Nuk munda dot, o, miq
T’ju ndizja dritë të gjelbër
Se kishim shumë armiq
Dhe ishin shumë të egër.
Nuk munda dot aspak
T’ju nxirrja prej territ
Gjithkund kërkojnë gjak
Sot bijtë e Luçiferrit.
Nuk munda dot, o, miq
T’ju ndizja dritë të gjelbër
Ma zinte çdo udhëkryq
Një ujk, a një kuçedër.
Në dallgë e në furtunë
E shkova gjithë jetën
Të liqtë ishin shumë
Unë isha i vetëm.
Dhe nuk më bëri dritë
As dielli, as hëna
Dhe shtigjet natë e ditë
Të gjitha qenë të zëna.
Më shkoi e gjitha kot
Kjo jetë, jetë qeni
Për ju, më, s’bëj gjë dot;
Pra bëni si të bëni.
Lëvizni vetë nga pak
Nga sytë largoni gjumin
Përshtyni mbi batak
Mos rroni tok me llumin!…
3.01.2001
Po luftës nuk i trembem…
Tani nga pabesia
As vuaj, e as çmendem:
Unë jam njeri i paqes
Po luftës nuk i trembem.
Unë të afroj buqetën
Ti më vërtit çomangen
Unë jam njeri i paqes
Po luftës nuk i shmangem.
Unë ndez qirinj për jetën
Që koha s’mund t’i fiki
Se jam njeri i paqes
Po luftës nuk i iki.
Unë thur ëndrra magjie
Po ti magjitë i shemb:
Unë jam njeri i paqes
Po lufta nuk më tremb.
Ti zhytesh në mes llumit
Unë Zotin shkoj takoj
Se jam njeri i paqes
Po luftën e fitoj!…
2001
Kur erdha tek ty…
Zemra i dha gjoksit
Tri rrahje të forta
Dy luanë të bardhë
Më prisnin tek porta.
Shtanga menjëherë
Desha, apo s’desha
Ti rrije mes tyre
Porsi luanesha.
Nga të dy luanët
Zemra nuk më theri;
S’ishin të vërtetë
Ishin prej mermeri.
Tani zemra ime
Nuk rreh, por buçet
Veç ti Luaneshë
Ishe e vërtetë.
A.DUKA
Ca ke Beno, po vdes?
mirel më duket pak si e tepruar kjo që shkruan!!
Duka eshte i pavdekshem, or’ ti, miiiirrel!
Tërmeti i 26 nëntorit dhe vlera e jetës
Edhe një herë toka o drodh,
pa mëshirë e me shumë fuqi,
shkatërroi ndërtesa e nuk u lodh,
u shkërrmoqën biznese e shtëpi.
Mundi i tërë jetës i shkuar dëm,
por veç kësaj pati edhe të vdekur,
fatkeqësi e madhe porsi gjëmë,
si i la politikanët fare pa prekur?
Edhe na thonë pastaj se ka Zot,
pa asnjë arsye e pa asnjë llogjik,
jo të vërtetën ti mos na e thuaj,
duan gënjeshtra përndryshe ik.
Por shyqyr që populli bëhet një,
në raste qokash e në fatkeqësi,
sa je gjallë ku të bëjnë gropën,
kur vdes të qajnë të tërë me oi.
Një kod vdekje hipokrizi pa sens,
vlerë merr jeta kur nuk ekziston,
ta bëjnë dhe varrin porsi hero,
si të mjerë të lënë ndërsa jeton.
Keq më vjen por farsën s’e dua,
më pëlqen ta jetoj jetën i lirë,
s’ke ku shkon o tokë pa mua,
dridhu e tundu sa më mirë.
Ben Duka eshte Robert Berns i Shqiperise.
Eshte Roberti i enveristeve si ti o kopilica Enverit
pavarsisht se janë të 2001shit,prapë janë aktuale!!
por me pak ndryshim,pavarshisht se është shumë i vogël!
“Të liqtë ishin shumë
Unë isha i vetëm.”
jo ben jo,është e vërtetë që të ligjt janë shumë më shumë se në 2001shin,por dhe ti nuk je i vetëm!!
sot e dukë ti je rreshtuar në krahun e njërit prej të ligjve!!pavarsisht disa “rrëshkitjeve”,ose hileve,ti e qënë në krahun e të ligut tënd!!
“Dhe shtigjet natë e ditë
Të gjitha qenë të zëna.”
sot e ke gabim këtë përcaktim o dukë!!në 2009ën të jam bashkuar në gazetën shekulli,kam qënë në anën tënde,kam ndjekur shtegun që unë e quaja të drejtë!shteg që përkonte me atë tëndin!!
por pavarsisht se ai shteg u errësua në 1 prill 2013,si për mua dhe për ty,ti e vazhdove!!ti ndeze një shkrepse dhe vazhdove shtegun e errësuar,e vazhdove dhe kur ai u nxi sterrë!!e vazhdon akoma sot,pavarsist se fija e shkrepses të është fikur me kohë!ti vazhdon të ecësh në atë shteg ashtu qorrazi,pavarsisht se ndonjëherë të përplaset koka majtas djathtas,dhe ulërin,ti prap je pajtuar me këtë errësirë,je pajtuar me shtegun tënd të ndyrë!!
unë nuk mundem o dukë!nuk më pëlqen e rrësira e më pak ndyrësira!!
prandaj përpiqu të mos çvlerësosh shkrimet e tua të vjetra duke i publikuar në kohët e reja!!
ti nuk je më ai i 2001shit!!je futur thellë në batak!!
ndoshta prej pleqërisë!?
këtë do ta shpresoja më shumë!!dhe dritëroi e dhjeu në pleqërinë e tij,e jo më ti!!
Me Ilir Meten po shkon ne nje shteg qorr,pa rrugedalje drejt e ne strofken e ujkut dhe ulkonjes,,o Duke!