Ekskluzive/ Marenglen Kasmi (V)
(Vijon nga numri i kaluar)
Në librin e tij “No colours or crest” Peter Kemp përshkruan (po e përkthej nga anglishtja, pasi nuk ka një përkthim të librit në gjermanisht): “… Gjermanët luanin shumë hollë me këto ndjenja të shqiptarëve. Së pari, ata nuk kishin kërkesa ndaj popullsisë civile. Ata i trajtonin me mirësjellje e respekt. Së dyti, ata arritën të fitonin shumë kapital nëpërmjet çështjes së Kosovës. Përbën një kriter suksesi që ndërkohë që vendosën një qeveri kukull në Tiranë, ishin plotësisht të aftë të bindnin shqiptarët për parimet e larta dhe respektin e gjermanëve kundrejt tyre. Me kalimin e kohës u bë gjithmonë e më e qartë se anglezët nuk mund t’i inkurajonin më shqiptarët të merrnin armët përballë përfitimeve që ata do të kishin, nëse qëndronin pasivë dhe neutralë. Më duhet të pranoj që ne, oficerët britanikë në misionin ushtarak, e kishim shumë të vështirë të mos kujtonim një pikë. Si komb ne kemi deklaruar gjithnjë se do të mbështesim ata, të cilët me gjithë zemër na qëndrojnë në krah në luftërat tona, duke akuzuar të tjerët për motive të errëta, sikur nuk duan të krijojnë një botë më të mirë se kjo e sotmja. Ky qëndrim na bëri krejtësisht të padëshiruar kundrejt Ballit Kombëtar edhe pse ata ishin një organizatë patriotike. Por Balli Kombëtar refuzoi bashkëpunimin me ne kundër gjermanëve. Ata ndoshta na ndihmonin fshehtas, por ‘rrinin ulur mbi gardh’ duke pritur e shpresuar se do të mbijetonin për aq kohë sa në këtë vend të dilte një administratë për të qenë e t’u dilte përballë aleatëve fitues, duke i vënë ata më pas në drejtimin e qeverisë. Ata besonin me naivitet që britanikët dhe amerikanët do të pranonin të qeverisnin së bashku me ta, në qoftë se do viheshin para alternativës së pranimit në anën tjetër të një qeverie komuniste. Drejtuesit e organizatave komuniste kishin arsye për të vazhduar luftën e tyre. Por ata luftonin vetëm për interesat e tyre dhe jo për ato të Shqipërisë”.
Nga pala gjermane u morën një sërë masash për të garantuar rendin dhe sigurinë në Shqipëri e sidomos për t’i tërhequr në anën tonë këto forca shqiptare që qëndronin neutrale mënjanë. Të gjitha nuk patën sukses. Me gjithë paralajmërimet, komandanti i SS-ve, Fitzthum filloi me ngritjen e katër batalioneve shqiptare të xhandarmërisë, me personel mbështetës gjerman. Materiali njerëzor i zgjedhur keq që në fillim, dështoi krejtësisht. Të katër batalionet u desh të çarmatoseshin për mungesë besimi që pa filluar operacionin e parë të tyre. E njëjta gjë ndodhi edhe me Divizionin SS “Skanderbeg” në zonën e Kosovës, i cili që në fillim u kontaminua nga komunistët e që po kështu, pikërisht në momentin vendimtar të tërheqjes nga Ballkani u desh të çarmatosej. Materialet, personeli trajnues dhe paratë u hodhën pa asnjë dobi, eksperiencat praktike nuk u morën parasysh. Kjo u provua qartë në dy raste.
Një batalion i xhandarmërisë në Shqipërinë Lindore dështoi plotësisht dhe u çarmatos. Një drejtues i njohur nacionalist shqiptar në anën e gjermanëve u ofrua vullnetarisht që me njerëzit e tij e me mbështetjen e armëve gjermane, të mbante një kalim të rëndësishëm për ne. Ndërkohë që batalioni i xhandarmërisë ishte çarmatosur, ky e mbajti kalimin me gjysmën e njerëzve që kishte batalioni dhe me pak njerëz të tij, në një të ftohtë të acartë derisa erdhën forca zëvendësuese nga pala gjermane. Në zonën e Kosovës kjo provë ishte edhe më impresionuese. Me armët e Divizionit “Skanderbeg” që u shpërnda, drejtuesi nacionalist i Kosovës, Shasi Vari, ngriti një divizion milicie, i cili përbëhej nga vullnetarë dhe rekrutë, por që luftonin vetëm nën drejtimin e oficerëve vendës.
Më pas, kur bullgarët kërkuan të pengonin tërheqjen e ushtrisë gjermane të Greqisë, ai u hodh në sulm me vullnetarët e tij të pajisur keq dhe siç më tregoi vetë, pati 6000 të vdekur, por arriti pothuaj të asgjësonte disa divizione bullgare. Me krenari të dyfishtë, më tregoi më vonë se nuk pati asnjë të kapur rob.
Ky, Shasi Vari, me të cilin më vonë në Sarajevë do të kaloja shumë mbrëmje, ishte një figurë mjaft magjepsëse, një komandant trupe siç ndoshta vetëm shqiptarët mund ta paraqesin, rrethuar nga një tufë trimash të egër, që nuk kanë frikë nga vdekja e që nga ana tjetër nuk zmbrapseshin para asnjë akti heroik. Pas vetes mbante vazhdimisht një djalë, me të cilin ndoshta abuzonte, i cili me një zë falseti duhet t’i këndonte vazhdimisht këngë të vjetra lufte nga zona e Kosovës. E kur kishte pirë pak si shumë, e kur edhe ne të tjerët i kishim kthyer ca gota bashkë me të, ky djalë këndonte këngën e luftës së Kosovës kundër bullgarëve. Kam ende në kokë rimat fundore të kësaj kënge: “Bulgarski Barbar … dhe Shasi Var”. Rimonte për bukuri! E kur kërkonte të na imponohej, urdhëronte të besuarin e tij të sillte një kuti, që ngjasonte me ato kutitë me shumë dryna që i njohim nga muzetë e që përdoreshin në mesjetë për transportin e floririt. E hapte e na tregonte se ishte plot me monedha ari që i kishte marrë nga gjermanët për të paguar divizionin e tij. Pastaj fuste dorën mes monedhave dhe thoshte se nuk mund t’i ndodhte më gjë, e pinte edhe një Šlivovic të madh. Metoda angleze e luftës me banda rezultoi superiore ndaj asaj të tonës. Anglezët arritën që duke dërguar seksione të vogla te bandat, t’i stërvitnin ato e mbi të gjitha t’i furnizonin me para, armë e ushqime.
Ka një përvojë të vjetër, sipas së cilës bandat asnjëherë nuk mund të luftohen me sukses me trupa të rregullta – e Shqipëria u bë shembull për këtë, më vonë edhe Jugosllavia – por bandat mund të luftohen vërtet vetëm duke ngritur banda kundërshtare. Kjo më është konfirmuar plotësisht nga bisedat e mia të gjata me kapitenin Lange nga divizioni “Brandenburg”, i cili banonte pranë meje gjatë rrethimit dymujor të Tiranës. Kapiteni Lange me trupën e tij luftonte sipas këtij parimi dhe me sukses, por në fund dështoi për shkak të intendentit gjerman dhe autoriteteve administrative gjermane. Sepse kur këto trupa u kthyen nga operacioni dymujor të uritur e të dërrmuar, nuk donin të trajtoheshin si ushtarë të zakonshëm garnizoni, por donin të shkonin në bordello, donin të deheshin e të zbraznin njëherë karikatorin natën. Të gjitha këto ishin gjëra që i ngatërruan ata menjëherë me komandat vendore e më pas kapiteni Lange pati probleme t’i nxirrte përsëri jashtë izolimit njerëzit e tij. Pra, ata dështuan thjesht për shkak të HDV-së së famshme – Rregullorja e Shërbimit të Ushtrisë – e cila ishte menduar vetëm për trupa të rregullta e jo për njësi speciale që luftonin kundër bandave.
