë sepse ka “denoncuar” në organet e drejtësisë një krim të fabrikuar, me prova të shpikura.

Që rioshi pa mend dhe karakter Salianji është një shpifës nuk përbën kurrfarë çudie kur kemi parasysh që shpifja është normë kryesore e sjelljes së asaj Partie dhe një nga mjetet e përdorur më dendur në gjithë veprimtarinë e saj. Mjafton të kujtojmë se janë me dhjetëra vendimet gjyqësore që kanë gjetur fajtorë dhe dënuar për shpifje figurat kryesore të kësaj Partie, duke filluar me Berishën, Palokën, Bashën etj. Të gjithëve na kujtohen pamjet filmike bujëmëdha kur Lulzim Basha dhe Salianji dilnin të kapërdisur në mjediset e selisë së Partisë dhe në sfond ndodhej ekrani ku “dëshmitari X”, trafikanti i drogës Babale tregonte historinë e sajuar dhe shprehte besimin e sojit të tij: “E solla kasetën tek PD-ja sepse vetëm këtu mbrohet e vërteta…”.

Tani që Babalja dhe Salianji me bashkëpunëtorët e tjerë ndodhen në gjyq dhe prokuroria kërkon dënimin e tyre me burg, Partia u ngrit në këmbë dhe urdhëroi që gjithë ish-grupi parlamentar i saj të paraqitej në sallën e gjyqit ditën që do të lexohej pretenca e prokurorisë, “në mbështetje të kolegut Salianji”. Që të mbështetësh dikë duhet që ai dikushi të sulmohet apo rrezikohet prej dikuj tjetër. Në rastin konkret kupola drejtuese e PD-së shkoi në sallën e gjyqit për t’i bërë presion prokurorisë dhe akoma më shumë gjykatës që të mos shpallet fajtor ushtari i tyre Salianji sepse ata e dinë mirë se aty nuk digjet thjesht ushtari por skenari i “gjeneralëve” të SHQUP-it. Në gjyqin e një politikani ndoshta mund të jetë i pranishëm përfaqsuesi i çështjeve ligjore të partisë, por kur shkon e gjithë përfaqësia e Partisë kjo do të thotë shumë. Prania e ish-deputetëve në sallën e gjyqit me urdhër të Partisë është akti më vetëdiskreditues. Secili prej nesh e ka të lehtë të marrë me mend se çfarë do të bënte kjo çetë politike po të ishte në pushtet. Këtë lehtësi na e shton edhe përvoja 30-vjeçare e bëmave të saj me drejtësinë.

Ne i kemi parë këta gangsterë të ushtrojnë dhunë në Parlament, në sheshe dhe të shkojnë në komisariatet e policisë, të hyjnë brenda dhunshëm dhe të fyejnë e godasin oficerët e policisë. Ndër këta gangsterë politikë shquhet dhe Salianji. Ky provincial kokoroç pa kurrfarë vlerash dhe  me pantallona të zbërthyer, disa muaj më parë kërcënonte një oficer të lartë policie: “Unë të heq pantallonat!”. Pretenca e prokurorisë ishte realisht akuzë ndaj partisë, jo pse prokuroria ishte “politike”, siç e shpallën drejtuesit e inkriminuar të PD-së, por sepse skenari dhe manipulimet ishin “vepër e Partisë” dhe Salianji është thjesht një ushtar i përkushtuar ndaj akteve të pamoralshme e të paligjshme. Dhe Partia e pranoi me sinqeritet dhe botërisht këtë kur urdhroi të gjithë ish-deputetët që, me praninë e tyre në sallën e gjyqit, të bënin presion mbi gjyqësorin. Këta burracakë që flasin përditë për “kapjen e drejtësisë” nga Edi Rama dhe që e shpallën pretencën e prokurorisë si vepër të Ramës janë ata që e kishin përkapur drejtësinë dhe kanë mbyllur proceset e veta penale me urdhëra politikë (L. Basha), i kanë shkuar në shtëpi “për kafe” zv.kryeministrit të tyre të akuzuar për korrupsion një natë përpara se të jepej vendimi gjyqësor dhe u kujdesën që masmedia ta përcillte me zë e figurë karshillëkun e tyre (Sali Berisha) dhe i kanë shkuar për “ngushëllim”, domethënë për mbështetje në shtëpi ish-kryetarit të tyre të bashkisë Kamëz, Xh. Mëziut pak orë pasi gjykata e kishte dënuar me burg për korrupsion (L.Basha).

