“Dy vjet pas 2 prillit, Hajdari më tha në gjendje të pirë: Do t’ua bëj si në Shkodër”

Në pranverën e trazuar të 97-s, Berisha më thirri në zyrën e tij dhe më tha që vendosjen e rendit në vend do ta fillojmë nga Tropoja. Do të jap në dispozicion tanket dhe autoblindat e gardës dhe ti me njerëzit e tu duhet të shkoni në Tropojë të vendosni rendin me çdo kusht. I thashë që njerëzit që kam pranë dhe që kanë ardhur për të mbrojtur ty janë shumica tropojanë që kanë familjet e tyre, të afërmit dhe miqtë e tyre në Tropojë nga të gjitha krahët politikë, prandaj një ndërmarrje e tillë do të shkaktonte probleme. – tregon Izet Haxhia në pjesën e fundit të intervistës botuar në DITA.

“Pas refuzimit tim ai nëpërmjet Agim Shehut dërgoi në Tropojë një kontigjent të forcave të policisë me në krye shefin e kontrollit të brendshëm të policisë në Fier që i pat qethur kokën zero Petro Koçit, kur u arrestua në fillim të trazirave të 97-s, një me emrin Nikollë, mbiemri nuk më kujtohet. Këto forca u morën peng pas arritjes së tyre në Tropojë nga Fatmir Haklaj dhe njerëzit e tij. Është dashur ndërhyrja e imja dhe vëllezërve të mij që këto forca të policisë të liroheshin e të ktheheshin mbrapsht në Tiranë. Ky pra është tropojani Berisha që donte të gjakoste Tropojën duke i futur në një luftë vllavrasëse, por atë që nuk arriti ta bënte dot në atë mars të 97-s, ai e realizoi më vonë, duke arritur të fusë vllavrasjen në mes të familjeve më me emër në Tropojë pas atentatit te Qafa e Luzhës në janar të 98-s – rrëfen ai.

Më poshtë, pjesë nga intervista botuar sot në Dita print:

Vijon nga dita e djeshme

– Ç’ishte ai atentat, mund të na i kujtosh?

– Është fjala për vrasjen që u bë më 4 janar 1998 ku u vra vëllai dhe kunati i shefit të komisariatit të Tropojës Fatmir Haklaj. Ishte atentati që i vuri flakën Tropojës dhe futi vllavrasjen në mes të fiseve më të dëgjuara të Tropojës. Ajo që nuk u arrit kur donte të dërgonte trupat e inkuadruara në mbrojtjen e tij në mars të ‘97 me tanke e autoblinda, një gjakderdhje mes djemve të Tropojës, Berisha arriti ta kryejë me atentatin e Qafës së Luzhës, duke qenë në prapaskenë të këtij atentati, mbështetësi dhe nxitësi kryesor i tij. Këtë e them me bindje të plotë. Rëndësi nuk kanë ata që e kryen e që nuk u gjetën edhe sot e kësaj dite, por kush i nxiti dhe mbështeti në këtë vrasje të pabesë.

– A është folur gjatë kësaj kohe për rrëzimin e statujës së Enver Hoxhës në Tiranë, e kam fjalën para grevës së studentëve në muajin shkurt të 91-shit?

– Lëvizja e studentëve të ndarë nga PD e të grumbulluar në shoqatën “Fan Noli” nuk ka qenë e ndikuar nga PD. Përkundrazi, kjo lëvizje dhe arsyeja e ndarjes së saj nga PD ishte se ata shifnin tek PD një krijesë të regjimit, një derivat të PPSH-së, që ishin në kompromis me regjimin, pavarësisht retorikave e fjalëve që kishin filluar të dëgjoheshin në gojën e këtyre drejtuesve të PD-së, si antikomunistë e opozitarë. Bile, PD dhe Berisha ishin kundër kësaj lëvizjeje me justifikimin se mos acarohej regjimi. Por, pas suksesit që pati kjo lëvizje me grevën e urisë që çoi në rrëzimin e statujës dhe bashkë me të edhe të mitit të Enverit, Berisha u mundua te merrte për vete meritat e kësaj ngjarjeje. Si gjithmonë, kuptohet. Nga ana e PD-së dhe Berishës as që nuk mund të mendohej që të merrej një aksion i tillë.

– Gjatë intervistave që kemi bërë bashkë më ke folur për lidhjet e PD-së me SHIK-un pa ardhur ende në pushtet dhe se si SHIK-u kontrollonte veprimtarinë e partisë së parë opozitare…

– Kjo është plotësisht e vërtetë. Pasi konsolidoi pozitat në PD, Berisha pas “djegies” që i bëri Ramiz Alia Neritan Cekës, u hap rruga e Berishës për t’u bërë lider i plotfuqishëm në PD. Me fitoren në zgjedhjet e 22 marsit, një pjesë e atyre që Berisha i shifte si kundërshtarë në PD, apo që mund t’i rrezikonin pozitat e tij në parti pasi të bëhej president, filluan të mënjanoheshin duke mos marrë postet që lakmonin e prisnin. Duhet të shtoj se “dashuria” e Berishës për shërbimin sekret nuk fillon me Gazideden, por që nga Irakli Koçollari, shefi i parë i SHIK-ut pas kthimit të Sigurimit në SHIK. Koçollari ishte një vizitor i orëve të vona të zyrës së Berishës kur ishte akoma në selinë e rrugës së Kavajës, pra në opozitë. Si duket Irakliu kishte ndjerë ndryshimin e pushtetit dhe tregohej i afërt e i zellshëm në ndihmën ndaj PD-së dhe Berishës me informacione nga kampi tjetër kundërshtar që ishte në agoni dhe e priste humbjen e sigurt në 22 mars.

– Si e vërtetoni këtë?

– Po. Se mund të dalë ndonjë e të thotë se unë po gënjej. Prandaj po shtoj edhe një fakt që nga kjo miqësi e Berishës me Koçollarin “përfitova” edhe unë, sepse nga janari ‘92 deri sa kam filluar punën si komandant i grupit të shoqërimit të Berishës president, m’u dha një pistoletë e tipit Makarov nga ana e një oficeri të SHIK-ut, mik i Koçollarit për ta mbajtur me vete në ato kohë fushate. Ka qenë pistoleta e Agron Nezës nga Tropoja, oficer SHIK-u. Pas fitores së 22 marsit dhe zgjedhjes së Berishës president Koçollari vazhdoi punën e tij si shef i SHIK-ut, por edhe për miqësinë me Azem Hajdarin, i cili ishte i zhgënjyer sepse nuk mori postin e shumëdëshiruar prej tij të ministrit të Brendshëm.

– Po si ndodhi prishja, pasi ajo miqësi nuk vazhdoi gjatë?

– Kjo miqësi i hëngri kokën edhe Irakliut, të cilët së bashku me Azemin sajuan një skenar të rremë sikur kishin të dhëna se dy grupe kriminelësh nga Fushë-Kruja dhe Tropoja donin t’i bënin atentat Saliut dhe Azemit. Fillimisht më vijnë mua komandanti i Gardës dhe drejtori i përgjithshëm i policisë Astrit Mehja, dhe më thonë që kemi të dhëna të tilla nga SHIK-u dhe duhet të marrim masa, prandaj nxirr benzin e blinduar. Kur hypi në benz për të shkuar në pushimin e drekës, Berisha më tha pse ke nxjerrur këtë benz të blinduar. I tregova për atentatin e supozuar dhe, pasi i futi një të sharë, tha që kjo është lojë e Azemit me Irakliun. Dhe të nesërmen erdhi shkarkimi i Irakliut nga posti.

– Kështu u ngjit në krye të SHIK-ut Bashkim Gazidede?

– Për ca kohë SHIK-u u drejtua nga një djalë nga Tropoja me integritet dhe i pastër, por nuk vonoi shumë dhe në krye të SHIK-ut vjen Gazidede, një personazh i panjohur për mua e shumë të tjerë në PD, i cili shumë shpejt do ta mbushte SHIK-un me njerëz joprofesionalë dhe militantë partie, kryesisht nga zona e Dibrës dhe veriut në përgjithësi. Zyrat e SHIK-ut u bënë njëkohësisht e zyrat e kuadrit të PD-së. Pa dhënien e ‘vizës’ nga SHIK-u asnjë njeri nuk mund të vihej në asnjë lloj posti, pa marrë bekimin e Gazidedes dhe SHIK-ut ishte e pamundur të merrje asnjë detyrë në asnjë institucion të shtetit. Filluan përgjimet dhe ndjekjet ndaj kundërshtarëve, ku viktima e parë ishte “lideri” i parë i vetë PD-së. Partia e re Demokratike po fillonte të hante bijtë e saj që i dilnin kundër. Shef i kuadrit në PD u bë po një dibran, njeri i Gazidedes, Mirush Mati. Çdo listë e PD-së fillimisht shkonte në SHIK pastaj në presidencë për miratim.

– Kjo ndodhte mbase nga mungesa e përvojës dhe për të mos lejuar njerëzit e padëshiruar…?

Jo. Kjo nuk tregonte që PD po pastrohej nga spiunët dhe bashkëpunëtorët e vjetër të Sigurimit, pasi një valë e re spiunësh akoma më të regjur e antishqiptarë po mbushnin radhët e PD-së. Ata aktivistët e parë dhe të pastër u mënjanuan dhe u lanë në hije. Selia e re e PD-së kishte ndryshuar. Vendi ku jepeshin vendime e zgjidheshin kuadro ishte shtëpia e një njeriu në hije, por mjaft të fuqishëm tek Berisha. Kjo ishte shtëpia e Bujar Hoxhës, spiunit të dyfishtë të Sigurimit dhe UDB-së, sepse origjina e këtij profesori me syze të errëta ishte nga Kosova. Nga shtëpia e tij dolën në skenë dhe morën frenat e PD-së, klani i Dibrës, të persekutuarit politikë bashkëpunëtorë të Sigurimit e shumë të tjerë. Kjo bëri që në PD të futeshin e merrnin poste klani më i errët i Sigurimit dhe, më e keqja, të lidhur me shërbimet sekrete serbo-maqedone. Kështu PD u kthye në një strehë të spiunëve dhe antishqiptarëve që punonin në dëm të Shqipërisë dhe që fatkeqësisht po punojnë akoma…

– Gjithsesi, më 28 nëntor Berisha bëri një vizitë te familja e Azem Hajdarit dhe vendosi buqeta me lule të monumenti i Adem Jasharit…

– E pashë dhe lexova lajmet. Po, kishte shkuar edhe tek busti i Adem Jasharit. Çfarë hipokrizie! Shkon tek ai që e nxori në pritë për ta vrarë; si dhe tek busti i atij heroi të vërtetë që e përndoqi, burgosi e spiunoi te krushqit e vet serbë si një dhëndër besnik, që bashkëluftëtarët ia futi në burg me inskenime alla serbe duke u futur armë në shtëpitë që banonin në atdheun amë; që i vrau në tortura dhe u humbi varrin; që i akuzoi për spiunë të tutorëve të tij politikë nga Serbia… Kjo i shkon vetëm atij, apo siç thoshte një gazetar i gazetës tuaj, Viktor Malaj, për të: Që ai është i pafytyrë, pa cipë, pa moral, pa shpirt, por budalla nuk është. Është e vërtetë kjo.

– PD nuk fitoi në zgjedhjet e para pluraliste, pra të 31 marsit 91. Si u prit ajo humbje dhe si ndodhi 2 prilli i Shkodrës?

– Më kujtohet shumë mirë ajo natë. Në fillim na përfshiu entuziazmi për rezultatet pozitive nga Tirana ku kishte humbur Ramiz Alia, rezultatet po i ndiqnim nga zyra e Berishës në PD. Po aty nga mesnata u kuptua që kemi humbur. Në selinë tonë kaploi dëshpërimi. Por filloi të flitej se votat ishin vjedhur e manipuluar. Kjo ishte alibia që gjeti menjëherë Berisha për humbjen. Më kujtohet që të nesërmen selinë tonë e vizitoi edhe Elez Biberaj, që kishte ardhur nga Amerika për të ndjekur zgjedhjet e para pluraliste. Njerëzit e dëshpëruar donin të mësonin diçka prej tij se çfarë do të bënte Amerika për neve, sepse zgjedhjet ishin të vjedhura. Pra, a do t’i njifte ajo këto zgjedhje apo jo. U dha direktiva që këto zgjedhje të mos njifeshin dhe të fillonin protestat.

– Po atëherë pse ndodhi tragjedia e Shkodrës?

Azemi atë ditë të 1 prillit shkoi në Shkodër për të pregatitur protestat, sepse Shkodra ishte një kala e PD dhe antikomunizmit ku kishte fituar PD-ja me rezultat të thellë. Nuk e di për atë çfarë ka bërë Azemi në Shkodër, se çfarë ka organizuar për 2 prillin që u kthye në një ditë të përgjakshme për Shkodrën e demokracinë, por di që njeherë, pas dy vitesh Azemi në gjendje të dehur, ka thënë se do t’ua bëj këtyre siç ua bëra në Shkodër. Në atë rrugëtim Azemi ka qenë i shoqëruar edhe nga një personazh i njohur i sapodalë nga burgu, që më vonë u vra me pardesynë e Azemit në Tropojë. E kam fjalën për Isuf Halucin. Natën e 1 prillit Azemi është kthyer nga Shkodra për Tiranë pa këta persona që kishte me vete. Dhe dihen që vrasjet që u bënë më 2 prill janë akoma të paditura se nga kush dhe çfarë arme janë bërë. Por dihet gjithashtu që pas këtyre vrasjeve ajo që përfitoi nga ato ishte PD dhe lidershipi i saj. Ka të tjerë që e dinë më mirë se unë tragjedinë e 2 prillit në Shkodër…

– Këto ditë po flitet për një “Dhjetor të Dytë”, që kërkon të ribëjë PD në këtë përvjetor të lëvizjes studentore…

– Ajo kohë e vrullshme dhe e mbushur me idealizëm e naivitet nuk na lejonte të shifnim dhe gjykonim me mendjen e sotme. Kush do ta bëjë dhjetorin e dytë? Berisha me Bashën? Me kë do ta bëjnë? Me Kastriot Islamin? Me Ristanin? Apo Zhozin? Berisha nuk ka më asnjë të drejtë morale ta përmendë dhjetorin. Është vjedhësi më i madh i idealeve të asaj kohe, përfituesi më i madh, dhe tradhtari i madh i dhjetorit.