Ne punonim me një metodë shumë më komode për oficerët, por po aq të pasuksesshme. Njësia speciale Lange furnizoi njerëzit e Ballit Kombëtar, që luftonin në krahun tonë, me rreth 16.000 pushkë, u dha atyre një shumë relativisht të madhe parash dhe ca ushqime. Por bandat nacionaliste dështuan krejtësisht, me përjashtime shumë të vogla. Dhe brenda një viti, pothuaj të gjitha 16.000 pushkët ranë në dorë të komunistëve. Municioni ishte jashtëzakonisht i rrallë e kërkohej shumë. Një pjesë e mirë e këtij municioni u ble, u shit e po kështu ra në dorë të komunistëve.
Ndërsa ne, luftonim me disa vështirësi qesharake në lidhje me ushqimin. E thashë edhe më parë që na duhej të prisnim për pagat për më shumë se një muaj. Edhe dërgimi i ushqimeve nga zona e furnizuar mirë e Beogradit nuk funksiononte gjithmonë për ne.
Grupet nacionaliste që luftonin në krahun tonë, ofendoheshin me shprehje të pakujdesshme, me veprime dritëshkurtra e madje me fyerje të ndjenjave të nderit e të krenarisë së luftëtarit. Plaçkitjet që ata kryenin binin automatikisht mbi kurrizin tonë, pasi ata ishin në shërbimin tonë. Përpjekjet e mundimshme e me humbje të ndjeshme kundër bandave komuniste nuk çuan në asnjë rast në asgjësimin e plotë të tyre apo të paktën në çaktivizimin e tyre të plotë.
Me një plan të përcaktuar, komunistët evitonin çdo angazhim të vërtetë kundër Wehrmacht-it gjerman e këtë e konfirmonin oficerët anglezë. Këtë ua linin nacionalistëve shqiptarë që nuk ishin në aleancë me ne. Ata tërhiqeshin në kohë për të ruajtur grupimet e tyre për betejën përfundimtare e sidomos për të ruajtur forcën, që më vonë të kishin mundësi të asgjësonin grupimet nacionaliste. Me taktikën e tyre e arritën plotësisht këtë.
Kur më pas, në vitin 1944, nga dy korparmata u organizua një aksion i madh kundër komunistëve në Shqipërinë e Jugut, ku bashkëpunuan korparmata e Greqisë së Veriut dhe ajo e Shqipërisë së Veriut, ndodhi si më poshtë:
Korparmata gjermane e dislokuar në Greqi, e cila kishte pasur pak më shumë sukses i shtyu bandat partizane komuniste të atjeshme në tokat shqiptare, duke na e bërë problemin dyfish më të vështirë. Pra e gjithë kjo, me kosto e humbje të mëdha, rezultoi një vrimë në ujë. Me zogistët në Shqipërinë e Mesme, të cilët ishin të vetmit në gjendje për të luftuar, nuk arritëm të merreshim vesh asnjëherë gjatë gjithë vitit.
Në mes të këtyre luftimeve kundër komunistëve, qeveria e parë shqiptare e Mitrovicës dha dorëheqjen për shkak të mosmarrëveshjeve të brendshme, pa ndonjë shkak të jashtëm. Pasoi një lojë e gjatë plot intriga për të penguar kthimin e kosovarit Xhaferr Deva si ministër i Brendshëm. Ky ishte i padëshiruar nga shqiptarët e vjetër, edhe pse ishte më aktivi ndër ta.
Prestigji politik gjerman pësoi përsëri rënie, kur kryeministri i ri, Dine, ish-oficer xhandarmërie, me origjinë nga zona shqiptare e Dibrës nuk deshi ta pranonte Devën në kabinetin e tij. Kjo qeveri, e cila u prit me shumë mosbesim nga pala gjermane, tregoi se paskësh pasur qëllimin e vetëm për t’i dhënë mundësinë një klase të re të politikanëve shqiptarë të shtresës së lartë të fusnin në xhepat e tyre rezervat e arkës së shtetit prej 8 milionë frangash, gjë pas së cilës ajo dha dorëheqjen.
Qeveria e tretë, e formuar pas shumë vështirësive, e që ishte tashmë në kuadrin e kapitullimit në Rumani, përbëhej nga njerëz të besuar të zotit von Scheiger me Biçakun si kryeministër. Nën presionin tonë kjo qeveri u shpërnda pak përpara lëshimit të Tiranës, për të rritur kaosin aty, i cili arriti kulmin me marrjen e kryeqytetit nga komunistët.
Trupat gjermane luftuan gati dy muaj rresht me trimëri kundër një force të shumëfishtë superiore dhe së fundmi, u çlirua nga jashtë nga ndërhyrja e një prej reparteve të fundit tankiste të dislokuar në Shqipërinë e Jugut.
Ne nuk mundëm ta linim Tiranën më parë, për arsye se kishim 1000 gjermanë të plagosur në spitale fushore që duheshin shpëtuar patjetër. Prandaj na u desh të duronim, derisa të afrohej kolona e tankeve, e cila i vuri zjarrin rreshtit të shtëpive në të dy anët e rrugës dalëse, e kështu përmes rreshtit të shtëpive në flakë dolëm nga Tirana. Më duhet të përmend këtu një akt zotësie, i cili i pengoi komunistët të ndërmerrnin një sulm të përgjithshëm ndaj nesh e që ndoshta do të kishte pasur sukses:
Ne kishim vetëm një bateri artilerie të lehtë fushore me vete, por edhe një oficer akoma më të mirë. Me dylbinë e tij ai kishte konstatuar se grupi shqiptar i vrojtimit ishte vendosur në minaren e vjetër veneciane (minarja e xhamisë, shën. im – M.K.) mbi qytet e prej andej vrojtonte pozitën tonë.
Ambasadori (Schliep- shën. im – M.K) i kërkoi atij në emër të Zotit të mos e shkatërronte me topat e tij këtë objekt të shenjtë, më të vjetrin në Tiranë. Ai mori shenjë dhe me një goditje të vetme arriti të asgjësonte stacionin e vrojtimit të komunistëve në kullë. Si pasojë e kësaj arritëm të kishim qetësi, pasi komunistët menduan se pas kësaj ‘kryevepre’ ne kishim më shumë rezerva në anën tonë.
As në orën e fundit të rrezikut më të madh, nacionalistët shqiptarë nuk arritën të merreshin vesh, edhe pse Wehrmacht-i ishte gati t’u vinte në dispozicion Durrësin me armë e municion, i cili mbrohej lehtësisht me ndihmën e baterive të artilerisë së rëndë të marinës. Durrësi u dorëzua pa asnjë të shtënë dhe u larguam për Shkodër. Atje, në javët e fundit të nëntorit dhe dhjetorit, nën mbrojtjen gjermane u krijua një Komitet Kombëtar shqiptar, i cili kishte për qëllim mbrojtjen e Shqipërisë së Veriut. Por, partia e atëhershme fashiste nën drejtuesin katolik, Gjon Markagjoni dhe djalin e tij, Marcaj (Mark – shën. im), prefektin Colcini (Kolgjini – shën. im) dhe Colbid Ferraj (Kol Biba? – shën. im), nuk ishte në gjendje që në këtë orë të rrezikut më të madh të merrej vesh me njeriun më të fuqishëm në Shkodër, Hasan Jusufin, komandantin e xhandarmërisë.
Pas tërheqjes së gjermanëve nga Shkodra, Hasan Jusufi dhe Gjon Markagjoni u kthyen në malet e Mirditës, ndërkohë që anëtarët e tjerë të Komitetit, të cilët i kishin mbushur xhepat plot nga mbledhja arbitrare e taksave u larguan nën drejtimin e udhëheqësit kosovar, Shasi Vari së bashku me trupat gjermane për në Jugosllavinë e Jugut, në Malin e Zi. Duhet thënë që njerëzit e Shasi Varit nuk hodhën asnjë fishek gjatë rrugës kundër komunistëve.
Një pjesë e shqiptarëve probritanikë, rreth 200 të tillë, u ndihmuan dhe u shpëtuan nga unë, si dhe nga një vendim shumë i denjë i komandës ushtarake dhe u nisën me barka me motor nga Shkodra në drejtim të Barit, rreth 150 km distancë deri në Itali. Kështu që një pjesë e konsiderueshme e bejlerëve të mëdhenj shqiptarë shpëtuan pa iu prerë fyti, çka ndodhi me gjithë të tjerët që mbeten në Shqipëri. Një nga masat e para të komunistëve ishte asgjësimi i regjistrit të pronës. Si pasojë, nuk ishte më i mundur ushtrimi i sundimit feudal i mëparshëm, kur dihej që këta bejlerë kishin pasur shumë fshatra në pronësi, si për shembull Vlorajt, të cilët kishin 24 fshatra. Shumica e këtyre bejlerëve qëndruan në Romë. Kosovarët ikën në Australi. Ndër ta ishte edhe shoku im i ngushtë që kisha pasur në qeverinë shqiptare, Sekretari i Shtetit për Informacionin, më të cilin isha bërë vëllam sipas traditës shqiptare dhe prej të cilit kisha përfituar informacione cilësore. Një pjesë e tyre jetojnë ende sot të shpërndarë nëpër Itali.
Disa vjet pas përfundimit të luftës ritakova në Romë Sekretarin e Shtetit të Ministrisë së Jashtme, Vehbi Frashërin. Ai fliste me dialekt si një vjenez i vërtetë dhe kishte ndërtuar aty, me ndihmën e italianëve një jetë shumë fitimprurëse. Jam i sigurt se ai nuk do të vuante urie, edhe në shkretëtirë. Familja bejlere e Vlorajve, Ekrem Vlora me të vëllezërit, fluturoi së bashku me familjen Frashëri në kohën e duhur për në Gjermani. Ata e paguan fluturimin me ar në dorë, ndërkohë që bashkëshortja e ambasadorit gjerman Martin Schliep, zonja Erika Schliep, u rras brenda një autobusi në një kolonë automjetesh dhe u nis në drejtim të veriut, për në Beograd, nëpër territorin më të rrezikshëm partizan. Unë isha së bashku me ambasadorin Martin Schliep në rezidencën e tij kur erdhi lajmi se çfarë i kishte ndodhur gruas së tij gjatë udhëtimit. Pak kohë më parë, njerëzit e Grupenführer-it Fitzthum që ishin bërë si të çmendur, kishin bërë një marrëzi. Ata kishin arrestuar gra dhe fëmijë shqiptarë dhe i kishin dërguar ata në një kamp interninimi. Ligjet e ashpra të gjakmarrjes në Shqipëri e kishin ndaluar gjithmonë shqiptarin të vinte dorë mbi gra e fëmijë. Edhe në kohën kur unë isha në Shqipëri, këto ligje ishin njësoj. Kryerja e kësaj marrëzie shkoi në kosto të SS-ëve.
Rezultati i saj ishte se nga rrjeti i spiunazhit që komunistët kishin ngritur, ata natyrisht ishin informuar menjëherë që gruaja e ambasadorit gjerman, pra zonja e parë gjermane në vend, së bashku me katër gra të tjera gjermane që punonin në Shoqërinë Gjermane të Naftës do të ishin pjesë e kësaj kolone marshimi. Po ashtu, ata e dinin saktë edhe vendin e saj në kolonë. Kolona ra në pritë në mbrëmje, në rrugën e përpjetë malore në Kukës, përgjatë lumit Drin. Vajzat u nxorën jashtë. Zonja Erika Schliep nuk e humbi toruan dhe me një kërcim të rrezikshëm u hodh në humnerë për të shpëtuar, e cila binte thikë 10-15 metër mbi lumin Drin. Ajo u mbajt pas një shkurreje gjysmë të zhytur në ujë. Menjëherë asaj i hodhën pas një granatë dore, e cila e plagosi rëndë pas veshit dhe i shkaktoi shumë gjakderdhje. Por, ajo rezistoi duke u mbajtur pas asaj shkurreje rreth gjysmë ore, sa erdhi edhe kundërsulmi i forcave gjermane që mori situatën nën kontroll dhe e nxori zonjën Schliep të gjakosur nga Drini.
Tri gratë e tjera gjermane që mbijetuan, sepse dy të tjerat u vranë, u morën rob nga partizanët. Nëse nuk gabohem, njëra prej tyre, sekretarja e shefit të Shoqërisë Gjermano-Shqiptare të Naftës, me të cilën unë kisha pasur shpesh marrëdhënie pune u kthye nga kjo torturë në shtëpi në vitin 1957. U mundova të bëja kërkime për fatin e saj nëpërmjet Kryqit të Kuq dhe ta ktheja atë në shtëpi, sepse ajo nuk kishte asnjë të afërm dhe po ashtu askush nuk dinte gjë për të. Nuk do ta harroj kurrë fytyrën tejet të ngurtë të asaj vajze. Ajo kundërshtonte të fliste për atë çka kishte përjetuar ato 14 vjet te komunistët në Shqipëri, duke bërë punë të rënda, duke u përdhunuar etj.
Për mendimin tim, kjo gjë përbënte një nga dështimet më të pabesueshme të Wehrmacht-it gjerman. Wehrmacht-i i mundësoi transport të sigurt me avion familjeve të bejlerëve shqiptarë, meqë ata ishin në gjendje të paguanin verdhushka për fluturimin, ndërkohë që gruaja e ambasadorit gjerman duhej të udhëtonte për në shtëpi në një situatë tejet të rrezikshme. E mbaj mend shumë mirë atë mbrëmje, kur ambasadori kërcente nëpër dhomë si një tigër dhe mërmëriste ndër dhëmbë pa ndërprerje: “këta derra, këta derra!” Ai nënkuptonte me këtë Fitzthum-in, por nuk e thoshte me zë në praninë time.
Nëse komandantët SS do të ishin informuar më parë për karakterin popullor të shqiptarëve, me siguri që nuk do të kishin bërë një gabim kaq fatal. Edhe unë vetë nuk dua të bëj gabimin që sot, pas 40 vitesh, të jap një gjykim të saktë për karakterin popullor të shqiptarëve. Tashmë është një gjeneratë krejt tjetër. Ajo është rritur plotësisht e izoluar nga pjesa tjetër e Europës, sipas ideologjisë së pastër komunisto-ateiste të Enver Hoxhës. Sigurisht që sot shumë gjëra nuk janë të vlefshme, çka në kohën time vlenin si njësi matëse për vlerat. Populli i vogël shqiptar jetonte në historinë e tij, gjithmonë nën hijen e një fuqie të madhe. Qofshin ata venecianët, serbët e më vonë osmanët e akoma më pas austriakët ose italianët, gjithmonë rolin e sponsorizuesit e luante një fuqi e madhe. Shqipëria ishte një spicë, që i vriste sytë Fuqive të Mëdha. Ajo ndodhej në njërën anë të hyrjes së ngushtë për në Adriatik, ngushticës së Otrantos, e cila ishte një rrugë kalimi shumë jetike për venecianët dhe më pas për italianët. Edhe sovjetikët e kishin shumë të qartë arsyen përse u vendosën menjëherë në Vlorë, me qëllim që me ndihmën e tuneleve të nëndetëseve të bllokonin hyrjen e Adriatikut. Enver Hoxha e kundërshtoi këtë gjë sa mundej dhe me siguri pastaj shfrytëzoi mundësinë e parë më të mirë për t’u ndarë nga sovjetikët dhe të hidhej në krahët e Kinës. Ai besonte se Kina ishte shumë larg dhe nuk do të përfshihej në konfliktet e detit Mesdhe. Kësisoj, ai mund të merrte pa u shqetësuar ndihmën e saj. A ishin arsyet ideologjike për prishjen e tij me Kinën, sikurse ai pretendonte, po e lë të hapur. Gjithsesi, që pas prishjes me Kinën, Shqipëria është duke kërkuar një sponsorizues të ri. Është e mundur që ai ka shpresuar që sponosorizuesi i ri do të ishte Republika Federale e Gjermanisë, e cila nuk kufizohet me Adriatikun. Italianët kanë investuar në të kaluarën në Shqipëri shuma të mëdha parash dhe kanë edhe sot marrëdhënie të mira me Shqipërinë. Nëse unë i vlerësoj si duhet shqiptarët, ata do të jenë dy herë më të kujdesshëm për të duruar përsëri një sponsorizim italian.
Ministri Neubacher, që kish qenë dikur kryetar i bashkisë së Vjenës dhe i dërguari i posaçëm i Hitleri-t për Europën Juglindore, ndër të tjera edhe një njohës i mirë i Ballkanit, ka shkruar për shqiptarët në librin e tij shumë të vlefshëm “Detyra e Posaçme në Juglindje”, si më poshtë: “Ata kanë një marrëdhënie kaq të ngushtë me armët, saqë mund të mendosh që shqiptari është i lindur me armë në dorë dhe që arma është një pjesë e trupit të tij”. Kjo gjë duket të jetë e vërtetë. Sot është e vështirë të thuash se sa armë të vajosura janë të fshehura apo murosura në Shqipëri. Por, një gjë është e sigurt: Jeta njerëzore në Shqipëri nuk kishte asnjëherë vlerën që ajo kishte në pjesën tjetër të Europës. Për këtë luante rolin e vet edhe gjakmarrja. Duke parë raportimet e oficerëve britanikë për njeriun e dytë më të fuqishëm të shtetit në Shqipëri, Mehmet Shehun, i cili në vitin 1944, pas kapjes rob të disa oficerëve italianë, me dorën e vet u kishte prerë fytin një duzine prej tyre, atëherë ndodhitë e mëvonshme nuk të zgjonin më habi. Mehmet Shehu vetë, me klanin e tij u vra nga Enver Hoxha e bashkëpunëtorët e tij. Edhe Enver Hoxha më parë me aksionet e përsëritura të spastrimit ishte po aq gjakatar sa baba Stalini në Bashkimin Sovjetik, vetëm se në Shqipërinë e vogël ato kishin përmasa më të vogla sesa milionat e të vrarëve në Bashkimin Sovjetik apo edhe më shumë në Kinën e Mao Ce Dun-it.
Njohjet dhe miqësitë e mia personale me shqiptarët tregojnë një gjë: Nëse nëpërmjet besës ose nëpërmjet shërbimeve personale arrije të krijoje një marrëdhënie besimi, shqiptarët ishin absolutisht të besuar. Nuk mund ta heq nga mendja, që në muajin që qëndruam të rrethuar në Tiranë nga partizanët, korrieri im zvarritej çdo ditë nëpër vijat partizane duke vënë jetën e tij në rrezik, vetëm për të më sjellë qumështin, siç kishte bërë çdo ditë për thuajse një vit. Nuk ishte pagesa e mirë që unë bëja për këtë gjë, por ai e vinte jetën e tij në rrezik, sepse e shikonte veten si vartësin tim.
Gjatë tërheqjes së mëvonshme, si edhe në Sarajevë, unë njoha nga afër shumë kryetarë fisesh shqiptare dhe njerëzit që i shoqëronin ata. Ushtarë besnikë, të fortë, pa kërkesa dhe të bindur pa kushte ndaj drejtuesit të tyre. Kush dinte të sillej me ta, kishte fituar ushtarë të shkëlqyer. SS-të nuk e kuptuan dot këtë gjë. Kur formacionet e armatosura dhe rekrutuar prej tyre shkërmoqeshin me shpejtësi, ata thërrisnin “tradhti”! Shqiptarët as që mendonin të shërbenin si mercenarë për gjermanët, por shikonin vetëm veten dhe atdheun e tyre, si edhe të përfitonin me çdo çmim armë për t’u mbrojtur.
FUND
hahahahah
Triufmi i partizaneve sllavo-komuniste,…hahahahahah
Deti ,
e para ne Shpella nuk ka Dete .
e dyta – ju shpellaret pat per her te pare detin kur ju zbriti
Enver Hoxha nga malet e shpellat ne qytete
e treta –
je thjeshte nji idiot ,ne ate zgerdhimje qe te duket sikur je tu qit bizgen nga goja .
I Vlereson Gjermani sepse ka aq Kulture Njeriu qe te pranoje te Verteten , konkretishte Humbjen dhe qit klithma nji idiot anadollaku si ty ,qe jeton ala sot ne Mesjete !
Luften e Dyte Boterore e Fitoj Rusia dhe Aleatet SHba pra kampi Komuniste
Or tëj i dashuru mbas historise! Me që e ke qejf historine, mëso se monopolin e të vertetes nuk e ka askush. për më teper ti, që më duket se nga historia je tap-topi. Shkurt mëso disa gjera: Luften e II bot. e fitoi Amerika së bashku me Britanine e Madhe. Pa ndihmen e Ruzveltit, Stalini mbase nuk do te ishte dorezuar, por fitorja do të ishte shume e hidhur. Edhe pse ashtu, pra e mbeshtetur fuqimisht, nga ajo lufte vdiqen mbi 22 milione njerez, pa llogaritur dmet ekonomike. Mendo tani pa ate ndihme kolosale që u dhane amerikanet nepermjet Alaskes, ngushtices se Beringut dhe Siberise se çdo te kishte ndodhur. Lufta e dyte boterore pati ate fat që pati, nga gomarlleku i Hitlerit që hapi dy fronte edhe në Perendim edhe në Lindje, edhe pse me ruset ai kishte nje pakt mossulmi si ai Molotov-Ribentrop qysh në vitin 1939, e shkeli Hitleri. Nga ai pakt (pazar) u nda Polonia midis tyre dhe nga Rusia, u pushtuan republikat e Balltikut, Pra kryeqendra e komunizmit veproi si nje fuqi imperialiste, edhe pse ne fund te fundit e tille ishte. Po të mos mësynte BS, Hitleri mund ta kishte rrafshuar Londren dhe kjo e tmerroi Çërcill-in. Pikerisht ketu i erdhi në ndihme vellai i madh. Anglo-amerikanet kishin hall të mundnin Hitlerin, qe ishte kercenim real per ta dhe per kete duke perdorur ruset si mish per top, shpetuan veten.Perseri ne favor te tyre njeherazi edhe e dobesuan ate.
Nëse i ke qejf librat (dyshoj) të rekomandoj të lexosh atë me titull “I dashur Stalin” (korespondenca Ruzvelt-Stalin) nga ku do te mesosh se çfare ndihme kolosale i dha Amerika Stalinit, qe te perballte Hitlerin armikun e perbashket të demokracive perendimore dhe mbas mundjes se tij te perballnin dhe ekspansionin e komunizmit. Ndryshe pse do te kishte nje aleance te tille pazakonte, midis armiqve të komunizmit me nje vend komunist? Se sa i duhej pse i duhej kete e tregoi, pas lufta me te ashtuquajturen “Luften e Ftohte”, e cila ne fund solli edhe vete renien e perandorise komuniste.
Problemi i L.II bot nuk eshte aq i thjeshte, se po të ishte, nuk do ishin shkruar qindra libra e studime dhe ende nuk i ka dale fundi. Për ne shqiptaret ajo ishte fatkeqesi e dyfishte, sepse nen direktivat e Kominterit dhe interesave Jugosllave, ngjizi në një vend gjysem fedual të prapambetur, komunizmi, frytet e të cilit shqiptaret i vuajtem 40 vjet, ndersa pasojat e tij, i ndjejme ende dhe sot. Por kjo eshte nje teme me vete dhe ti nuk do ta kuptosh dot.
Jo mor ti,
Problemi i Luftes se 2 Boterore eshte i thjeshte fare, por Amerikanet dhe Britaniket ngaqe duan te duken sikur ata ishin vendimtare ne fitore,
bejne lloj turbullirash se gjasme pa ata nuk fitohej–Kur e verteta nuk eshte aspak ashtu
Dhe kete ua tha shume bukur Stalini ne nje bisede midis tij, Roosveltit e Curcillit,
sipas nje Libri Historik me titull “Stalin” te nje historiani Amerikan ,
Aty thuhet shprehimisht keshtu..” Ndersa Curcilli dhe Rossvelt po bisedonin me njeri tjetrin per Europen, Stalini ju thote :
E dini si eshte ky muhabet qe beni ju,
ky eshte keshtu : Ne dalim te tre per gjah
dhe na del perpara nje derr.
Edhe ate derr e vras une.
Nderkaq ju te dy bisedoni me njeri tjetrin , si te ndani derrin .
Mirepo derin e vrava une, nuk e vrate ju. Pra derri eshte i imi, nuk eshte i juaji.
Keshtu eshte edhe muhabeti qe beni ju per Europen , ju tha Stalini, Curcillit dhe Roosveltit…..”
Sepse Anglo-Amerikanet u futen ne lufte kur Gjermania naziste kishte marre tatepjeten,
e megjithate gjermanet prape ishin te rrezikshem dhe ata i rezistuan me force Anglo-Amerikaneve,
por qe peshen kryesore te asaj lufte e mbajti Stalini me ushtrine e tij
Se po te ishte thyer Stalini , atehere do ishte shume e veshture lufta kunder Hitlerit, se pastaj ai do bashkohej me Japonine
dhe e gjithe Lindja do ishte ne duart e tij dhe Japonise
Supas meje , Hitleri beri gabim qe nuk angazhoi edhe Japonine ne luften kunder Bashkimit Sovjetik
Dmth kur u hodh ne sulm kunder Sovjetikeve, Hitleri duhej ta kordinonte sulmine tij ,
me nje sulm te njekoheshem edhe te forcave Japoneze , te cilat ishin super te pregatitura nga Lindja
per ta rrethuar Bashkimin Sovjetik ,
nga te gjitha anet dhe ai te mos kishte ku te shkonte ne lindje per tu rekuperuar,
Dhe nderkaq duhej qe Hitleri te perdorte ne sulmin ajror edhe aviacionin ajror Japonez qe ishte i perbindeshem
sepse ata ishin avjone kamikaz qe nuk ktheheshin mbas pa te goditur.
Ne kete menyre do e ksihte mposhtur Bashkimin Sovjetik, mirepo Hitlerin e mori ne qafe egua e tij ndaj dhe e hengri,
Dhe shyqyr qe humbi se ai ishte i perbindeshem dhe do bente masakra pa fund
Burreto ,
e para
mesoni qe, te diskutoni si njerez jo te ofendosh ,
pa qen arsyeja ,
apo tentosh ulesh ate duke perdorur fjale so Tap-Topi etj per arsyen e thjeshte se nuk me njeh mua aspak ,
pra flet me dike qe nuk e ke perball .
Librat mendoj mos t’I kem shume qejf sot ,ne rini kam pasur Maredhenje me intensive me Librin ,
porse kjo vjen nga arsyeja se jam
shume kapricioze ne zgjedhjet e mia.
Nuk dua te hy e bej Historikun e LIIB – edhe pse ti ke shpalosur gjer e gjate Njohurite e tua te lexuarit e Historise
,por un mundet te them kaq ,se BS – Stalini Ushtria e Kuqe
ishte vendimtari ne mposhtjen e Ushtrise Naziste ,pasi
u perplas me Forcen me te madhe te Ushtrise Gjermane
nderkohe qe Shba Angli nuk u ndesh as me 1/4 e Forces Ushtarake te Ushtrise Naziste ne Normandi me zbarkimine tyre te famshem ,ku Gjermanet dinin tashme se e kishin humbur Luften ,por qendruan aty ,per
Un-in Gjerman pa asnji lloj motivimi ,duke i shkaktuar deme kolosale Zbarkueseve Aleate .
Aleatet Shba Angli kryesishte luftuan ne Ajer doke Bombarduar Fabrikat Gjermane te armeve dhe Rafinerive
duke i nxjerr jashte luftimi Aviacionin Hitlerian .
Pra Aleatet u perplasen ne Dete e Ajer me Gjermanet .
Por e gjitha kjo ndodhte kur pothuaj Ushtria me e madhe Naziste ishte ne frontin e Krusk (ne mos gaboj ) ,Moskes Stalingradit ku Ushtria Hitleriane i thye nga Ushtria Ruse
ku ngelen te vrare me shume se 3 Miljon ushtare Gjermane .
Hitua nxitoj te vrase veten e digjet bashke me Even e digjej me benzine pas vdelkjes sepse i trembej Ruseve
qe kishin thyer pothuaj gjithe forcat e fundit qe rrethonin
Berlinin dhe se mundet te pesonte fatin e Duce-s qe u exzekutua nga Partizanet Italiane ne Milano(ne mos gaboj ) dhe kufoma u la varur me koke poshte .
Nejse pa hyre ne hollesira sepse nuk jemi per ato ktu .
Rusia beri Luften e saj si komb ,natyrishte ne bashkpunim me Shba-te futja e se ciles ne lufte ishte po aq vendimtare
ne mposhtjen e Hitlerianeve ,por jo se e mposhten ata Gjermanin .
Shba – Rusvelt ndihmoi me mijra Tanke e avione Angline
(Halene e Anekdodave Churcill ,qe ishte i zoti shume kur lexonte Letrat e pregatitura me pare dhe ishte nji i Gufuar
ordiner ne biseda Spontane qe do turperohej para nji fshatari te Jugut te Shqiperise do thoshte Bajron po ta kishte jetuar ) Pra , Gjermani ndoshta nuk mposhtej
vetem Rusia ne nji lufte Frontale ,por pa Rusin , Gjermani
ka shume gjasa te kishte sfiduar edhe vet Shba-te ,Shtetin me te Fuqishem te Kohes ,sepse Churcillin edhe Degol kaqolin qe ishin si Baka me Zeken ,njeri i frym si fuci me mut e tjetri si Steke Bilardo i kishte hedhur matan me nga nji Shqelm Bytheve .(Anglezet edhe sot dridhen nga Gjermani hahah .Ja tama keshtu mase nuk eshte ,s’dridhen por kane emocione 🙂 )
Pra lexo edhe ca Libra te tjere sepse ndoshta meson me shume mbi te verteten e LIIB .
Monopolin e te vertetes nuk e ka askush , por faktet jane aty per te ndihmuar Bareto ! Fakt eshte qe Shqiperia ishte nje vend qe u sulmua, u pushtua ! Nuk ishte nje vend Komunist apo Fashist qe ne nje konflit midis fuqive vendosi te jete neutrale apo te mbaj nje ane (naziste apo komuniste)! Fakt eshte qe partizanet shqiptar dolen vullnetar ne lufte ,ashtu si dolen me qindra mijra Rus,Amerikan apo Anglez etj vullnetar per te mbrojtur vendin e tyre qe u sulmua ! Fakt eshte qe Partizanet Shqiptar nuk dolen malit per te mare nje rroge, per te plackitur, apo per te perhapur idete e tyre ne bote ! Vetem per keto fakte, sikur asnje pushke te mos kishin hedhur ,asnje jete te mos kishin humbur meritojne respektin me te madh ! Eshte shume e pandershme dhe pa asnje fakt ta quash luften e partizaneve shqiptar si nje “krijese” Jugosllave, Ruse apo Angleze e Amerikane ..kur faktet thone se ndihma matriale e financiare ruse e jugosllave per partizanet shqiptar ka qene zero kurse ajo Anglo-Amerikane me pikatore dhe e pandershme (pasi financonte edhe bashkepuntoret e Nazisteve) !! Fakt eshte qe rezistenca ishte Shqiptare e bere nga Shqiptaret dhe vendimet mire apo keq mereshin nga Shqiptaret !! Do te flisnim ndryshe sikur ne Shqiperi te kishim mijra Jugosllav apo Rus te vdekur ne krah te partizaneve shqiptar (gje qe ndodhi pothuaj ne gjithe lindjen ), apo Anglo-American (gje qe ndodhi pothuaj ne gjithe perendimin) ! Por ja qe nuk patem per fatin e keq te analizave qe behen sikur Shqiperia te ishte qendra e botes gjate WW2 !
@Zaho!
Edhe ti e di se e vërteta është relative, të vërtetën absolute e di vetëm Krijuesi. Ne si tokësorë na duhet të mësojmë sa më shumë rreth ngjarjeve dhe pastaj jemi të lirë të gjykojmë sekushi sipas vokacionit të tij të brendshëm, kulturës vetiake dhe sigurisht inteligjencës, për të qëmëtuar nëpërmhet saj pastaj, edhe grimca të të vërtetave.
Në komentin e parë them se problemit të WW2, deri më sot askush nuk ua ka gjetur fundin, sepse sekushi ka shkruar apo analizuar vartësisht këndvështrimit të tij, bindjeve, pprkatësisë nacionale etj, etj, që sidoqoftë, jo në pak raste, janë subjektivë. Se ja psh, mirë apo keq, unë nuk jam dakord me slloganin: “Fitimtari nuk diskutohet!”, që dmth se ai ka gjithmonë të drejtë! E kështu me rradhë.
E dyta, nuk kam shprehur askund se vë në dyshim luftën partizane, apo ngatërroj partizanët e thjeshtë me komunistët dhe qëllimet e vërteta të tyre. Ja një dëshmi: Nako Spiru ishte një nga udhëheqësit kryesorë komunistë, edhe pse në popull deri në 1948, partinë nuk e deklaronin, por paraqiteshin si Fronti. Në një episod, rrugës për hyrjen ilegal në Tiranë, diku në kodrat afër Priskës, u duk se mund të ndeshnin në një grup të armatosur ndaj zunë pozicion luftimi. Shoqërohej nga M.S, një mik imi, në atë kohë 18 vjeç. Shkurt, ja një dialog midis tyre, i bërë ndoshta për t’i dhënë kurajo më të riut:
Nako: M. ke frikë?
M: Jo-i përgjigjet ai.
N: Pse ke dalë në mal?
M: Të largojmë pushtuesin! Të çlirohemi.
N: Ç’do bësh pas çlirimit?
M: Do shkoj në Itali për të studiuar për ekonomi. (Nako ishte i tillë)
N: Po mund të vritesh?
M: Edhe mundet!
N: Jo mor budalla! Ne nuk do vdesim, sepse gjaku ynë vete dëm, po nuk morrëm pushtetin ne komunistët.
Aty mora vesh, më thotë M, se cili ishte qëllimi i vërtetë i udhëheqësve të mi komunistë, të cilët ne të rinjtë i shikonim si idhuj. M.si shumë të rinj të asaj kohe ishte një idealist, dhe i tillë vdiq. Rridhte nga një familje qytetare tiranase, në gjëndje shumë të mirë ekonomike, pra nuk vuante për ‘bukën e gojës’, por se ishte idealist nuk i shkonte për shtat atyre (që ‘hëngrën’ edhe Nakon), si psh E.Hoxha me lakejtë e tij, që donin më shumë pushtetin, ndaj dhe këtë kategori e persekutuan. Mbas 1990, në shoqërinë e tij, kam njohur dhe biseduar me Liri Belishovën dhe gjeneral Rahman Perllakun, deklarimet e të cilëve, rreth asaj kohe, tashmë janë publike dhe kushdo i ka lexuar e dëgjuar live po ashtu.
Bureto , lufta e partizaneve Shqiptar nuk mund te ndahet nga asnje komunist shqiptar , i pelqen dikujt apo jo !Eshte fakt qe komunistet organizuan dhe udhehoqen luften e qe paguan me shume se te gjithe cmimim e saj ! Te paret qe u mbuluan vete me turpin e mohimit ne disa raste ishin vete shoket e tyre pas lufte me Enver Hoxhen ne krye ! Eshte fakt qe komunistet pranonin ne radhet partizane cdo njeri qe donte te luftonte pushtuesin e nuk detyronin njeri qe te behej komunist apo te ndiqte ideologjine e tyre!! Ky fakt per mendimin tim hedh poshte teorine se Komunistet dolen malit vetem per pushtet, sigurisht qe gjerat do te evolonin me tutje , por eshte fakt se te pakten deri ne pranveren e 1944 Komunistet e kishin doren e shtrire per cdo njeri qe ti bashkohej luftes, shume ish-balliste te thjeshte u bashkuan me forcat partizane ne ate kohe duke hedhur poshte edhe teorine me prishje marrveshje Mukje e te tjera si keto..kush donte ti bashkohej luftes i bashkohej deri ne ate kohe !! Si shkruaj me lart ky eshte nje turp qe nuk i shpetoi as Enver Hoxha vete i cili per motive politike me vone mohonte luften e shokeve te tij, ashtu si sot turpi vazhdon duke i mohuar Enver Hoxhes meritat e luftes pikerisht per motive politke ! Ashtu si nuk permendet nje fakt tjeter ne historine e WW2 ne Shqiperi qe per mua ka qene me tragjiku ne lidhje me “baballaret e kombit” !Asnje prej ketyre “Baballarve” qe propagandonin anti-komunizmin si qellimin e vetem te tyre nuk qendroi qe ti luftonte komunistet kur Gjermanet iken,u larguan pothuaj te gjithe per te shpetuar koken e tyre duke i lene ushtaret(qe ne shumice ishin fshatare te thjeshte qe vetem ndiqnin urdhra) e tyre te vetem qe te perballeshin me fituesit e me vuajtjet qe kjo shkaktoi per ta ne 45 vjet ! Une nuk arij te gjej asnje justifikim apo lehtesim tek bashkepuntoret e Nazismit e Fashizmint ne Shqiperi (kasten drejtuese flas, jo ate fshatarin me dyfek)me gjithe perpjekjet 30 vjecare te kesaj kohe ! Sa per pas lufte , ky eshte muhabet i gjate e si fillim duhet te ndajme kush ishin Shqiptaret qe vuajten per 45 vjet? Nese me flet per bashkepuntoret e pushtuesit apo per Bajraktaret , Bejleret, Agallaret apo edhe shtresa e pasur tregtare ( dhe familjet e tyre) jam dakort …per te tjeret qe ishin shumica dermuese e popullsise komunizmi ka qene nje shpetim e keto perralla me vuajtje i kane pordhe pas 90′ !! Por ky eshte muhabet i gjate !
Ashtu sic mendoja edhe ne pjeset e tjera duket hapur ndikimi i mentalitetit nazist ne keto kujtime ! Nuk eshte objektiv ! Biles as kur kerkon te mbroj apo justifikoj anen e tij ! Zoteria pershkruan nje lufte e nje situate gjysmake! Kjo duket hapur kur e faturon gjithe levizjen anti-fashiste si te organizuar nga anglezet , kur ne fakt Anglezet e gjeten ate ne ngritur e te formuar dhe deshtuan keqas ne shtimin ose kontrollin e saj me gjithe sforcimet e parate e hedhura (me ballistet e zogistet, per te cilet nuk ka e nuk gjendet nje aksion apo veprim i vetem kunder Gjermanve e jo me lufte) , ky ishte nje sukses fenomenal i nazisteve (qe vinte sigurisht edhe nga drite-shkurtesia dhe niveli per toke i baballarve te kombit, qe tradhetine e kishin ne gjak) te cilet deri diten e fundit arriten ti mbanin pas vetes te ashtequajturit “nacionaliste” edhe kur me ta nuk kishte mbetur me asnje ne gjithe evropen prej kohesh ! Po ashtu zoteria habitet e nuk arin te kuptoj(ose nuk do) iritimin e percimin e ushtarakeve gjermanve me bashkepuntoret e tyre , percmim e iritim shume lehte i kuptueshem !! Zoteria nuk i ka njohur kurre shqiptaret e as shqiperine ne ate kohe, ai vetem ka njohur e eshte perballur me mbeturinat otomane qe vete quheshin “nacionaliste” apo “baballare te kombit” por ne fakt vertetuan edhe nje here se ishin vetem jashte qitja e tij ! Ka disa kujtime te ushtarakve gjerman qe jane shume here me interesante, edhe se te para nga kendveshtrimi i tyre e te mbushura me urretje kunder Shqiptarve qe i luftonin !
Ky ka patur nje kulture qytetare te ceket per te arritur ti kuptonte mire ato qe perjetoi ather!
“Kulture qytetare e ceket” Ahahahaha. Ku i gjeni kto shprehje mer amon. O rraca superiore!
Drejtuesit e organizatave komuniste kishin arsye te vazhdonin luften e tyre.Por ATA luftonin per Interesat e Tyre dhe jo per interesat e Shqiperise..
Me keto kujtime nga libri i Peter Kemp,mbyllet gjithcka ne lidhje me partizanet sllavo-komuniste.
Edhe shton ” Me një plan të përcaktuar, komunistët evitonin çdo angazhim të vërtetë kundër Wehrmacht-it gjerman e këtë e konfirmonin oficerët anglezë. Këtë ua linin nacionalistëve shqiptarë që nuk ishin në aleancë me ne ” hahahahahhahaha !! Kush ishin keta nacionalistet qe luftonin Gjermanin ??
Cfare nuk degjon nga ato kohe!! Te shkuara e te pa harruara!!
“Nacionalistet” me parrullen: “Make Albania Great Again” hahaha…qeset me florinj,intriga,edhe ketij gjermOnit i servirnin informacionet, por te pakten u treguan “fisnike” i paguanin nje monedhe per dhomen e hotelit!( perendi ku je, cfare dallkaukesh)… I zhvaten te gjithe florinjte, nga te gjitha anet, Anglezeve e Gjermaneve, me pare edhe Italianeve.( Verlace,Vloraj,Vrione,Frashellinj…llum dhe turp)…edhe armet qe u jepnin ata, perfundonin ne tregun e zi…dreka e darka pa fund, me nje sy te shkelur “Inglizit”…po thyen qafen GjermOnet, ata si majmuni nga njera dege ne tjetren…Bytha e Kombit keta!! ….Armata tjeter e Zogut te kurves kishte gjetur rehat ne malet e Krujes, ne fakt ata prisnin urdhera nga “Naltmadhnia” e meqe ai merrej me kembim valute diku ne Kajro a Londer, edhe ata flinin gjume!
Armata tjeter qe do ishte tmerr i Sllaveve, pra te ashtuquajturit : Waffen SS Scanderbeg( kane turperuar emrin e Gj.Kastriotit), ja mbathen nga syte-kembet nga Partizanet, nje tjeter andej nga veri-lindja Muharrem Bajraktari u kerkonte me se s’ben Inglezeve Florinj se ndryshe as qe denjonte te hidhte nje pushke, e kete do ta bente “per vendin e tij”… Me gjermOnin kaloi dhe ky, jo se do bente namin por mori vesh se keta te fundit i jepnin ato e nuk ishin dore-shternguar si Inglizi….por kemi edhe Xhafer Deven ate bir kurve qe beri shume krime ne Shqiperi, ky me gjithe kosovaret me qeleshe, duhej rrjepur i gjalle ky dhe Mitrovica, fatkeqesi qe ja mbathen…
Edhe njeri qe paska hedhur ca pushke, kunder partizaneve bullgare, sic thote ky vete, kur ishin ne Sarajeve pra Shasi Vari numeronte qesen e floririt bashke me Dylberin apo dashnoren qe kishte me vete.( Kjo eshte pune anadollaku, e kane prej babe Turkut kete ves!!) E si thote ky Z. Vogel, edhe Bejlerbejete i nisen me avione se “paguanin” ne dore.( pse mos ta benin)…cfare rrace e peshtire, ne breza vetem ate kane bere, kujt nuk ja shiten bythen e me vone bashke me fashistet e Marka Gjoneve qe te vetmen “merite” kishin te benin vrasjen ne pabesi, iu bashkuan CIA-s, UDB-se e kujt’do, hidhnin “diversante” ne goje te Sigurimit te Shtetit se vete ishin per pune te “medha” lepe-peqe si ne kohen e Bab Dovletit andej nga mergata e qyqeve, ne Bruksel…
p.s. Rudolf Vogel, eshte shume i nje anshem e nuk i thote si duhet por prape s’ka rendesi.
Ata 1000 Gjermanet e plagosur, apo ate rrethimin e Tiranes kush e beri UFO-t apo Partizanet?!
Iken nga Tirana duke vene zjarr thote,moren dhe cuan drejt kampeve te shfarosjes gra e femije e ja hodhen Paq se keshtu u duhej “aleateve” te mevonshem kunder komunisteve, prandaj ka shkruajtur kujtime…fatkeqesi qe per ato krime qe bene nuk mbajten kurre pergjegjesi!!
gjermane u munden ne ..STALINGRAD . gjithcka bene hitlerianet me vone, pas z..bythjes pa kthim nga stalingradi ishte iluzioni mos rifitonin forca morale e energji, duke u munduar te benin per vete popuj injorant e te margjinalizuar si ballistet e legalistet shqipetare, monarkistet bullgare e rumune, monarkistet greke e serbe, polake e francez . por…me kot .
Gjermanet e kapitulluar e gjakatar kerkojne te bejne analizen psikollogjike te karakterit te shqiptareve.Imagjino se si nje komb i poshteruar ne te dy lufterat boterore kerkon ta veje veten ne rolin e gjykatesit te historise. Kjo eshte arsyeja se perse nje dallkauk si Hitleri mori ne qafe nje komb te tere……
Interesant pjesa kur ky na tregon se Zogu kishte lene aty 8 millions aty ne thesarin e shtetitqe germanet paskan gjetur e qe qeveria Dine i paska marr!
e keqja gjermanve nuk i erdhi as nga arabet gjakdhjere mehmet shehra e tepelens e as nga jugo gjakdhjere gerrrk beogradas !!!
Pergezoj Z.Marenglen Kasmin, i cili ka ba nji pune te madhe per gjetjen e ketij materjali Deshmi Historike ne arkivat gjermane.
E pergezoj dhe e falnderoj edhe per punene e madhe qe ka ba per perkethimin e ketij materjali. Duke e lexu materjalin e perkethyem ne shqip, kam formu bindjen se perkethimi duhet te jete ba ne menyre profesionale. Natyrisht kjo mund te konfirmohet plotesisht, po te kishim origjinalin gjermanisht ose te kishim burimin e materjalit.
Pergezoj gjithashtu kryeredakrorin e gazetes DITA Z.Thano, i cili vendosi ta publikoje kete materjal, simbas te cilit situata e asaj periudhe nuk paraqitet BARDH e ZI, siç e kemi lexue tash 75 vjet. Pra ky materjal i pershkruen faktet jo bardh e zi, por me bojna e sfumatura, nga ku del se E BARDHA nuk ka kene krejte e bardhe dhe E ZEZA nuk paska kene krejte e zeze.
Qe e bardhe nuk ka kene krejte e bardhe, kjo gja asht dijte nga te gjithe dhe e vertetume gjate ketyne viteve.
I lexova me shumë ëndje këto shënime të këtij oficeri të lartë hitlerian.
Këto janë kujtime, vërtet të çmuara, sepse paraqesin anën e kundërt të medaljes, të atyre ngjarjeve epokale; Luftës heroike Nacional Çlirimtare.
Për mua, autori është tejet objektiv kur paraqet fytyrat e urryera të kolaboracionistëve që intrigon midis tyre vetëm e vëtëm për të xhvatur; megjithse laku po u vinte tek fyti nga komunistët. E njëjta gjë, në mos më keq, nga ana tjetër e kufirit. Tani e kuptova sa të drejtë ka patur Musaraj:
GJER MITROVICA KA NARRË PJESË
NË SULM TË POSHTËR E TË PA BESË…
O marenglen ku e kishin ndjenjen e nacionalizmit ballistozogistet ne bashkepunimin me gjermanin , kuj po i rruhet çfar thot ky Anglezi jot qe kush ishte me ne ishte patriot , patriot ishin ata qe luftuan pa kompromis kunde nazifashizmit dhe bashkepuntorve te tyre pra kunder pushtusit dhe tradhtarve ballistozogist , nese Anglezi bashkepuntoret e nazizmit ne angli i quan patriot ktu ka nji problem me konceptin e patriotizmit , mjaft na shite theniet eshoqates tufes si thenie anglezesh e gjermanesh per te ber çorb historin e luftes , ate e kemi msuar ne shkoll naj kan treguar fitimtaret e asaj lufte baballaret tan , historit se çfar thot gjermani dhe anglezi futi ne byth marenglen , beji qefin ballistozogisteve dhe te gjith familjarve te ish reaksionit ne kte vend , atyre qe ishin me nazifashizmin dhe luftonin me arm ne dor kunde vendit dhe popullit ton legen putan antishqiptare .
Komunistet ishin pjesa me e ndergjegjshme,ma nacjonaliste,ma atdhetare dhe ata e merituen fitoren qe e arriten me gjak e skrifica.
Forcat nacjonaliste dhe kleri katolik u dskredituen keq nga kolaboracjoni me pushtusit italjan e gjerman.
Si e lejon redaksia te bej dikush anonim komente me emrin tim?
Ju lutem fshijeni komentin e mesiperm dhe merrni masa ndaj ketij komentuesi falsifikues.
Ky veprim ule nderin e gazetes DITA.
Fake (Paul Tedeschini )
sinqerishte un nuk jam ndonji simpatizant i Paul Tedeschini-t te vertete .
sepse ka nji karakter komplet extremisti te djathte Verbal ,
(karakteristike kjo e tradites katolike dikur )
qe tregojne shume pak Ndjenje Kombetare duke u ven nen sherbimin e te Hujave ne cdo rast (per inat te vjerres )
pooooooooor ,
qe te dalesh me NickNamen e tij apo dikujt tjetri ,
kjo per mua eshte e nji No-Gou ,jashte cdo morali
e principi .
Un mundet te dal disa her me Nick Name te ndryshme ,
pra anonim ,por kurr te dilja ne emer te dikujt ktu .
Nuk eshte aspapk Korrekt sipas meje ,ky art Tinzari pa qen fare nevoja .
Ditari I officerit Nazist, R. Vogel, megjithese I shkruajtur shume gjate, nuk ka ndonje informacion te panjohur per kohen e luftes se dyte boterore ne Tirane dhe as per personazhet e kesaj lufte. Ne kete prizem me duket çudi pse gazeta Dita I ka dhene kaq shume hapesire ketij perkthimi.
1. Se pari, ky eshte ditari I nje oficeri nazist dhe ai ne menyre te kamufluar, pas luftes ku nazistet bene krime monstruoze, mundohet te na nxjere veten e vet (dhe pushtusit naziste) si njerez me qellime e ndjenja te mira per Shqiperine dhe shqipetaret. Megjithate, edhenga rreshtat e ketij ditari, del se nazistet nuk ishin neutrale dhe “te bute” ne Shqiperi sepse qeveria kukull shqipetare e asaj kohe financohej nga gjermanet dhe zbatonte dhe raportonte cdo gje qe bente po tek perfaqesusi i Wehrmacht-it gjerman ne Tirane. Po ashtu percptazi nzjerr koken mizoria e makines naziste gjermane kur ai thote se shumicen e divizioneve italiane I kapem dhe I derguam ne kampet e punes ne Gjermani (megjithese I kishin aleate !).
2. Se dyti, ky nazist I rangjeve te larta (officer ne shtabin e informacionit e te zbulimit), mundohet te na e paraqese Luften Antifashiste Nacional-Çlirimtare (LANÇ) si lufte civile dhe do te na shese idene se partizanet nuk luftonin kunder gjermaneve. Kjo eshte nje teze e njohur tashme nga lufta e ftohte dhe nga shtetet konservatore te eEuropes gjate kesaj kohe. Partizanet tane luftuan burrerisht kunder nazifashisteve dhe e çlirruan vete atdheun e tyre, pa nderhyrjen e ushtareve te huaj.
Po te kishte pak burreri ky “historian” nazist do te kujtonte se partizanet shqipetare e priten ushtrine gjermane me pushke ne hyrjen e tyre ne Shqiperi qysh me 6 Korrik 1943, ne Barmash te Ersekes. Po aty pas betejes, per hakmarrje ndaj partizaneve, vellezerit e tij naziste vrane e dogjen te gjalle 107 femije e gra te pafajeshme ne fshatin Borove. Keta ishin gjermanet e paftuar e “neutrale” ne Shqiperi.
Ato qe pështyt ne fillim autori I ditarit I lepin me vone kur ai pohon se ne Tiranen e rrethuar nga partizanet ata kishin 1000 gjermane te plagosur (ai nuk pelqen thote sa ishin gjermanet e vrare atje) dhe priten sa u erdhi divizioni I tankeve ti nxirte nga rrethimi.
Luften dhe fuqine e partizaneve shqipetare e deshmojne edhe pjestaret e misioneve aleate qe ishin attashuar ne shtabin e ushtrise partizane (UNÇL).
Ja cfare shkruan ne Gusht te vitit 1944 officeri i misionit anglez,Reginal Hirbert, qe ndoqi nga afer zhvillimin e luftes ne Shqiperi gjate viteve 1943-1944: “ Ne kete pike te luftes, kur komandat aleate kerkonin nje sulm te pergjitheshem kunder gjermaneve, partizanet ne Shqiperi ndermoren ate veprim qe u kerkohej. Duke bere kete ata e konsoliduan doren e tyre mbi vendin dhe I goditen ashper te gjithe ata qe u zinin rrugen. Akuza se partizanet kane luftuar kunder gjermaneve ‘’ndonjehere me te rralle’’, nuk qendron. “Nacionalistet” i humben shanset e tyre plotesisht, sepse nuk ngriten as gishtin kunder gjermaneve, por i ruajten forcat vetem per veprime kunder partizaneve”.
3. Se treti, nga Historia e Shqiperise dhe brezi I luftes (fatmiresisht akoma jetojne disa prej tyre) ne e dime qe klasat e pasura te asaj kohe te perfaqesuara nga Balli Kombetar dhe Legaliteti, per interesat e tyre ekonomike apo miopia politike, u rreshtuan dhe u bene pale me pushtuesit nazi-fashiste dhe ngriten armet kunder partizaneve e komunisteve qe luftonin per clirimin e atdheut. Ata u bene vegla dhe bashke-kriminele me nazistet dhe lyen duarte me gjakun e rinise shqipetare te asaj kohe. Ne disa pasazhe te ketij ditari permendet fakti se gjermanet furnizuan me 16000 arme nacionalistet (ballistet e zogistet) qe ata te luftonin kunder partizaneve. Permendet gjithashtu financimi i “heronjve” nacionaliste kosovare qe u mobilizuan ne divizionin famekeq SS nen komanden gjermane.
Pra forcat nacionaliste ne Shqiperi propagandoheshin si patriote dhe nga ana tjeter u rreshtuan vete ne nje front me pushtusit e atdheut dhe perfunduan ne nje kosh me ta.
Kete opinion mbi nacionalistet shqipetare e gjejme te shprehur edhe ne raportin qe majori i misionit anglez ne Shqiperi, B. Maklin, i dergonte komandes aleate ne Kajro, ne Dhjetor te vitit 1943: “LNÇ (Fronti Naciona-Çlirimtar ose partizanet) eshte e vetmja force me ndonje vlere luftarake ne Shqiperi. Veprimtaria e tij perfshin pjesen me te madhe te Shqiperise se Jugut. Asnje nga nacionalistet qe perbejne shumicen ne Shqiperine e Veriut, nuk eshte i prirur per te luftuar kunder gjermaneve. Ne te vertete ata bashkepunojne me ta.” (marre nga libri “Fitorja e Hidhur” , i R. Hibbert, botuar ne vitin 1991).
Ne kete kuader eshte mese e qarte se Lufta Nacional Çlirimtare nuk ishte lufte civile sepse ajo nisi dhe perfundoi si lufte kunder okupatoreve te atdheut dhe kolaboracionisteve; ate e mbeshteti dhe e perkrahu ne menyre masive gjithe populli shqipetar sepse kishte besim ne aftesite e UNÇSH per te siguruar clirimin dhe pamvaresine e humbur te Shqiperise.