A do ta përmbysë Ilir Meta, shefin e opozitës Lulëzim Basha

Nga Bedri Islami

Presidenti i Republikës, Ilir Meta shpalli dje datën e re të zgjedhjeve vendore, 13 tetor, çka ka pasur kundërshtimin e hapur të shefit të qeverisë, Rama dhe kundërshtimin e heshtur të shefit të opozitës, Basha.

Edi Rama do të shkojë në zgjedhje me 30 qershor, si duket, edhe me bekimin e heshtur ose të zëshëm të ndërkombëtarëve. Ai nuk e ka përfillur as takimin me zotin Meta, i cili, si nuk kishte ndodhur asnjëherë kaq hapur, doli që në pesë të mëngjesit në zyrën e tij, dhe nuk përfilli as datën e re të zgjedhjeve.

Zoti Basha nuk kishte as kohë të pinte një kafe me presidentin e tij dhe, si nuk kishte ndodhur asnjëherë, ai qëndroi vetëm 22 minuta, kohë e pamjaftueshme për të nënshkruar një marrëveshje të re, ashtu si e donte presidenti dhe as për të marrë mbi përgjegjësinë e shkarkimit të zemërimit të mitingashëve të tij mbi atë vetë.

Në 2 minuta Basha mësoi se presidenti kishte vendosur të dekretonte një datë të re zgjedhjesh, çka, në fakt, e kishte ditur edhe më herwt, por, çka ishte jo edhe aq befasi për të, ai rikonfirmoi se Meta  pret atë deri me 13 tetor të futet në zgjedhje, ndryshe, ato do të bëhen pa PD-në dhe në këtë rast, pa shefin e opozitës.

Basha mësoi befas se zoti Meta ka vendosur të njohë Edi Ramën si shefin e qeverisë, se ai nuk kërkon largimin e tij, por vetëm reflektimin e kryeministrit, duke zbutur tonet e deri para pakditëve dhe duke shprehur besim se edhe Rama do të ndryshojë.

Rama, si duket, do të vazhdojë deri në fund 30 qershorin dhe konstitucionalistët do e thonë një ditë se ishte në të drejtën e tij apo jo. Kjo ditë nuk është e largët. Duke marrë edhe bekimin e SHBA, përmes një deklarimi jo të beftë të zotit Palmer- si duket ky do të jetë bulldogu i tashëm i krizës shqiptare, por, në lëvizjen e tij nuk ka një qartësi: data 13 tetor dhe besimi i shefit të presidencës për reflektim është rrjedhë e ndonjë marrëveshje të nëndheshme dhe do të kemi dy palë zgjedhjesh vendore; të paktën në ato bashki ku nuk ka kandidatë alternativë, apo zbatim i ligjit pa pyetur për ditët e nxehta të korrikut.

Njeriu që e ndjen veten në gjendje nokdauni është Basha.

Ai u largua nga presidenca me trishtimin që ndjen njeriu kur e merr vesh goditjen poshtë brezit. Nuk tha asgjë, nuk meditoi për askënd, i harroi fjalët krim, banda, kriminel, Rama ik , etj.

Në vend të tij ai nxori sekretarin për çështje ligjore, Gjata, për të shfaqur mendimin e shefit, dhe, për t’i lënë vetes një rrugë tërheqje, nëse veshi i tij do të këputet nga duart e zgjatura përtej Atlantikut.

Basha mësoi edhe se aleatja e tij e tashme, LSI, është gati të futet në zgjedhje me Edi Ramën si shefin e qeverisë. Tonet e zbutura të Vasilit dhe deklarata e Metës se nuk mbroj opozitën, kur pjesa e tij u tërhoq, janë halli tjetër i Bashës.

Ai tashmë ndodhet në gjendjen më enigmë të këtyre kohëve. Enigmë ishte largimi i tij nga parlamenti, enigmë përse dogji mandatet, enigmë përse nuk u fut në zgjedhje, enigmë përse kërcënoi me dhunë dhe forcë, enigmë përse u tërhoq, enigmë se çfarë po ndodh mes tij dhe zotit Berisha.

