Unë jam shëmbëllim i deziluzionit të madh

Një ditë pas dorëheqjes së bujshme si Sekretar i Përgjithshëm i Aleancës Kuqezi, Myslim Pashaj rrëfehet në gazetën ‘DITA”. Pashaj është poet me një ndjeshmëri të admirueshme dhe pas këtij akti të dhimbshëm të divorcit me partinë që e krijoi dhe e deshi, bëhet metaforik. Është herët për të folur hapur. Të marrët flasin hapur.., thotë ai. Gjithsesi, i zhgënjyer dhe mosbesues ndaj politikës aktuale, ai thotë se ende nuk e ka vendosur se për kë do të votojë më 23 qershor. Ndërkaq ai lë të nëkuptohet dështimin e AK-së dhe parandien maskaradën e radhës që është duke përgatitur Berisha për këto zgjedhje…

– Prof. Pashaj, sapo jemi njohur me dorëheqjen tuaj si Sekretar i Përgjithshëm i AK-së. Një dorëheqje e pritur kjo, por pa shumë shpjegime. Përse ndodhi kështu?

– Kjo nuk është një dorëheqje e pritur, por e “papritur” Mediumet kërkojnë dhe ndjekin nëse zbuluam se çfarë ndodh vallë me të papriturat, sepse aty është “delli i ballit” dhe “misteri”. Po mund të jetë fare thjesht dhe, nuk ka ato që do të zbulohen, as ato, që sajohen rëndom. Shpjegimet janë tek disa gjëra  që ndodhen jashtë gatimit që bën politika shqiptare, kjo vrastare antikombëtare. Dhe ju kërkoni të ngjashme si ato që kanë ndodhur. Këto çudi të mëdha që kanë pushtuar pushtimet kanë qenë: për shëmbull ” Ikja e Metës tek Metastaza” , “Ardhja a e Metës tek Majtastaza”, Ikja e Kaçit tek Berishëstaza dhe nesër “ardhja e Kaçit tek Biçimstaza”, apo “Ardhja e Nanos tek Arbeni si AntiEdi…” Unë kam ikur po s’kam shkuar kurrëkundi tek “…stazat e sipërme” por tek ideali im kombëtar. Mos prisni nga mua që shaj apo t’i përvishem Kreshnik Spahiut, se nuk është koha. Kuptohet se tek dorëheqja ime do të gjeni një dëshpërim të natyrshëm. Shumë telefonata më bëjnë, nga miq dhe kundërshtarë sa nuk kanë të pushuar. E fundit tash që po të shkruaj, është një mesazh i një vajze të re e cila më quan “vegël të Edi Ramës”. Ҫ’mund të shpjegojmë në këtë kaos që ka gatuar kjo demokraci e autokracisë në Shqipërinë e Oligopolitikës? Lëvizjen Kuq e Zi, së cilës i isha përkushtuar unë e kisha kujtuar se ishte në vijim romantik të Iluministëve të mëdhenj të Rilindjes. Veten time, e quaja sikur kisha dalë nga Ҫetat e Ҫerciz Topullit apo të Themistokli Gërmenjit. Heu sa larg! Lëvizjen KUQ e Zi e përfytyroja ashtu kombëtariste, se vetëm ajo mund të rrëzonte tej e përtej të keqen e madhe që ia ka vënë thonjtë në grykë Shqipërisë. Unë jam me këto ideale. Unë jam i shkëputur tash për tash nga “kupola” që kujtova se ngritëm për krijesën e re, por jo nga bashkësia e idealistëve kombëtarë në gjithë Shqipërinë amë, të cilët nuk e dinë se ç’bëjmë ne në atë “idealin sipëror” që nuk e lë të ngrihet në këmbë filozofia e vdekjes së këtij ideali. Unë u dorëhoqa që të shpëtoja jo vetëm shpirtin tim, por që të lehtësoja në një farë mase “ardhjen në qendër” “ekuilibrin e prishur” tek kjo bashkësi që brenda dy vjetësh u beson disa synimeve të mëdha me të cilat ne kemi vrapuar dhe marshuar në këtë stafetë.

