Gra të denja, jo papagaj rozë

Nga Edona Llukaçaj

Sërish 8 Mars! Si çdo ditë e shënuar, për disa një mundësi për të kremtuar arritjet, për disa një rast për të reflektuar e për të tjerë një shans për të shfrytëzuar ofertat komerciale, por gjithnjë një ditë që nuk mund të kalohet pa u përmendur.

Jo të pakta janë gratë që kanë një marrëdhënie të dyzuar me këtë “festë”. Nga një anë, sikur na pëlqen që të paktën një herë në vit na vlerësohet prania e kontributi i vyer në çfo sferë të jetës, përtej vështirësive e sakrificave aspak të munguara.

Por, nga ana tjetër, sikur nuk na rri përshtat që u dashka që vlerësimi për ne të jetë veç për aksh ditë e si me detyrim, a thua se kur tufa me lule është e stërmadhe rron gjithë vitin.

Por këtë 8 mars shumë gra shqiptare duket se janë ngazëllyer si me induksion nga lajmi i madh se tashmë do përfaqësohemi më gjerësisht në politikë. Kryetari i partisë më të madhe në vend ka premtuar vetëm pak ditë më parë, se tashmë çdo organizatë e saj do të ketë edhe një bashkëkryetare.

E këtë me detyrim!

Kjo iniciative vjen pak kohë pasi kryetari në fjalë i siguroi pjesëmarrësit në një takim në një qytet, kryebashkiakes të së cilit nuk i mbante mend emrin, se po të votonin vetëm gratë partia e tij i merrte 85 mandate në parlament.

Megjithëse nuk u specifikua gjinia e këtyre 85 manadateve imagjinare, ato me siguri nënkuptohen të jenë po gra. Këtë e tregon numri i lartë, si në pak vende të botës, i grave ministre në Shqipëri.

Kjo nismë do të ishte krejtësisht e besueshme nëse gjatë një takimi televiziv me gazetarë të pak javëve më parë, kryetari nuk do të sulmonte deri në fyerje të vetmen gazetare femër në panel, se pyetjet e saj nuk ishin si i donte ai.

Një nisëm shumë e vlerësueshme nëse ky kryetar si për shaka nuk do i dërgonte të fala publike sa herë t’i tekej “mamit” të pabindur apo, thënë ëmbël “mamit” të të pabindurve.

Kjo nismë do kishte qenë një hap i madh nëse politikës shqiptare do i kishin munguar politikanet të cilat ndër vite, arritën të merrnin me meritë poste domethënëse, teksa garuan, ashtu si janë, si të barabarta me burrat, dhe ia dolën, paçka se “bota vesh pantallona”.

Partisë më të madhe në vend, nuk i duhen gra-shtojca, të cilave iu jepet pushtet fiktiv për të manipuluar përqindjet e përfaqësimit në bazë të politikave të barazisë gjinore që të dukemi bukur te ndërkombëtarët.

Që nga hera e herës, kjo parti, ashtu si edhe forcat e tjera politike, ka pasur eksponentët e vet, gratë e zonja që kanë bërë që zëri i tyre të dëgjohej, pa rënë pre e maskilizimit dhe vetë-viktimizimit, si dy ndër problemet më të mëdha të femrave në karrierë.

Por tani riformatimi i brendshëm po na prezanton një tjetër lloj gruaje që kinse të na përfaqësojë e tani bashkëkryesojë, si e paaftë për ta bërë e vetme. Një qënie pa mendimin e vet e pa qëndrimin e vet, që ekziston ashtu si zgjatim e merr kuptim veçse kur përsërit idetë e liderit me rigorozitet ose i thur lavde atij.

Shembulli tipik i figurës së re të grave në politikë e pushtet mund të jetë ministrja që me dorën në zemër e lot në sy tregoi publikisht si i ishte dhënë detyra, çfarë më shumë se besim të merituar dëshmonte për diskriminim pozitiv të deformuar.

Vërtet partisë më të madhe në vend nuk i duhen aspak shifra të sforcuara të përfshirjes së grave në rradhët e veta apo në instancat drejtuese, sidomos kur këto përçojnë “me forcë” dobësi, si simboli i Alessia Demachi në librin e E.L.James, që me të drejtë na pezmatoi si komb.

Partisë Socialiste, si çdo force politike në vend, i duhen gra të denja se ato i duhen Shqipërisë.

Ndërsa “papagajtë-rozë” e denigrimi i gjithanshëm që prodhon mungesa e cilësisë dhe numrat e fryrë, me sa duket, i duhet liderve e politikbërësve të pamjaftueshëm, që u mundësuan ish-kaçurrelsave bajatë të ligjërojnë pa u turpëruar për gota uiski nga foltorja e shenjtë e Kuvendit.

*****

Botuar në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë