Një përgjigje e pashmangshme për ata që fusin helm fetar në çështjen Doshi-Frroku

Çështja e deputetëve Tom Doshi e Mark Frroku, e cila nisi si një e vetme, por përgjatë rrugës u nda në dysh, e madje në tresh, nuk ka dyshim se ka qenë dhe mbetet ende kryefjala e jetës politike të vendit. Ajo është raportuar, analizuar e komentuar nga të gjitha këndvështrimet, aq më tepër që dita-ditës, zhvillimet i shtonin karburant të ri motorëve të kureshtjes dhe shqetësimit të publikut.

Në fillim, protagonist ishte deputeti i PS për Shkodrën, Doshi, që shfaqi një serial të përshkallëzuar shqetësimesh dhe madje kritikash ndaj qeverisjes dhe segmenteve të saj financiare. Befasisht, Doshi i kërkoi në ditët e fundit të shkurtit kryeministrit dhe kreut të partisë së tij, Edi Rama, që ose të përmbushte premtimet që i dhënë Shkodrës deri më 21 qershor, ose “mes nesh nuk ka më paqe”.

Dy ditë më pas grupi parlamentar mbështeti propozimin e Ramës për përjashtimin e Doshit. Por njëkohësisht, dëgjoi deklaratën e Doshit se Ilir Meta ka porositur një atentat ndaj tij dhe deputetit të PD-së Mëhill Fufi.

Më pas ngjarjet rrodhën në një efekt domino dhe tanimë dihen.

Ishte i nevojshëm ky parashtrim, për të rikujtuar edhe një herë, se iniciatori i publikimit të kësaj historie, ku ishte e detyruar të hynte në lojë edhe prokuroria, pastaj Kuvendi etj, ishte deputeti Doshi. Për të rikujtuar, përsërisim, se ankesat dhe deklarata disa mujore të tij në adresë të qeverisjes, nuk përmendnin fare një tentativë për ta vrarë, por emërime të papëlqyera, ankesa për policinë, doganat e Spiropalit, tatimet e Shehajt etj

Dhe çfarë ndodh? Sapo nis konflikti mes Ramën, pastaj Metën e në vazhdim, dalin në shtyp komente e analiza se me akuzën e prokurorisë ndaj Doshit e Frrokut, në fakt po ndërmerret nga mazhoranca një goditje ndaj katolicizmit dhe katolikëve të veriut!? Bien në sy shkrime autorësh si Agron Gjekmarkaj dhe pastaj, një grup shkrimesh nga Frrok Çupi; mund të ketë edhe të tjerë.

Së pari, le të themi se përsa i përket konfliktit tashmë të shndërruar në çështje gjyqësore, duhet të presim drejtësinë të thotë fjalën e vet. S’do mend që media dhe persona publikë shprehin dyshimet apo pikëpyetjet e tyre përgjatë kësaj kohe, për njërën palë apo tjetrën; për (keq)përdorimin politik që po i bëhet çështjes e kështu me radhë.

Por që të thuash se Rama apo Meta, apo të dy bashkë, gjetën rastin që të “godasin katolikët shqiptarë”, kjo është të vësh kujën. Mund ta lësh mënjanë për ndonjë ditë apo javë, por kur sheh që e vazhdojnë këtë refren, është e pamundur të heshtësh.

Gjekmarkaj, rasti tipik i intelektualit që mund të përkufizohet si “më katolik se Papa”, shihte në një shkrim të tij te “Panorama”, nuanca “gegofobe” në PS, duke përfituar kjo e fundit edhe nga akuzat e Doshit “për financime vetëm në jug” nga ana e qeverisë. “Po ashtu, pas dhjetë vitesh në këtë parti, këtij deputeti po i kujtohet origjina e djathtë, të pushkatuarit dhe të persekutuarit nga regjimi komunist si kujtim që trazon bashkëjetesën me të majtët në funksion të ndarjes me këtë familje politike”.

Dhe nuk mund të mungojë paralelizmi i të majtës aktuale dhe PS-së në veçanti, me regjimin e kaluar diktatorial. Ata deputetë kolegë që nisën të kritikojnë Doshin, sipas Gjekmarkajt, ngjajnë me Pjerin Kçirën, oficerin e Sigurimit që futi armët në kishë për të akuzuar priftërinjtë katolikë si kryengritës në vitin 1945. Më pas u pendua dhe në gjyqin kundër tij tregoi ç’kishte bërë.

