Vjen koha dhe na e kthejnë borxhin (një rrëfim për Hashim Thaçin)

Nga i dërguari i Ditës në Prishtinë,

Bedri Islami

Sot, herët në mëngjes, një mik i imi i vjetër, më telefonoi dhe më pyeti se si ishte e mundur që deputetët e LDK-së, në seancën e djeshme të Parlamentit, thuajse njëzëri, votuan për Hashim Thaçin, kundërshtarin e tyre tradicional, duke e bërë atë Presidentin e ri të Kosovës.

Ai më pyeti, gjithashtu, se si është e mundur që nga raundi i parë i votimit, në atë të tretin, numri i atyre që votuan pro kandidaturës së zotit Thaçi, u rrit me 21 “pro”, ose më shumë se 40 për qind e votimit të parë.

Në fund më pyeti, se, nëse do të kisha qenë ende aktiv në jetën politike të Kosovës, ku do e kisha gjetur veten.

Ishin tri pyetje të një miku, desha t’i përgjigjesha privatisht, si më ka pyetur, pastaj pashë një pikëpyetje të njërit ndër miqtë e mi më të vjetër, idealist deri në palcë, dhe mendova të bëja këtë përgjigje, për të gjithë.

– Ajo që ndodhi dje në parlament, nuk është asgjë tjetër, veçse një kthim i borxhit që LDK i kishte Hashim Thaçit.

Veç marrëveshjeve të hershme, të ditura dhe të paditura, ishte më shumë një kthim borxhi politik, jo sepse e kishte bërë Isa Mustafën kryeministër, njeriu që nuk do të duhej të ishte as në jetën politike të Kosovës, por sepse nga Vendimi Politik i Hashim Thaçit, kemi edhe zgjedhjen për herë të parë pas luftës, të Ibrahim Rugovës si president.

Kjo ndodhi pas zgjedhjeve të para pluraliste, kur ato, papritur, por bindshëm, i fitoi LDK-ja. I fitoi, por jo thellësisht dhe për të patur presidentin e saj në krye të shtetit, i duheshin edhe votat e opozitës.

Në dy raundet e para Rugova nuk u zgjodh dot president i Kosovës.

Mbetej votimi i tretë, ose, si ndodh rëndom, do të shkohej drejt zgjedhjeve të reja.

PDK-ja, përmes Thaçit, dhe ngulmimit të ndërkombëtarëve, kishte vendosur që në raundin e tretë t’i jepte votat Rugovës, duke marrë për vete vendin e shefit të qeverisë. Rugova ishte dakord plotësisht, por me një kusht: Hashim Thaçi të mos ishte kryeministër.

Rugova ishte njeriu më dinak i politikës në Kosovë dhe e dinte se qenia e Thaçit kryeministër do e rriste rolin dhe staturën e tij politike dhe, qetësisht, mendoi jo vetëm për atë mandat, por edhe për mandatet e tjerë.

Personalisht kam qenë për kushtin e vetëm: votojmë për Rugovën, por kryeministrin e vendosim vetë. Thaçi nuk ra dakord me mendimin tim, dhe u bë marrëveshja. Rugova, në votimin e tretë, si tani Thaçi, u bë president, shefi i qeverisë u bë Bajram Rexhepi.

Pas kësaj, rastësisht isha në Kosovë, dhe shkuam në një darkë afër Prizrenit. Ishim të gjithë miq në atë tryezë. Disa prej atyre që ishin asaj darke sot janë kundërshtarët më të mëdhenj të Thaçit. U bisedua për marrëveshjen dhe i thashë Thaçit se kishte bërë një lëshim të madh, nga i cili vonë do e merrte veten PDK-ja, si edhe ndodhi. Hashim Thaçi, qetësisht, më është përgjigjur se, vjen koha dhe na e kthejnë borxhin. Këtë e kam botuar edhe në Epoka e re, përmes një shkrimi, “Cilën portë la hapur Hashim Thaçi”.

Pra, i kishte bërë të gjitha llogaritë. Sido që të themi për të, ai është një njeri i politikës. Askush nuk e di se cili është hapi i ardhshëm i tij. Më mirë nga të gjithë, këtë e dinë shokët e vjetër të tij.

Deputetët e LDK-së, që ishin në sallë, por që dhanë një votë të pavlefshme, në fakt ishin tepër të dobishëm: Thaçi u zgjodh edhe përmes tyre, prandaj të mos bëjnë sot rolin e atyre që ishin më të dinjitetshëm.

Thaçi, duke i dhënë lulet vajzës së Rugovës, si duket, i tha edhe një herë, më ktheve borxhin e babait tënd, po të kthej lulet.

Gjithçka, por në anën e kundërt, u përsërit mbrëmë.

– Ndryshimi i votës së deputetëve brenda të njëjtës sallë, në të njëjtën ditë, për të njëjtën çështje, për të njëjtin person, dëshmon nivelin e mendimit politik, intelektual dhe formimin e karakterit të vetë politikës sonë.

Jam i bindur se në gjithë trevat shqiptare, nuk ka gjë më të bindur, më të shitshëm dhe më të gatshëm për t’u shitur se sa deputetët tanë.

Faji nuk është i atij që i blen, por i atyre që shiten.

– Pas formimit të kësaj qeverie, unë, po të isha pa angazhime të tjera, do të isha me opozitën, sepse, qoftë edhe për faktin e thjeshtë, se qeverinë e drejton një ish-ministër i kohës millosheviçiane, është e mjaftueshme të jesh në opozitë.

Por me një ndryshim, që mendoj unë, është themelor.

Opozita e sotme i bën thirrje njerëzve: ejani tek ne. Unë mendoj se deviza e vetme do të ishte tjetër: ne po vijmë tek ju.

Sepse opozita që është në parlament nuk vuan për bukën e gojës, nuk i ikin djemtë, vajzat, motrat e vëllezerit në mërgim, sepse kanë humbur besimin për një jetë ndryshe. Opozita në parlament është komode në jetën e saj dhe, duke i ftuar njerëzit, ejani tek ne, krijon hendekun mes saj dhe varfërisë.

Disa nga ata që janë në opozitë sot, kur ishin në qeveri, ishin po aq, në mos më shumë të korruptuar, se sa të sotmit.

Njeriu i vetëm nga opozita, që e kam provuar, në të mirë e në të keq, është Ramush Haradinaj. I besoj atij, por më vjen keq që ai nuk beson tek vetja, aq sa unë besoj tek ai.

Disa nga opozita e sotme kanë qenë dikur krahët e Hashim Thaçit për t’i mundur politikisht të tjerët. Sot, ai, edhe pa ju, duhet ta pranoni se ju mundi. Në qofshi të zotët, hiqeni. Nëse nuk jeni të zotët, heshtni.

Mendimi im është: Kur opozita të mësojë se duhet shkuar tek ata që kanë halle e që vuajnë, kur të mësojë se jo retorika, por fjala njerëzore është e kapshme për të tjerët; kur ajo të njësojë veten me ata që heqin dhe që kanë humbur shpresën, kur opozita të dijë të vërtetën se fitorja nuk vjen nga tribunat, por nga ndenja normale me të tjerët; kur ajo të dijë të vërtetën se jo çdo fillon prej saj dhe mbaron tek ajo dhe mërinë ndaj klasës politike drejtuese të shtetit ta kthejë në vizionin e saj qeverisës, atëherë ajo do të vijë në pushtet.

Miku im i vjetër, që më bëri një pikëpyetje në një shkrim timin, ndaj të cilit, mikut tim, besimi im është absolut, e di krejt mirë se luftën çlirimtare nuk e bëmë përmes tribunave, por edhe nëpërmes shtëpisë së tij, kur nganjëherë në ato dhoma të vogla, mblidheshim deri në 40 vetë dhe bisedonim gjithë natën, e shumë nga ne ishim të gatshëm për të qenë dëshmorët e Kosovës.

Një opozitë që të fton për të shkuar tek ajo e nuk të vjen, duhet të dijë të vërtetën se rruga drejt pushtetit fillon nga shtëpitë e varfëra.

Këto ishin tri përgjigjet e mia për mikun që më bëri pyetjen e mëngjesit, dhe për të tjerët që mund të kenë mbetur në hallakamë.

Si gazetar, si njeri që i kam shërbyer luftës në Kosovë me të gjithë mundësitë e mia, ndjehem i detyruar të them të vërtetat, edhe kur ato nuk pëlqehen nga njerëzit

Dhe vërteta është: Hashim Thaçi është presidenti i ri i Kosovës. Unë, jam apo nuk jam i një mendje me idetë e tij, i uroj atij mbarësi.