Partia gjendet kudo ku shkelet ligji. Gjendet atje jo në mbrojtje të ligjit por në krah të ligjshkelësve siç ka bërë me zjarrvënësit dhe shkatërruesit a kabinave të kontrollit në Rrugën e Kombit apo me zaptuesit e tokave dhe ndërtuesit pa leje të Astirit, ku një akrep i markës Balliu ushtron dhunë edhe ndaj policisë dhe nxit bllokimin e rrugës për muaj të tërë. Ligjshkelësit, partia i shpall ” të persekutuar politikë ” dhe shkon në sallat e gjyqit kur ata gjykohen për të ushtruar presion mbi organet e drejtësisë. Nuk i bën këto veprime pse beson se ata kanë të drejtë apo se i dhimbsen, por sepse shpreson se kështu do t’i shtohen votat. Qoftë edhe një grusht vota ia vlejnë, sipas partisë, të bëhesh avokate e ligjshkeljes sepse ligjshkelja ka qenë gjithmonë sjellja kryesore dhe morali bazë i partisë. Dhe pastaj, pasi bën këto dhe shumë të tjera, partia del dhe shpall: ” Ne jemi shumica morale “. Kur njeriu sheh shkallën alarmante të amoralitetit dhe paligjshmërisë që ka kapluar vendin tash 30 vjet nuk mund të bëjë tjetër veçse t’i japë të drejtë partisë duke thirrur fort: ” Po, ju jeni shumica morale e amoralitetit shoqëror !”.

Janë këta që e mbushën sallën e gjykatës së Tiranës me njerëz dhe zyrtarë të shtetit për të bërë presion ndaj trupit gjykues në çështjen e vrasjeve të 21 janarit 2011. Dhe, tani, këta na përbetohen me fjalë për drejtësi të pavarur dhe mosndërhyrje në punët e gjyqësorit. S’ka gjë të re këtu, avazi është i vjetër. Janë këta që patën ndërtuar drejtësinë kriminale që po zëvendësohet. Janë këta që me vepra s’lënë gjë pa bërë në mënyrë që t’i krijojnë vetes mundësi të shkelin çfarëdo ligji dhe të mos ndëshkohen. Në këtë hulli dhe sipas këtij morali është edhe pohimi i Bashës pas kërkesës së prokurorisë për dënimin e “grupit Babale” se “Edi Rama po rikthen në Shqipëri gjyqet politike kundër opozitës”, si dhe shpallja prej tij e prokurorëve të çështjes si të korruptuar. Të të shpallë “të korruptuar” autori dhe i akuzuari i shpërdorimit të 230 milion eurove të rrugës Milot – Kukës, i cili duhej të ishte me kohë në “Bujtinën e Reçit”, është guxim prej budallai, por që fyen rëndë kujtesën dhe moralin e popullit. Sipas eksperiencës dhe moralit të Bashës çdo vendim gjyqësor ku implikohen politikanë është i urdhëruar nga qeveria. Siç thotë fjala e urtë “Bërësi, kujtuesi”, domethënë ai që i ka bërë vetë mendon se të njëjtat gjëra bëjnë dhe të tjerët, prandaj edhe u jep zë. Ka qenë praktikë e PD-së që të kryej krime, të shumta dhe nga më të rëndat, në bashkëpunim edhe me lumpenin (llumin e shoqërisë) dhe duket se nuk dëshiron të largohet prej saj. Praktika e saj në fazën e dytë, pra kur ndodh që autorët e krimeve të përballen me ligjin është t’i shpall si të akuzuar dhe dënuar politikisht. Politikanët e kësaj Partie dhe të të gjitha të tjerave ta fiksojnë një herë e mirë në kokë se përdorimi i krimit ordiner si mjet në luftën politike as nuk e amniston krimin dhe as i jep dënimit të autorëve karakter politik.

