Vargje të zgjedhura për këngë

Zot-apo njeri!

Sytë-more sytë,
pse më duhen mua,
vetëm për të parë,
bukuritë e tua!

Buzët-more-buzët,
pse më duhen mua,
vetëm për të puthur,
dy buzët e tua!

Pyes përsëri,
pse ju kam-o duar,
miken-more miken,
për të përqafuar.

Zëmrën-more zëmrën,
pse e kam në gji,
që gjithë jetën time,
të rrahi për ty!

Këmbët-more këmbët,
pse më duhen mua,
të më shpien vetëm,
tek ajo që dua!

Gjirin-more gjirin,
pse e kam të shkretën,
të mbështesi mikja,
kokën për gjithë jetën!

Të faleminderit që je kaq e bukur!

Kur më kap mërzia,
nuk bëj sherr me veten,
vij me vrap tek tyja,
dhe hallet më treten!

Vij sa herë të dua,
tek ty përsëri,
s’e di-ç’je për mua,
ZOT-apo Njeri?!

S’ka halle për mua,
që kur ti je dukur,
të faleminderit,
që je kaq e bukur!

Që je kaq e bukur,
që je kaq e ëmbël,
si dritë më je futur,
në shpirt e në zemër!

Nuk ka fjalë ta thotë,
se sa shumë të dua,
të faleminderit,
që jeton për mua!

Nga ty s’ka në Botë,
më të ndritur-o,
të faleminderit,
që dhe ti më do!

Të kam Yll Polar,
ndaj rrugën s’kam humbur,
të faleminderit,
që më bën të lumtur!

Mrekullitë e jetës,
mua m’i tregon,
të faleminderit,
që ti ekziston!

Shënim i autorit – Ndalohet në mënyrë kategorike kompozimi i këtyre vargjeve (ose një pjese të tyre) pa pëlqimin dhe lejen me shkrim të autorit. Të dyja këto këngë janë dhënë për kompozim.