Anjë varr nuk më mban dot brenda

Tek ty do të tretem… (Sipas P. Elyar) 

Po u bëre akull-do të bëhem zjarr,
të ftohtin mos vuaj,
po u bëre zjarr-do të bëhem akull,
zjarrin do ta shuaj.

Krahët po m’i preve-do të bëhem zog,
për të fluturuar,
dritën po ma zure-do të bëhem yll,
për të vezulluar.

Po ma mbylle zemrën-po më le të vetëm,
nën një rreze hëne,
po ma mbylle zëmrën-do të bëhem çelës,
të hap zemrën tënde.

Po u bëre lumë-në dallgët e tua,
thellë do të zhytem,
nga kjo jetë e shkretë-tjetër gjë nuk dua,
veç aty të mbytem.

Po të zuri gjumi-në një errësirë,
po i mbylle sytë,
gjersa të më zgjohesh-për ty do të bëhem,
një ëndërr me dritë.

Po u bëre mjegull-do të bëhem rreze,
mjegullën do tret,
gjersa të më shfaqet-si yll në mëngjese,
i ëmbli portret.

Po humbe në mjegull-un’ do bëhem Diell,
që ti prapë të shfaqesh,
në dimrin me borë-për ty do të çel,
tufa manushaqesh.

Nuk të ndahem kurrë-gjer në fund të jetës,
pas teje do mbetem,
do të bëhem ajër-do bëhem aromë,
tek ty do të tretem.

Tiranë, 05.08.1999

2. Asnjë varr s’më mban dot brënda

Jetë-moj-që s’ke të fikur,
tek ti s’erdha për të ikur,
kur të shkoj-e kur të tretem,
nëpër vargje do të mbetem.

S’kam të vdekur porsi kënga,
asnjë varr s’më mban dot brënda…

1995

3. Një pëllumb i butë

Në mes këmbëve ç’ke fshehur,
një pëllumb të butë,
që pa pirë të plas të dehur,
që të lot nga trutë.

Pëllumb i fshehur në rrjetë,
si në cipë të gjarprit,
ç’më zu si peshkun në grep,
ah-mua të varfrit.

Shkurt, 1995