– Sidoqoftë, pavarësisht nga dorëheqja, ju tashmë jeni një figurë publike. Cila do të jetë pesha e AK-së në këto zgjedhje?

– Pse vallë qenkam unë një figurë publike? Se kam shpëtuar Detin apo se dhashë Dorëheqje? Kjo “dorëheqja “ iu ka pëlqyer një pjese që e trajton ikjen time në favor të njërës apo tjetër anë, kur dihet që edhe unë nuk mund t’i shpëtoj ndikimit të mendësisë së gatuar në Shqipëri, me të cilën ushqehemi çdo çast. Unë jam shëmbëllim i deziluzionit të madh, jo më shumë prej ndonjë kontradikte që kam pasur në KUQ e Zi por më shumë prej greminës e cila u hap aq dhimbshëm në sy të shqiptarëve, kur listat e deputetëve dolën në pazarin e gjësë së gjallë politike, me të njëjtën format të pazarit osman. Pra nuk ka treg të ri modern, nuk ka treg të shpëtimit politik, por është e njëjta kope e cjepëve dhe deshëve përçorë që e kanë çuar Shqipërinë në “Panairin e Shkërrbimit “ ( Këtu “shkërrbim “ ka kuptimin e “përqeshjes” së vetvetes shqiptare duke u bërë gazi i botës”) Pastaj le të vijoj pyetjen tuaj “shtampë” “se ç’peshë ka AK-ja? ” Po ta them se “vepra” për të cilën kam punuar ka krijuar elektoratin e saj (Pjesa më e madhe e të cilit është ajo pjesa ime idealiste, po ka edhe votues e ndjekës të tjerë që i janë bashkuar AK pa e ditur se ç’jemi ne… këtu sipër… “ në kokën tonë të sëmurë ”. (Them të sëmurë, se politika shqiptare është e sëmurë dhe epidemia nuk po gjen shërim, kësilloj edhe ne nuk mund t’i shpëtojmë kësaj epidemie…)

Për kë do të votojë Myslim Pashaj më23 qershor?

– Më ka ndodhur një ngjarje e rëndë në Fier, Lushnje dhe Mallakastër, kur ngrija strukturat e AK në atë Qark. Një deputet i parlamentit të sotëm dhe që kandidon për parlamentin e ardhshëm u shfaq si fantazmë në Myzeqe dhe i mbërtheu për gryke drejtuesit “idealistë” të AK (Ja se si u shkri idealizmi!!!) Ideja ishte që Myslim Pasha të mos kandidojë në Fier, ta spostojmë ku të dojë, na duhet një intelektual fierak , që të ketë edhe para, ….” Ngjarja vijon për një natë të gjatë me marrje firmash dhe peticione… Peticioni udhëton për në qendër, jo hipur në kuaj por mbi krahë lakuriqësh nate, që fluturojnë pas valëve elektromagnetike : “valë të ligësisë politike shqiptare” Pastaj, kjo pazarlakuriqësh të natës, krijon skuadra të zeza, trysnish, se “votat do t’i shkojnë lakuriqit të Myzeqesë” prandaj “vendos se ç’do të bësh!…” Kjo rrëfenjë reale është e natyrshme në Shqipërinë e tregut të pushteteve, vjedhjes e shitblerjes së votës. Ngjarja është shumë e rëndë. Përjetimi im idealist ka qenë “shokues” Pas kësaj një deputet tjetër nga një “Zuskë e politikës’” erdhi në pazarin e Gjanicës së përmbytur dhe bleu një Kryetar të AK… për të dëshmuar se politika shqiptare është plot e për plot me lakuriqë të natës. Hamdi Jupe, ish-deputet dhe publicist i njohur, të cilin nuk e kam takuar kurrë,shkroi një artikull për mua “Pashaj i Atdhetarizmit” sikur të kish qenë pjesë e përjetimit tim, dhe u shpreh në këtë mënyrë : “e kuptoi se në ç’grackë kishte rënë “ dhe “ mblodhi armët…” U tërhoqa nga gara për deputet mbasi shpella e lakuriqëve nuk është streha ime. Ideali kombëtar iluminist është Panteoni im. Tani mbërriti puna që pas dorëheqjes sime a do të votoj apo jo ? Dhe për kë do të votoj ? Kam vendosur të shkoj në Sarandë. Atje kandidon një nga djemtë më të mirë që kam njohur në AK jo më shumë se 26 vjeç : Juristi Adriatik Lapaj, i cili sa herë që fliste më nxirrte një mall të pashuar të idealistëve të rinj që burojnë nga ky vend. Po prapë unë bie në greminë, sepse nëse ai nuk fiton, “vota ime ikën bosh… ne nuk prodhojmë deputet… kështu që i bëj fresk Berishës së Lakuriqëve të natës…” Në ç’batak kemi rënë! E shihni: Nuk kam vendosur ende…

– Ju u angazhuat në AK për largimin e Berishës nga pushteti. Mendoni se do të ndodhë kjo ikje në 23 qershor dhe pse?

– Kësaj radhe do të ndodhë ndryshimi, por jo ndryshimi që unë përfytyroj në veten time. Shenjtërimi që ka kërkuar disa herë Berisha në Murin e Madh Kinez, në Sari Salltik, në garën e notit në Dhërmi… u ka krijuar shqiptarëve një nostalgji enveriste që tenton të kthehet në berishiste. Në momentin kur duket se është përgatitur infrastruktura (shiko mitingjet e PD, lukun e Berishës, jelekun antiplumb, trastat dhe arkat me para që lëvizin në netë të mjerimit) një padurim i madh i shqiptarëve të mërzitur dhe të zhgënjyer, do ta rrëzojnë kësaj radhe oligarkinë kriminale të Sali Berishës edhe pse koalicionet janë kthyer në amalgama të mosbesimit. Mirëpo shqiptarët sërish do të jenë të humbur. Mallkimi u rri mbi krye. Se elitat përngjajnë me njëra-tjetrën dhe ato nuk mund të sjellin arkitektura të reja të mendimit dhe krijimit. Edhe pse përbetohen për Shqipërinë Evropiane!

– Cila do të veçonit ndër mëkatet më të mëdha të pushtetërimit të Berishës?

– Para një ore kalova pranë portës së madhe të Kryeministrisë. Pak më tej është një ulluk ujor i Bulevardit, ku u ndala për të parë. Kish dalë një bar i ri i gjakut të krimit shtetëror të Berishës, me katër të vrarë. Ngrita sytë nga dritarja e tij ku ai shpesh ngre dy gishtat dhe pashë djallin e Zi që u ka mbirë shqiptarëve që mbijeton mbi krime të mëdha. Vrasja e demokracisë në shtratin e Prokrustit. Ky përbindësh, Prokrusti, ishte një prej personazheve negative në mitologjinë klasike helene dhe sot shfaqet gjithandej në kërkim të mbështetësve të sojit të vet për të farkëtuar edhe të tjerë shtretër ku do të gjymtoheshin të gjitha trungjet e shëndosha të një shoqërie.

– Si ju duket ecuria e deritanishme e fushatës dhe si e shikoni finalizimin e saj?

– Cila fushatë ? E korrjes, e shirjes, e domates, apo e specit ? (Këto do të ishin fushata të vërteta). Fushata e moszgjedhjeve, e gënjeshtrës së ligjëruar, të numëruar, të vulosur, të nxirosur, e vjedhjes, e masakrëssë votës, e shëmtimit të demokracisë, e përbaltjes, e sharjes, e mashtrimit, e zarfave që po përgatiten, e thasëve të miellit, e trokitjes në dyer për shitblerje të votës, përçudnimit të listave, i gjymtimit të KQZ, i kërcënimeve nga eskortat e pushtetit të blinduar. Të gjitha do të vinë në muajin që po afron. Ҫ’do të korrim? Me drapër apo me autokombajnë ? Do të korrim fatkeqësinë tonë.