Deklarata e Gjatës se: Personalisht mendoj që pa u realizuar kushtet tona dhe standardet nuk shkohet në zgjedhje. Data nuk është e rëndësishme. Nuk mund të shkohet në zgjedhje me drejtorët si Keshi në Dibër. Pa u shkatërruar këto banda dhe pa u vendosur standardet nuk shkohet në zgjedhje. Në këto kushte nuk shkohet në zgjedhje“., më shumë se e tij është e Bashës, por edhe një fillesë tërheqje.

Përse Meta e vuri në këtë gjendje amorfe Bashën?

A është ky fillimi i një lëvizje, që ka pas vetes shumë mëri të vjetra politike dhe një shenjë për afrim drejt simotrës së saj të madhe, PS-së, ku kishte “gjetur“ edhe bashkëshorten e tij?

Dy vite më parë, e gjithë lëvizja politike e Bashës në zgjedhjet politike, ishte dërrmimi i Ilir Metës dhe i LSI-së. Të gjitha lëvizjet e tij të çonin drejt shkatërrimit të lësëistëve, ndoshta edhe i joshur nga premtimi i heshtur i Ramës për bashkëqeverisje.

Aleanca e tashme, e pritur prapsht edhe nga baza e PD-së, ishte më shumë një lëvizje e detyruar nga Berisha, që shihte tek Meta njeriun që kishte hak për të marrë ndaj Ramës, i cili e dërgoi në presidencë, por e la jashtë qeverisë, ku LSI-ja kishte gjetur vendin e ngrohtë të pushtetit dhe, si tha një nënkryetare e saj, kohën për të deleguar në punë njerëzit e saj.

Dy vite pas është tashmë Ilir Meta që bën lëvizjen e tij.

Basha nuk mund të heqë dorë nga kushti i tij i parë dhe kryesor, largimi i Edi Ramës.

Ai, para dy ditësh hoqi dorë nga krijimi i një qeverie të përbashkët teknike, duke vënë si kusht të dytë arrestimin dhe dënimin e manipulimit të votës, por e ritheksoi se zgjedhje me Edi Ramën nuk ka e nuk do të ketë.

Do të tërhiqet tani ai nga kushti kryesor? Tërheqja do të thotë se e gjithë alibia e tij ishte e kotë, e rreme dhe se çdo lloj justifikimi nuk e sillte më atë në vetën e parë njëjës si drejtues politik.

Rënia e kësaj alibie do të hidhte në erë çdo gjë e luftuar deritani, deri edhe përgjimet e publikuara në Bild, edhe protestat, edhe dhunën në qendrat zgjedhore, edhe molotovët.

Basha, duke e pranuar Edi Ramën si kryeministër të zgjedhjeve të ardhshme do i duhet të pranojë se karriera e tij merr fund dhe se e ardhmja e tij do të jetë në fushënajat holandeze ose në ndonjë shërbim tjetër, ku ka lidhje të hershme.

Heshtja e tij do të thotë se ai, më mirë se askush tjetër, e di se është mes dy zjarreve: vendimit presidencial, që ka gjasa nuk do të zbatohet dhe pranimit të shefit të qeverisë.

Ai ka vetëm një shpresë dhe një mundësi.

Të heshtë, të mos prononcohet. Të nxjerrë të tjerë që nesër i heq pa të keq dhe vetë të jetë i pakuptueshëm. Të pranojë në heshtje dhe të kundërshtojë në heshtje.

Për ata që janë rreth tij, partitë satelite pa anëtar, nuk ia vlen të flasim.

Në horizont, jo shumë larg, në fillimin e vjeshtës, mund të shfaqet një aleancë e re,  të “majtët“ e bashkuar dhe fjalët e harruara, ndërsa në krahun tjetër Basha, ose i larguar, ose në betejë me veten.

Mos të jemi të habitur!

Në politikë, si Meta, si Rama, e kanë mësuar të mos thonë kurrë “kurrë“.