Pse po shkon PD-ja drejt copëzimit

Mediet kryesore të vendit bënë të njohur një debat të zhvilluar në instancat parlamentare të Partisë Demokratike, përmes së cilës , sado i panjohur të jesh me rrjedhat e politikës, mund të vëreje dy gjëra të rëndësishme, padurimin e Berishës për të pasur më shumë “debatues” në parlament , duke e ndjerë se gradualisht po mbetet i vetëm dhe krijimin rreth tij, sa më shpejt të jetë e mundur të një grupimi, i cili , duke qenë radikal deri në ekstremin e mundshëm,ka në vete farën e trazimeve të ardhshme, të cilat synojnë të çojnë në një revoltë, qoftë edhe të sajuar, përmes së cilës, edhe pse e dinë se nuk mund të përmbysin asgjë, do të krijojnë imazhin e lëvizje të fortë, ekstreme politike, për të dhënë zemër tek të tulaturit brenda partisë së tyre. Por, edhe sikur të mos kishte qenë ky pasazh medial, nga e gjithë ajo që ndiqet në punimet e parlamentit, ndjehet se Berisha po shkon drejt vetmisë së madhe, edhe brenda llojit të vet, dhe po shkon duke qenë i vetëdijshëm se kjo braktisje do të jetë përfundimtare. Droja e tij tashmë nuk është se çfarë po ndodh me njerëzit e afërt të tij, për të cilit, nëse kanë mend, tashmë ai është i padëshiruari i madh,dhe këtë ai e ndjen me shijen e politikanit që vetë i ka thurur këto rrjeta, frika e tij e madhe është se mos kjo humbësi, që mund të jetë e skajshme ngrin edhe tek pasuesit e tij në bazë. Kjo është ajo që e trazon më shumë se gjithçka, dhe nuk e lë të qetë në vendin e tij në parlament, e bën të zvarritet dhe të gulçojë në foltore, deri sa çirret, dh e gjitha është një mesazh jashtë sallës, për ato që presin ende prej tij, sepse, në gjithë këto vite, PD është sjellë ndaj Njëshit dhe nuk e ka perceptuar veten jashtë këtij.

Grupi i skifterëve

Tani marramendshëm shpejt po vjen një kohë tjetër, edhe brenda PD-së. Është e vështirë, për më tepër e rrezikshme , të bësh Kasandrën në politikë, por gjërat që duken janë shenjat e qarta të një ndarje të re brenda opozitës, ndarje, e cila, sa mund të jetë e dëmshme për të në mjedisin politik afatshkurtër, aq mund të jetë e dobishme në një të ardhme të afërt. Në PD tashmë janë disa grupime, të njësuara mbi filozofinë e shkurtuar politike, dhe, nëse deri tani nuk janë shfaqur haptas, kjo vjen nga droja e lidershipit faktik, dhe nga pritja e asaj që do të bëjë lideri i emëruar, jo nga shpresa tek ai, por duke pritur dërrmimin e tij.
Është ende i fuqishëm grupi i skifterëve brenda PD/së, të cilët tashmë kanë dy liderë të njohur, agresivë deri në marri, të dëmshëm deri në rrezik, dhe të dërmuar deri aty sa një ditë të mos merren seriozisht. Ky “binjakëzim” mes Berishës dhe Topallit, sado që në pamjen e parë duket “binjakëzimi” më i çuditshëm politik, mes një ish komunisti fanatik dhe një përfaqësueseje të klasave të përndjekura, që për tridhjetë vite ishin në dy llogore të kundërta, është njëkohësisht edhe tabloja e shpërfytyrimit të vlerave. Është njëkohësisht edhe një dëshmi se si mund të shndërrohet nga pushteti një klasë e tërë, tek të cilët njerëzit kanë besuar. Grupimi i skifterëve ka dy përparësi që nuk i kanë grupimet e tjera: ata kanë rreth vetes dhe nën kontrollin e tyre falangat e shërbimit inteligjent të partisë dhe jashtë partisë, deri në SHISH, të cilët raportojnë vullnetarisht tek liderët”; dhe kanë dosjet e të gjithë atyre që mendohet se mund të jenë të rebeluarit e ardhshëm. Ata, të dy tashmë, pasi ri-erdhën në shkrirjen e akujve politikë, e dinë krejt mirë se kush ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, kush ka përvetësuar, cilët kanë prishur çdo gjë për vetëm pak gjë, ata e dinë të shkuarën e secilit dhe kanë të gjithë mundësitë për vënien e shpejtë nën fre të secilit prej tyre. Heshtja e të rebeluarve të ardhshëm nuk lidhet me një droje të thjeshtë politike apo me besnikëri politike e morale; por me faktin se shumë prej tyre kanë mëkate të së kaluarës dhe të djeshmes së afërt. Grupi i skifterëve është i fuqishëm, sepse është më i fuqishmi ekonomikisht, me një tribu politike financiare të ngjeshur, vetëm ata kanë qenë në lidhje me botën financiare, përmes tyre është bërë financimi i partisë apo i grupeve të tjera.

