Një kushtim për Spartak Brahon!

 

 

Që nga Nëntëdhjeta,

radhë tridhjetë vjet,

ti ke qenë për mua,

një mik i vërtetë

 

Të njoha si trim,

si burrë të vërtetë,

shumë të rrallë si ty,

kam njohur në jetë!

 

Po ç’të them për ty,

i shtrenjti Spartak,

edhe një poemë,

do të qe shumë pak!

 

Kemi qënë gjithmonë,

në të njëjtën anë,

se neve akoma,

jemi partizanë!

 

I ndenjëm përballë,

murtajës Sali,

me të dhëmbë për dhëmbë,

edhe sy më sy

 

Mbushi ato vite,

me terror e dhunë,

po s’u trembëm kurrë,

as ti e as unë!

 

Me pak shokë të tjerë,

me nder e me besë,

ishim në fillim,

ne e vetmja shpresë!

 

Ishim për shqiptarët,

një e vetme shpresë,

do gdhëndet në gur,

e jona qëndresë!

 

Ajo kohë e zjarrtë,

kurrë s’ka për t’u tretur,

neve partizanë,

ende kemi mbetur!

 

Në front të betejës,

kurrë në udhëkryq,

ndaj edhe ballistët,

na hodhën në gjyq!

 

Tani po-the ti,

do t’i telendis,

po ballisti iku,

dhe u arratis!

 

Na iku ballisti,

iku tinëzisht,

se ballistët ikin,

historikisht!

 

Ta thashë pak më lart,

i dashur Spartak,

se për ty kaq vargje,

janë fare pak!

 

Karakteri yt,

ka forcën e gurit,

se ti nuk je burrë,

po lulja e burrit!

 

Vetëtin nga besa,

dhe nga burrëria,

nga pesha e fjalës,

dhe fisnikëria!

 

Ti nuk je tani,

thjesht një deputet,

po je në PS-ë,

historia vetë!

 

Pak lisa të tjerë,

mbetën nëpër mote,

po dot sot s’i themi,

se është “dasma” jote!

 

Unë jam një i lumtur,

i lumtur vërtetë,

që të kisha mik,

ty në këtë jetë!

 

Paqe-mik i dashur,

edhe dashuri,

se për Shqipërinë,

je një pasuri!

 

Edhe pse jetuam,

në kohë të vështira,

sa mundëm-ku mundëm,

bëmë vetëm të mira!

 

Arben Duka