Për më tepër, autori e quan krejt të tepërt reagimin ndaj Doshit, pasi ai është pinjoll i shumë emrave të shquar që i kanë dhënë theksin luftës për pavarësi kombëtare por edhe rezistencës antikomuniste. Pra, janë “hoxhistë” ata që e përjashtojnë

Sigurisht, duket se Gjekmarkaj është diametralisht kundër Jozefina Topallit, sipas së cilës PS-ja dhe e majta kanë bërë një krim e poshtërsi ndaj veriut dhe katolikëve shqiptarë, pasi i ka përfaqësuar ata me deputetë si Doshi e Frroku. Por kjo është çështje tjetër, sepse të njëjtin argument japin shumë shkodranë që janë zënë ngushtë me përfaqësimin që Topalli u ka bërë atyre në parlament, aq më tepër në krye të Kuvendit.

Por më skandalozi dhe qartaz me një axhendë për ta theksuar sa më shumë “sulmin ndaj katolikëve dhe ndaj veriut që po ndërmerr kjo mazhorancë”, është Frrok Çupi. Ndoshta nuk do ja vlente të merrej dikush me të, sepse ish gazetari i “Koha jonë”, kundërshtar i fortë i Sali Berishës së Parë dhe lake i pafundmë i të Dytit, nuk ka më rrugë kthimi. Pas kthesës së fortë që bëri kur Berisha erdhi në pushtet në verën e 2005-ës, mesa duket sepse nuk gjeti hapësirë pranë Ramës, ai ka mbetur në një llogore të thartuar prej nga nuk ka si të dalë. Ky tashmë është lajm i vjetër, por njerëzit që i kanë ndjekur ngjarjet e vendit këto 25 vjet, ka gjasa të ndjejnë edhe një farë keqardhjeje për këtë katandisje.

Njeriu që akuzonte Berishën më 1997-ën se po ndizte përçarjen Veri-Jug me falangat paramilitare dhe avionët ushtarakë që donte t’i lëshonte mbi popullatën civile, sot sheh të njëjtën paralele me aksionin legal të prokurorisë kundër dy deputetëve të mazhorancës. Me disa shkrime të kësaj fryme në “Koha jonë” online, (rikthimi tek titulli i vjetër, jo më kot thonë se herën e dytë drama përsëritet si farsë), Çupi nënvizon se kjo mazhorancë krimin e barazon me veriun, ndërsa në shkrimin pararendës, “Po dërrmohen katolikët”, rreshton emrat e pesë deputetëve të veriut si të shënjestruar nga “kjo mazhorancë për t’u goditur”.

Çupi nuk e llogarit faktin që vetë kryeministri është deklaruar si i besimit katolik, dhe thotë se askush nga tre krerët e lartë të shtetit nuk është i këtij besimi. Ai sheh një hile edhe në prezencën e dy ministreve katolike në kabinetin Rama: Ato nuk janë 100% katolike, pra janë “të përziera”…

Këto shkrime mund të gjenden në internet, dhe paralelisht me to mund të lexoni edhe komentet, në shumicë disaprovuese dhe të revoltuara ndaj kësaj logjike të ndyrë. Paçavure të kësaj natyre, siç thamë, dikush mund t’i injorojë dhe, me frazën “ky paska rrjedhur”, të shkojë në punë të vet.

Por problemi është se po bëhen disa shkrime të tilla dhe megjithë dilemën se mos vallë përmendja e kësi lloj “teoricienësh” i potencon ata, kjo poshtërsi duhet të marrë një përgjigje, një qëndrim.

Sepse e vërteta është që këta lloj autorësh janë përfaqësuesit më të padenjë të katolikëve, ata që shfrytëzojnë politikën e ditës për të mbjellë farën e ndasisë dhe sherreve me sfond fetar.

Këta tipa janë bërë si ato barsoletat, që njerëzit me ngjyrë në SHBA, i thonë për veten me sens të fortë autoironie. Ja një e tillë nga një humorist i njohur, Chris Rock:

“Dikur arrestonin të parët afroamerikanët si të dyshuar, për çdo incident apo ngjarje kronike; tani, që pasi Obama u zgjodh president, zezakët i përjashtojnë të parët nga dyshimi. Një ditë më ndodhi dhe mua, dhe unë protestova: Pse mendoni se unë nuk e kam kryer vjedhjen? Apo se jam me ngjyrë? Ptuu, racistë!” / DITA