Nëpër rrjetat e kujtimit…

Eja, mike, se u ngrysëm,
u sos vaji i kandilit,
siç e sheh mbeti përgjysëm,
këngë e bukur e bilbilit.

Eja, mike, se u sosëm,
syri na u vesh me mjegull,
këmbët na u plevitosën,
porsi rrush i tharë në pjergull.

Eja, kthejmë kokën mbrapa,
të shohim rininë e tretur,
kur të hedhim ato hapa,
të kuptojmë ç’na ka gjetur.

Këmba-këmbës, dora-dorës,
gjer këtu ne erdhëm tok,
cipë e bardhë e dëborës,
ngriu akull përmbi flokë.

E ç’të themi, e ç’të shkruajmë,
e ç’të themi tani tjetër,
dalim si gjahtarë e gjuajmë,
kujtime nga kohë e vjetër…

Kemi shkuar pa dyshim,
ditë e netë romantike,
kur në qiell plot shkëlqim,
dridhej hëna si kaike.

Atë hënë që rrotullohej,
s’e shihja në qiellin blu,
e shihja si pasqyrohej,
e dridhej në sytë e ty.

E shikoja dhe s’kuptoja,
në ato netë me fantazi,
s’dija kur i krahasoja,
kush ish hëna e kush ti.

Mbaj mënd që i kam thënë,
në ato netë me frymëzime:
“Je e bukur, o moj Hënë,
e bukur si mikja ime!”

Jo, moj, jo, se nuk u ngrysëm,
kemi ende për të thënë,
kënga s’mbete kurrë përgjysëm,
kur atë e ndrit një hënë.

Nëpër rrjetat e kujtimit,
në rrjeta si peshku s’kapem,
ti je zanë e frymëzimit,
unë jam djalë e kurrë s’plakem.

Ende larg janë ditëzezat,
larg e larg sa s’sheh syri,
unë me shpirt ngrita për brezat,
këto kroje prej floriri.

Kur brezat aty të pinë,
do jem në të madhin gjumë,
por ata duhet ta dinë,
se i kemi dashur shumë.
(Lirikë) Stamboll-Tiranë, 2004-2013