Këta politikanë pa din e iman, pa fe e atdhe, pa nder e moral, por edhe ndonjë analist avokat i krimeve tridhjetë vjeçare PD-iste duhet të merren me thelbin e një procesi penal dhe jo me hamendjet dhe aludimet që iu shkojnë atyre për shtat. Në rastin konkret çështja shtrohet: A u provua shkencërisht se zëri në audiokasetë ishte i Agron Xhafës? Pse gazetari – ushtar i skenarit që i dha Babales mjetin përgjues – nuk e takoi dhe as e pa fare Agron Xhafajn kur u takua me Babalen  por “qëndroi pak larg”? Pse s’i dorëzoi PD-ja në prokurori të gjitha regjistrimet e selisë së saj ku imituesi i zërit të Xhafës thotë se e ka takuar disa herë Salianjin por ky i fundit e mohon? A mos përsëri  PD-ja veproi me filmimet njëlloj siç zhduku ato të 21 janarit 2011? Nga e dinte PD se zëri në audiokasetë ishte origjinal dhe pse nuk dyshoi, meqë “nuk kishte gisht” vetë? Pse PD dhe Salianji nxituan dhe ndihmuan Babalen të ikte nga Shqipëria sapo e diktuan se po dekonspirohej skenari i tyre? Pse PD nuk ndoqi rrugën e ligjit duke e dërguar “materialin kompromentues” në prokurori, por e shfaqi në selinë e saj para kamerave televizive? etj.etj.

Analisti – avokat i krimeve berishiste, nga njëra anë e përsërit çdo muaj në shkrimet e tij respektin për Sali Berishën i cili është figura kriminale politike më e madhe e këtyre 30 viteve dhe autor vrasjesh e dhunimit të shqiptarëve deri në përdorimin e ushtrisë kundër tyre, nga ana tjetër, me mendjelehtësi dhe “aftësi” vetëdiskredituese pohon se “Salianji ka bërë një nder të madh, ka dërguar në burg vëllanë e ish-Ministrit siç e meriton. Salianji ka kontribuar që një njeri të shkojë në burg”. Duket qartë që analisti idhnak dhe partiak është i gatshëm të amnistojë të gjitha krimet e pushtetit të djathtë dhe autorët e tyre, duke përfshirë edhe vrasjet e 21 janarit 2011, madje t’i shpallë atdhetarë e demokratë 24 karatësh dhe, në të njëjtën kohë, ta konsiderojë nder dhe kontribut kombëtar burgosjen e një njeriu që para 20 vitesh, kur ishte fare i ri, kishte kryer një vepër penale në Itali për të cilën as vetë shteti italian s’e kishte shpallur në kërkim ndërkombëtar. Pohimet e analistit provincial nuk kanë lidhje me moralin qytetar, as burojnë nga pikëpamjet demokratike dhe as nga dashuria për drejtësi sociale, por nga pasionet e tij të paarësyeshme dhe nga njëanshmëria qytetare e politike tashmë e dukshme sheshit. Këtu do të jemi dhe do të shohim se ky analist tipik dhe sivëllezërit e tij të ” idealit ” do iu bien këmbanave të alarmit të rremë për dënime politike të drejtuara nga Rama sapo organet e SPAK-ut të akuzojnë eksponentë të lartë politikë për vrasje, korrupsion dhe krime të tjera të rënda.

Unë besoj se organet e drejtësisë duhet të heqin dorë përfundimisht nga praktika që ndaj njerëzve me pushtet ekonomik dhe politik të zbatojnë konvertimet e dënimeve me burg në “shërbim prove” ndërsa ndaj njerëzve të thjeshtë, të varfër dhe pa mbështetje politike të tregohen të rreptë për t’i mbyllur në burg. Ata që janë me arsim të lartë dhe që mbajnë poste politike duhet të ndëshkohen më rëndë për krimet e kryera pasi jo vetëm që i kuptojnë më mirë pasojat e veprimtarisë së tyre kriminale, por edhe sepse veprat e tyre i shkaktojnë shoqërisë dëme shumëfish më të mëdha. Këta individë, qofshin ish-ministra apo deputetë, ose janë fajtorë dhe duhen dërguar në burg ose janë të pafajshëm. Nuk mund t’iu jepet “shërbim prove” atyre që kanë dhënë me dhjetëra prova se nuk e përfillin as moralin shoqëror dhe as ligjet e shtetit. Përndryshe, duhet të miratohen dy legjislacione: njëri për të pasurit dhe të pushtetshmit dhe tjetri për të varfërit dhe shumicën e pazëshme popullore. Atëherë duhet të përfundojnë edhe legalisht përrallat për “demokraci” dhe “barazi para ligjit”.

*****

Botuar në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë