Diversantët e doktorit

Frika e Sali Berishës nga humbja e madhe, nxorri në pah fenomenin më të shëmtuar të politikës shqiptare në këtë periudhë tranzicioni: atë të grupeve diversioniste partiake në radhët e kundërshtarit. Këta politikanë janë një lloj specie e veçantë e njeriut në politikë, që të kujtojnë serialet e filmave me spiunazh.

Kjo lojë spiunësh i ka fillimet që në nisje të proçeseve demokratike, ku produkti i pare kanë qenë një numwr liderësh të Partisë Demokratike dhe ngeli një zakon i preferuar i Doktorit me pardesy të bardhë. Pas riardhjes në pushtet në vitin 2005, Saliu dora dorës filloi t’i shpërblejë zbuluesit me poste deputeti, poste ministrash, këshilltarësh, ambasadorësh e gjithfarë lloj postesh sipas gustos të tyre. Gjithë kjo farsë justifikohej me pakënaqësi të zbuluesve ndaj lidershipit të Partisw Socialiste.

Por në humbjen e madhe dhe largimin e fundit të Saliut, detyrimi i Tij ishte që zbuluesit e vetë ti sistemojë e shpërblejë të gjithë së bashku, një shpërblim ky që iu dogji kartën e zbuluesit spiun. Tashmë kartat e tyre u dogjën dhe Saliut nuk i hyjnë më në punë. Por rregulli i zbulimit dhe spiunazhit kërkon që spiunët bashkëluftëtarë të mos braktisin njeri tjetrin edhe nw botën e përtejme. Pra tashmë Saliu i rregullon ata institucionalisht, me urdhër të qendrës.

Në humbjen e madhe edhe ata do të jenë pranë ustait, për t’i shërbyer besnikërisht ashtu sic kanë nisur të bëjnë gjatë fushatës elektrorale. Kjo me sa duket e ngushëllon Saliun tek shikon të përdorurit prej tij që t’i rrinë rrotull e t’i bëjnë fresk. Që nga viti 2005, pranë Saliut në Qeveri pamë ministrin Xhuveli, i cili kishte punuar në prapavijën e të majtës shqiptare vite të tëra, duke bërë karierë ministrore. Ngjitur me Saliun pamë Arben Imamin, ish kryengritësin që bënte thirrje për të sulmuar e vrarë Saliun, mesa duket për ta degjeneruar revoltën popullore 1996-1997në një luftë civile, me shumë gjasa sipas porosive së ustait.

Po këta nuk qenë të vetëm, sepse sa herë i duhej Saliut zbuluesi i radhës do të digjej. Në vitin 2009 të tjerë zbulues lanë prapavijën e opozitës dhe si të “pakënaqur” nga PS u ngjitën në podiumin e pushtetit. Shumë “stresante” ishte akrobacia e z.Ceka për t’u hedhur në krahët e Saliut, por mesa duket kjo ishte rruga e parashkruar. Kështu ndodhi derisa nga Roma ambasadori anatemoi Partinë Socialiste dhe ironizoi antarësinë e saj, duke mos u treguar fisnik dhe mirënjohës ndaj PS. E vërteta është se Ceka i ka shërbyer besnikërisht Saliut cdo sekondë të jetës së vet, por kulmet e karierës i ka në prapavijën e Partisë Socialiste.

PS me PSD dogjën njeriun e mirë Bahri Myftari, për të nxjerrë Cekën deputet në rrethin e Elbasanit, në zgjedhjet parlamentare 1997 dhe më tej PS i besoi Cekës postin e Ministrit të Brendshëm. Duket se këto ofiqe ishin të “pa mjaftueshme” për Cekën sepse misioni i tij ka qenë shërbimi ndaj ustait dhe besnikëria ndaj këtij shërbimi nuk njeh ndjenjë mirënjohjeje e finikërie, as kufi dhe as cmim.

Por tërmeti në radhët e zbuluesve besnikë e të mirë pergaditur do të binte kur Saliut i duhej të digjte karta e zbuluesve nga radhët e udhëheqjes së lartë të Partisë Socialiste. Nga viti 2009 deri në vitin 2013 i duhej me doemos një zë “socialist” mbështetës në Parlament, në opinionin publik dhe në atë ndërkombëtar dhe mesa duket u dogj karta e Kastriot Islamit.

Katër vite rresht ky njeri nuk u lodh së foluri kundër PS, bënte llogari që në cdo variant humbëse do të ishte PS, nuk la ekran televiziv pa pështyrë kundër PS dhe në fund e flaku tej maskën duke u bwrw krah për krah me ustain. Duket që ndjehet krenar sepse është atje ku duhet të ishte shfaqur me kohë.

Një nga një, si qepët e kalbura që bien nga vargu, i dogjën kartat Dogjani e Kadeli dhe nga deputetë opozitarë u shndërruan në furka mbështetëse të një pushteti kriminal e të kalbëzuar. Kartat e tyre u dogjwn në momentin më kritik të jetës politike për Sali Berishën, kur Saliut i ishte sosur oksigjeni. Mbas djegies së kartës të spiunit Islami, Dogjani dhe Kadeli, si një trio spiunësh, nuk reshtin së foluri e së pështyri PS, por tashmë jo brënda gjirit të saj. Maskëgrisurit do të çojnë në fund misionin e vet sepse e kanë pranuar atë në nisjen e hershme politke të tyre, janë mbajtur në prapavijën e PS për gjithë këto vite dhe pa dyshim janë shpërblyer e po shpërblehen për gjithë çfarë kanë bërë.

Për të mos iu ngrënë hakun – profesionin e zbuluesit në prapavijat e armikut e kanë bërë mjaft mirë, aq sa të gjithë arritën në majat më të larta të pushtetit socialist.

Karierrwn e spiunit do t’iua kishin zili edhe spiunët profesionistë më në zë. Tw “shkretwt” kanw vuajtur nw dyfytyrwsinw e vet, ashtu si ustai i tyre kur servilosej me njerwzit dhe nw vilat e Bllokut. Duket se nuk janë zgjedhur rastësisht për t’u futur në këtë rol, por diku, dikur dhe nga dikush kanë qenë të para përgaditur. Tashmë që iu dogjen kartat e zbuluesit të prapavijës në radhët e armikut, me siguri do t’iu digjen edhe të tjera letra. Kjo do të ndodhë shumë shpejt, mbase edhe pa u hapur arkivat apo dosjet e famshme.

Pastrimi i politikës nga kjo rac njerëzore me shumë fytyra do të jetë më shumë se sukses i shoqërisë shqiptare. Votuesit të majtë e të djathtë duhet të votojnë kundër tyre. Shitblerja e kësaj race gjithnjë paguhet nga shqiptarët. Kjo kosto e maskuar si vetë spiunët nuk është e vogel, përkundrazi është shumë e madhe dhe shumë dimensionale.