Të moderuarit

Grupi tjetër, i cili hesht dhe pret një kohë tjetër, për t’u rritur pa frikë e pa zori, është ai që mund të quhet , grupi i të moderuarve, megjithëse fjala modern dhe falangë politike vështirë se shkojnë me njëra tjetrën. Por sidoqoftë ata janë ende aty, në heshtje, nuk diskutojnë, ndoshta i vjen zor nga ata që i ndjekin që , pas përçartjeve politike të Berishës të dalin në foltore, ndoshta sepse do të dukeshin si një zgjatje, vazhdim i tij, dhe ata, të sigurt se koha e tyre mund të vijë, presin dhe nuk duan të njësohen me njeriun , të cilit i ka shkuar koha dhe i ka rrjedhur goja. Ky grup i heshtur, e ndjen se Berisha e di heshtjen e tyre si një revoltë dhe, po ashtu e ndjejnë se lënia e tyre jashtë lojës politike në zgjedhjet brenda partisë, do të thotë njëkohësisht edhe izolim, një braktisje e përkohshme për të verifikuar deri në fund besnikërinë e tyre ndaj liderit të vjetër dhe familjes së tij, biologjike e politike. Jo rastësisht zgjedhjet brenda PD-së i përjashtuan të zgjedhurit parlamentarë, e po ashtu, jo rastësisht, si në një ankand politik, Berisha po u jep fuqinë atyre që ofrojnë më shumë. Edhe pse janë deri tani jashtë strukturave, edhe pse janë në presidencë, ata që do të vendosin në këtë fazë janë të bindurit, e jo të mençurit.

Të mbingopurit

Grupi tjetër i heshtjes është ai i titullarëve të djeshëm. Zëri i tyre nuk dëgjohet. edhe kur marrin mundimin të flasin, nën vështrimin kërcënues të shefit, ata janë pa pasion, të zbehtë, jashtë asaj që thuhet” fol , e mbushma mendjen”, të duket sikur janë thirrur edhe një herë, si më parë, për të zbërthyer direktivat e asaj që tha pak përpara shefi i tyre, pa rënduar asgjë më shumë dhe pa marrë mbi vete asnjë risk. Ka një arsye pse e bëjnë ata këtë, dhe kjo vjen nga përvoja e tyre në pushtet. Në se ju kujtohet, sapo erdhi në pushtet, e madje pa ardhur akoma, Berisha bëri dhjetëra e qindra akuza për nëpunës të korruptuar, vjedhje, mashtrime kolosale, korrupsion pasiv e aktiv,mafia politike e financiare, klane të Zemunit e të dreqit e të birit, gjyqe speciale, gjeti edhe një prokurore të përgjithshme, për të cilën mendoi se do e bënte kukull vegjetative, pra të gjithë pritën se do të ndodhte hataja e kiameti. Në fakt nuk ndodhi asgjë. Të gjitha u harruan, u hapën dosje, u mbyllën dosje, u hapën fjalë, u mbyllën fjalë. Me shumë nga të akuzuarit Berisha bëri një pakt: mos flisni kur të ju akuzoj dhe askush nuk ju ngacmon. Nëse flisni, do të keni pasoja. Tani, ministrat, qeveritarët e kohës që sapo shkoi, janë në të drejtën e tyre të mendojnë se, si edhe më parë, në se nuk flasin, pra nëse nuk u ngacmojnë grethin e politikës, të gjitha harrohen. Dhe kanë një farë të drejte. E keni vënë re se si gjithçka po zbutet, dhe në zbutjen e gjithçkaje ata janë në të drejtën të mendojnë se kjo është pasojë e heshtjes së tyre. Dhe presin, që nën ankthin e vazhdimit dhe të heshtjes, të braktisin anijen, si ndodhi më parë edhe me deputetë socialistë. Precedentët  janë, në dy kahet e politikës. Ata presin dhe shpresojnë.

