Amerika e vështirë e Eduardit

Çfarë i ka ndodhur Eduard Selamit dy vitet e fundit në SHBA. Nga dënimi në Gjykatë i paditur nga dentisti i vet, te divorci dhe dëbimi nga shtëpia prej bashkëshortes Pegi, ish-Miss i viteve ’90. Faksimilet e dënimit gjyqësor, ngelja pa të ardhura dhe pa punë. Historia që zbulon arsyen e vërtetë banale të ndryshimit të papritur në qëndrimet ndaj Berishës…

Edward Selamaj (njohur edhe si Eduard Selami), ose profili i paautorizuar i një emigranti të papunë 

Dalja më e fundit e Eduard Selamit në emisionin “Opinion” të Blendi Fevziut dhe rreshtimi i tij pa kushte në mbështetje të Berishës në këtë pragfushate i bëri shumëkujt përshtypje dhe çudi, nisur dhe nga qëndrimet kritike të Selamit ndaj Berishës në 17 vitet e fundit.  Por ajo çka shkaktoi diskutime të tjezgjatura rreth kësaj dalje të Selamit, ishte përpjekja për të gjetur motivet e vërteta që e bënë Selamin të bënte këtë ndryshim trajektoreje të papritur. Disa folën për ftesë të beftë dhe këmbëngulëse Berishës, me qëllimin për të penguar negociatat e Selamit me Partinë e Bamir Topit. Të tjerë folën për një “shqisë të gjashtë” të Selamit, i cili ka gjetur momentin më të përshtatshëm për të “futur këmbët” dhe për të luftuar për drejtimin e Partisë Demokratike në këtë fund të mandatit të dytë e të shumëkonsumuar të demokratëve. Pati dhe nga ata që kapërcyen shumë me imagjinatë duke e shpjeguar mbërritjen e Selamit, si një “direktivë amerikane” me qëllim influencimin e rrymave liberale në PD-në e atrofizuar nën dominimin absolut të Berishës.  A mund të ketë shpjegime të tjera për të mbërritur te shtysat e kësaj lëvizje të Selamit? Një tentativë për t’iu afruar sa më shumë dhe me objektivizëm asaj që realisht po ndodh, ndoshta do të ishte pyetja se nga erdhi, më shumë se pyetja se ku do të shkojë.

Amerikani
Në përpjekje për t’iu përgjigjur kësaj pyetje gazeta “DITA” ka mbledhur një sërë informacionesh dhe të dhënash që hedhin dritë mbi jetën në Shtetet e Bashkuara të Eduard Selamit që prej largimit të tij në vitin 1996. Kur flasim për Selamin në Amerikë duhet të kemi parasysh se gjeneralitetet shqiptare nuk pijnë ujë. Ai në Shtetet e Bashkuara njihet si shtetasi “Edward Selamaj”. Kështu vendosi të regjistrohej në tokën e premtuar kur shkeli 17 vite më parë sëbashku me bashkëshorten.  Pasi Selami nuk arriti të marrë ndonjë diplomë në universitetet ku shkoi me bursën më të mirë amerikane – bursën Fullbrajt – u  vendos fillimisht në Bronks e pastaj në zonën e Virxhinias, ndërsa  në muajt dhe vitet e para vazhdonte të kishte kontakte me disa personalitete amerikane që i kishte njohur nga pozita e tij e dikurshme në Tiranë si një ndër drejtuesit kryesorë të Partisë Demokratike.

Në vitin 1997, në kulmin e rrëmujës ai u kthye për pak ditë duke pretenduar se i kishte sjellë Berishës “një mesazh nga një mik i fuqishëm amerikan”, por Berisha nuk denjoi ta priste në zyrë. Pas kësaj orvatje Selami kthehet në Amerikë, për të qëndruar gjatë pa ardhur në Shqipëri… Shumë gjatë. Shkëlqimin dhe vëmendjen që e kishte të rezervuar nga statusi shoqëror në Shqipëri, i duhej ta harronte në tokën e premtuar, kështuqë Edward Selamajt i duhej të siguronte jetesën dhe nisi të kërkonte për punë.

Automobila
Pas një experience të shkurtër me shitjen e makinave të përdorura në Bronks, në vitin 1999 Edward Selamaj nisi punë në një kompani të quajtur “Charles Barker”. Kompania ndodhet në rajonin  “Virginia Beach” dhe është një koncesionar, kryesisht për automobila të markave japoneze. Shtetasi Selamaj punoi për afro një dekadë në zanatin e shitjes së automobilave. Pjesën më të madhe të kësaj dekade si shitës makinash e kaloi në kompaninë “Charles Barker”, por pak kohë punoi dhe në koncesionarin zyrtar të kompanisë “Toyota” në “Virginia Beach”. Statusi i tij gjatë gjithë kësaj dekade si shitës automobilash ka qenë agjent shitjesh, pra dikush që telefononte, priste dhe përcillte blerës të ndryshëm të interesuar në blerjen e një automjeti. Herë pas here  shfaqej edhe në Zërin e Amerikës, ku e ftonte Elez Biberaj, me të cilin ishte njohur e miqësuar që në fillimin e viteve 90’, fliste dhe analizonte situatën politike në Shqipëri dhe më pas kthehej te automobilat.

Agjenti i pronave
Në vitin 2008 Edward Selamaj vendosi të heqë dorë nga zanati i makina-shitësit. Ai mendoi se do gjente begatinë duke shfrytëzuar tregun e pamatë të shitjes së pronave të patundshme në Shtetet e Bashkuara. Zgjodhi një periudhë të keqe, pasi bash në këtë vit, në SHBA shpërtheu kriza ekonomike, e cila në gjenezë të saj kishte abuzimet dhe humbjet me kreditë e këqija për pronat e paluajtshme. Megjithatë Selamaj  këmbënguli për t’u bërë pjesë e këtij tregu, madje këtë vit nisi punë si bashkëpunëtor i jashtëm i një kompanie real-estate të quajtur “Prudential Toën”. Selamaj kërkoi dhe punoi shumë të bëhej pjesë e stafit të kësaj kompanie por të dhënat sugjerojnë se ai mundi të ishte vetëm një bashkëpunëtor “part time” i saj. Në vitin 2009 ai aplikoi për të marrë një licensë si agjent i pronave të paluajtshme, licensë të cilën e siguroi në fillim të vitit 2010. Në këtë kohë nisi të punonte për një tjetër kompani lokale në real-estate  të quajtur “Country Real Estate”.

Por tregu nuk ishte i lehtë dhe përveç vështirësive në punë Selamajt po i trokisnin dhe problemet në rrafshin familjar. Eduard Selami viziton sërish Shqipërinë në vitin 2010, jep edhe një intervistë për “Top-Channel”, kritikon sërish Berishën dhe niset prapë për në Shtetet e Bashkuara. Asokohe u fol se ardhja e tij ishte një kerkesë e tërthortë ndaj Berishës për ta bërë kandidat për kryetar Bashkie në Tiranë. Por Berisha, kishte punë të tjera në mendje dhe me siguri që nuk kishte ngutin e Selamit.

Paditë në gjykatë
Nga viti 2011 e deri në mëtimin së fundmi në Tiranë ka qenë kohë e vështirë për Edwardin. Për Selamajn nisi një periudhë tejet e vështirë me financat dhe të ardhurat e veta. Flet vetë edhe padia që ka bërë ndaj tij një klinikë dentare e cila i kërkonte atij që të paguante shërbimin e kryer për rregullimin e dhëmbëve. Bëhej fjalë në total për një pagesë prej… 300 dollarësh. “Konikoff Dental Associates INC” quhet klinika dentare që paditi për mashtrim dhe dëm shtetasin Edward Selamaj, i cili në fund të gjykimit më 21 korrik të vitit 2011 duhej të paguante një total prej 600 dollarësh duke përfshirë dhe shpenzimet e gjyqit.

Por problemet nuk kanë të mbaruar për të pasi më 15 Nëntor të vitit 2011 bashkëshortja e tij Pegi depozitoi në gjykatë një kërkesë për divorc. Pegi Vreto (Peggy Selamaj në dokumenta) njihet si një nga MISS-et e fillim viteve 90’. Çifti ka tre fëmijë. Divorci u miratua diku nga Shkurti i vitit 2012. Por gjashtë muaj më vonë më 31 Korrik 2012 sërish bashkëshortja e tij depoziton një tjetër kallëzim në gjykatë ku madje kërkon largimin e tij të menjëhershëm nga banesa, Selamaj për disa kohë u sistemua në shtëpinë e të vëllait të tij i cili jeton gjithashtu në Shtetet e Bashkuara. Gjatë vitit 2012 shtetasi Selamaj duket se ka punuar për disa kohë edhe taksist në “New York” për të siguruar jetesën. Pas gati 17 vitesh emigracion në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Edward Selamaj e gjeti veten pa një perspektivë dhe pa zanat dhe me një familje të copëtuar. Dhe u shfaq në Tiranë, në emisionin e Blendi Fevziut, nga ku na bëri të gjithëve të ditur se 17 vite oponencë ndaj Berishës kishin marrë fund dhe se ishte i gatshëm të rreshtohej pranë tij pa ekuivok.

*********

REDAKSIONAL

Banaku i Mziut, banaku i Fevziut dhe tajarja e Berishës

Karikaturën shoqëruese të kopertinës së sotme na e shtiri në mendje Berisha duke komentuar “tajaren” e rivalit të tij politik gjatë mbledhjes së djeshme me deputetët e PD. Kjo që po botojmë është pikërisht një histori me tajare.  Nuk është një histori private e Edwardit apo Eduardit, aq më pak eshte e tille kur bëhet fjalë për një person që nesër do jetë ligjvënës.

Eduardi në fakt ngjason në këto rrethana me të tjerë shqiptarë, më pak të njohur se ai,  por njësoj të dëshpëruar e të papunë që shkojnë e trokasin tek lokali poshtë LSI-së apo tek lokali ngjitur me Bashkinë e Kamzës ku rri Xhelal Mziu, me shpresën se “partia” do t’ua gjejë “një vend” e në këmbim shesin shpirtin, dinjitetin, votën.

Vetëm se në rastin e Eduardit, banaku ku u mbështet nuk ishte ai i Mziut, por ai i Fevziut, ndoshta i vetmi privilegj ky që i ka sjellë e kaluara e tij si ish-drejtues i lartë i Partisë Demokratike… (më saktë, “partia” e Berishës). Partia, e cila mund ta pranonte Selamin dhe selamë të tjerë në kohë dhe në rrethana të tjera. Por jo. Berisha i do të tillë, njerëz të thyer e të nevojtosur. I duhen vetem kur kanë braktisur çdo ideal dhe besim dhe u ka mbetur vetëm lëpirja e tajares. Dhe diçka për Eduardin… Mos të të vijë ligsht për këtë kopertinë, o mik. Madje duhet të na falënderosh. Më mirë ta botonim ne këtë histori, se sa të ta mbante në sirtar Berisha.

******

Dëshmia e Mero Bazes: Si e injoroi Berisha Selamin në vitin 1997*

Si e përshkruan Mero Baze ardhjen e beftë në Shqipëri të Eduard Selamit në vitin 1997 dhe dëshmia se si Berisha nuk denjoi ta priste as në ditët e tij më të vështira politike në kulmin e krizës politike dhe shoqërore.

Ndërkohë, në Tiranë kishte mbërritur Eduard Selami. I ikur një vit më parë nga Shqipëria, pas përjashtimit brutal nga kreu i Partisë Demokratike, shfaqja e tij në hotel Rogner ato ditë të fundit të shkurtit ishte një rifreskim i kujtesës së hidhur. Më kërkoi të flisnim më vete dhe paksa gjatë. |Kërkesa e tij ishte e thjeshtë. Donte të takonte Sali Berishën, me çdo kusht. Kishte një mesazh për të. Ia premtova se do t’ia kërkoja me ngulm kërkesën e tij, por kisha pak shpresa se do ta priste. Kishte shumë ngjyra rikthimi i tij në ato çaste në Tiranë.
Kishte ikur prej Berishës në ditët e plotpushtetshme të tij dhe po kthehej në ditët më të zeza të tij. Dukej si një mallkim për çfarë kishte ndodhur, kur mendoje se gjithë e gjithë ishte pak më shumë se një vit.
-A mund të më thuash diçka më konkrete apo diçka më të koduar për Berishën, që ta bind? – i thashë.
-E di ai kush më ka nisur. Një mik i tij i vjetër në Uashington, që edhe unë e kam shumë mik. Mos ia thuaj këtë të fundit, por ai më ka thënë se Berishës i ka ngelur ose të mbushë helikopterin plot me karburant për rrugë të gjatë, ose t’i bjerë shkurt e të më presë mua.
U përpoqa të përfytyroja Berishën sikur t’ia thosha këtë. Me siguri që biseda do të mbaronte për dy sekonda. Por nuk ishte vetëm Berisha që e keqkuptonte dhe e shikonte me konspiracion vizitën e Selamit.
Edhe të sapolarguarit prej tij, po ashtu ishin dyshues. Në praninë time atij i dha dorën Dashamir Shehi dhe më pas Neritan Ceka, duke bërë kujdes që të shprehin një farë dyshimi për praninë e tij. Por i shqetësuari më i madh ishte Azem Hajdari. Për shkak të afërsisë me mua, nuk bëri fare kujdes ta fshihte zemërimin.
-Po ke ardhë me e ngjallë atë kufomën, e ke gabim, – i tha. – Ai do të të marrë me vete. I qetë dhe shumë i shqetësuar nga keqkuptimet që po shkaktonte vizita e tij, Eduardi i siguroi se as kishte ndërmend që ta shpëtonte Berishën.
-Ka mbushur Aleksandër Meksi gjithë Tiranën që ke ardhur t’i zësh vendin, – tha Azemi. – Unë s’e dua fare atë, por ky kufoma nuk duhet ndihmuar, se ti i shton jetën. Selami buzëqeshi gjithë mirëkuptim për mllefin e Azemit. Ishte i vetmi që kishte guxuar ta përcillte ditën që e zbuan nga partia. Ishte, si gjithmonë, mik i çdo kundërshtari të Berishës në PD dhe aleati i gjithkujt që ai e shpallte armik.Ia thashë Berishës të gjitha: praninë e Eduardit, kërkesën e veçantë të tij, komentet rreth vizitës së tij. Dhe u përpoqa t’ia mbushja mendjen ta priste qoftë edhe pesë minuta.Refuzonte vazhdimisht, por nuk më dha ndonjë arsye. Pasi dhe unë bëra të pacipin duke këmbëngulur disa herë, më bëri një shpjegim tërësisht sociologjik për shkakun e refuzimit.
-Unë kam pas raporte të tjera me të, – më tha. – Nuk është puna te politika. E kam pas si djalin tim në shtëpi. Ka bërë dush në shtëpinë time. S’mund ta pranoj kaq lehtë, pas këtyre që kanë ndodhur. Harroje këtë kërkesë.
Ia thashë një orë më pas Eduard Selamit, po në korridorin e Rogner-it. Me shpresa të shuara për çfarë po ndodhte, më shtrëngoi dorën dhe u largua.
– Do të iki herët nesër në mëngjes, – tha.
– Shpresoj të kalojë sa më lehtë e gjithë kjo.

*Marrë nga libri i Bazes “Viti ‘97”