Janë të shkolluar dhe e dinë që po shkelin ligjin! Atëherë PSE? Një pyetje që e ka përgjigjen te arroganca 30 vjeçare e pushtetit

Kushdo që lexon se çfarë ka ndodhur me tenderin e Ministrisë së Brendshme për uniformat e Policisë së Shtetit mund të vërejë lehtësisht një fenomen që, më shumë se sa shumat e shpërfillura në dëm të vendit, përshfaqin fodullëkun dhe arrogancën e disa nëpunësve të lartë, të cilët e ndjejnë veten zot të gjithçkaje dhe mendjelehtësisht bëjnë atë që kanë bërë.

Dëmi që është sjellë është i ndjeshëm, i lartë dhe habitës; arroganca e krijimit të një tenderi të trifishtë në një të vetëm është marramendëse, lehtësia me të cilën kanë vepruar është çoroditëse, përfitimi që është nxjerrë prej tij nga një strukturë e mësuar të veprojë kështu është mospërfillëse nga çdo lloj ligji dhe rregulli të shkruar.

A E KANË DITUR KËTA NJERËZ QË PO SHKELIN LIGJIN?

Me siguri, po. Të gjithë janë njerëz me përvojë, i dinë ligjet dhe rregullat e lojës, janë të shkolluar dhe, për më tepër, brenda vetes, kanë një shembull që ka pasur guximin të mos nënshkruajë.

Atëherë përse e kanë bërë një gjë të tillë, e duhet thënë, jo vetëm një herë e jo vetëm në këtë rast?

Sepse e ndjejnë veten mbi shtetin dhe ligjet e tij. Shkelin mbi çdo gjë të arsyeshme dhe të ligjshme vetdijshëm, me guximin e një budallai, por të bindur se forca që i mbështet, në këtë rast pushteti, arroganca e tij është mbi të gjitha ligjet, mbi kodet dhe nenet e tyre, është një krijesë e veçantë, sui generis, pikërisht për të shkelur mbi çdo të ligjshme, të ndershme dhe të drejtë.

Ata marrin guximin të tallen dhe të përfitojnë mbi pronën e shtetit, pra të të gjithëve, sepse nuk ia ndjen për vetë shtetin, kanë krijuar një makineri të tërë spekulimi dhe interesi vetjak, që predominon dhe sundon mbi gjithçka tjetër.

“Larja e duarve” nga dy titullarët kryesorë, ish ministri Lleshi dhe ndihmësi i tij më i afërt, figurë e njohur e së majtës, Ndreca, nuk ngjit. Mbi 20 milion euro para publike as nuk i kanë kontrolluar?! Kjo nuk shkon, dhe, në rastin më ekstrem, të paktën njëri prej tyre është pjesë e asaj që ka ndodhur në dikasterin që kanë drejtuar.

Nuk mundet që një drejtues i lartë të shohë se si një uniformë policie ka çmimin e një malli sikur është prodhuar nga Hugo Boss apo Guci, kur kushton sa pesë herë uniforma e një polici gjerman, apo gjashtë herë sa ajo e një xhandari francez dhe të mos ketë asnjë reagim. Kaq naivë të qenë qenë, kaq syleshë, sa të mos interesohen, të paktën për çmimin e veshjeve të vartësve të tyre, për çfarë ka shkuar tek ata nga ajo derdhje e pamasë e parave dhe, mbi të gjitha për shkeljet e bëra?!

Nëse njëri prej tyre ka post politik, ish ministri, tjetri është drejtues i lartë administrativ dhe nëse, as njëri e as tjetri nuk arrijnë të informohen në dikasterin që drejtojnë, atëherë nuk kanë bërë mirë që kanë qëndruar në atë vend, ashtu si nuk kanë bërë mirë ata që i kanë vënë.

Nuk duam të hamendesojmë se në të gjithë tenderin e zhvilluar ka pasur abuzime e përfitime financiare, megjithëse nuk ka më naivë që besojnë se e gjitha ka qenë një shkarje e rastit apo moskujdesje.

Nuk hipën njeri nga qejfi në majën e fikut, nëse pema nuk ka kokrra. Nuk ndërmerr askush një rrezik të lartë, nëse nuk sheh përfitimin e tij, ose nuk ka pasur urdhër të prerë nga një zyrtar më i lartë, të cilit i nënshtrohen, pasi ai ka në vete fodullëkun e pushtetit.

Pushteti është bërë arrogant dhe koha për t’u ndalur ka ardhur e po kalon. Në harkun e tetë viteve të shkuara Kontrolli i Lartë i Shtetit ka bërë më shumë se 350 padi të ndryshme. Le ta zëmë se 100 prej tyre nuk ishin të sakta, të themi se edhe njëqind të tjera nuk ishin përllogaritur mirë, por, kur mëson se që të gjitha janë hedhur në kosh, atëherë shihet se askujt nuk ia ndjen më për të vërtetën dhe ligjin.

Edhe tani Kontrolli i Lartë i Shtetit mund të bëjë akte të tilla, të ngrejë probleme dhe abuzime të mëdha, si edhe po ndodh. Si mund të injorohen kësisoj konstatimet e ardhura nga struktura më e specializuar për kontroll e vetë shtetit?!

Abuzivizmi është futur në poret e jetës së përditshme, sa që njerëzve u duhen të nënshtrohen përballë tij dhe të pranojnë faktin se gjithçka varet nga pagesa që bën, nga momenti kur zyrtari është në humor apo jo, nga miqtë që i gjen; nga ndërhyrja që mund të bëhet. Një njeri i ndershëm e ka të vështirë të trokasë dhe t’i hapen dyert normalisht për të gjetur një zgjidhje. Pushteti është i dashur dhe i përkulur vetëm në fushata zgjedhore, në katër muaj dhe pastaj, katër vite kthehet në arrogancën e tij.

Kjo arrogancë nuk është primar i të sotmes. Ka 30 vite që sundon mbi njerëzit, i përtall, i nëpërkëmb, u heq dinjitetin, i zvarrit gjyqeve, i mëkon dhe u heq pastaj qumështin nga goja; i nxjerr në rrugë, i flak, i tërheq nga vetja dhe pastaj u ushqen me lugën e boshtë të ditëve të ardhshme.

Arroganca e pushtetit dhe arroganca e opozitës po e përmbys këtë vend, bashkë me kanalet e vjedhura tĕ bashkive. Duhet ndalur. Është koha e provës së fundit dhe shansi i mbramë i Edi Ramës për të bërë shtetin. Ndryshe, në ditën kur do të largohet nga pushteti do të thonë: “Ku ishe, hiç gjëkundi”.

Ai e ka për detyrë ta bëjë këtë, domosdo, jo dhunisht, por përmes ligjit, njerëzve të ndershëm dhe kontrolit. Minimalisht, një ministër apo sekretar i përgjithshëm që nuk e di se çfarë bëhet pas shpinës së tij, ai nuk duhet të ngjitë më shkallët e një dikasteri.

Botuar sot si kopertinë e DITA