Drejt shpërbërjes

Partia Demokratike është formacioni luftarak partiak që është shpërbërë më shpesh se gjithë të tjerët, dhe që po ashtu, është mbledhur përsëri më shumë se të tjerët. Ndarjet kanë qenë të shpeshta, të zhurmshme, idhnake, ndërsa bashkimet kanë qenë të heshtura dhe fitimprurëse. Shpërbërja ka qenë , thuajse gjithmonë, nga arroganca e një njeriu, bashkimi ka qenë nga frika prej këtij njeriu. Gjithçka në PD është bërë sipas vullnetit të tij,nga parti politike ajo u kthye në një klan, një tribu politike, nga qendra e shpresës u bë aleanca e zhgënjimit, nga pritja e së vërtetës, u bë burimi i gënjeshtrës. Dy grupet e heshtura kanë ende drojën e një mekanizmi gjysmë ushtarak e gjysmë policor, gjysmë legal e gjysmë ilegal në PD, ata kanë drojën së këshilltari i grupit parlamentar për Sigurinë, Kuliçi, nuk është asgjë tjetër veçse siguria e Berishës dhe mbajtja e formacionit si do i pari i tyre. Mirëpo të vetëdishëm se e gjithë kjo duhet të mbarojë një ditë, të bindur se ora politike berishiane sado të kurdiset është drejt përfundimit, të qartë se nuk mund të drejtohet përmes budallëqeve topalliane, duke pasur përballë vetes një shembull rebelimi në pushtet, si është LSI, dhe duke e pëlqyer këtë shembull, jo si alternativë politike,por si shpresëdhënëse pushtetore, ata nuk duan të ecin pas qerres së një njeriu që i kërcasin rrotat, apo edhe më keq, të bëhen vetë qerrja. për më tepër, brenda vetes, ata kanë edhe një precedent të freskët , se si mund të përfundojë një rebelim, edhe kur është thjeshtë i supozuar. Rasti Olldashi, ndjesë pastë, dëshmoi se revolta mund të shkrihet si dëbora e majit, ashtu si u shkri grupi pro të ndjerit; por edhe mund të ketë një përfytyrim tragjik, edhe pse mund të jetë i supozuar. Debatet e fundit parlamentare brenda grupit të PD-së, por edhe vetë seancat e Kuvendit, krejt haptas, dëshmojnë se është gjithçka në një lëvizje ndarëse; kur kundërshtitë po kthehen në rrugicë, që mund të bëhen rrugë, kur heshtja po quhet flori, dhe kur pak vetë me mend dëshiron të njësohet figura e tij më atë të një njeriu që është i detyruar të ngrihet çdo dhjetë minuta pr replikë, sepse të vetët kanë ulur kokat. Me siguri Berishës i kujtohet koha e artë, para pak muajve, kur secilin e ngrinte peshë vetëm me shenjën e paktë të gishtit të vogël, dhe do të duhej të ndjehej i mjeruar. Këtë e tregojnë edhe shpërthimet e tij, të cilat, më shumë se ndaj pushtetit të ri, janë kundër pushtetit që shkoi, i cili , si thotë vetë ai, nuk merr as mundimin më të vogël për të marrë në mbrojtje punën e tij. Dhe ndjehet i vetmuar, e po ashtu i duhet të luftojë deri në fund për një njësi të vetme politike, sepse e di së kësaj here, ndarja nuk do të jetë më bashkim, pasi edhe tortë pushteti nuk ka më, por edhe forca e tij është nën humnerizimin e ideve dhe të kohës. Në fund të fundit bëj një pyetje me vete: kush do të ndahet?. Mendoj për këtë dhe mendoj edhe për grupin e parë parlamentar të PD-së, mendoj për këto njerëz, shumica e të cilëve e kanë llojin e karakterit sipas dëshirës së shefit dhe të atyre që ishin dikur, e them me vete, “Sa poshtë ka rënë katundi”.