Barcelona, rënia e një miti

Rrëzimi i një skuadre që përfaqëson “më tepër se një klub” në një mbrëmje si ajo në “Allianz Arena” nuk mund të kalohet lehtë në Spanjë. Barcelona e konsideruar nga shumë si ekipi më i mirë i të gjitha kohërave i kishte dhënë prej kohësh shenjat e një skuadre anemike, pa shpirt dhe mbi të gjitha e pafuqishme për të vrapuar në fushë. Kjo situatë nuk mbetet jashtë analizës së medias madrilene, e cilat me siguri fërkon duart dhe paralajmëron rrëzimin e kështjellës katalanase. Në këtë linjë, e përditshmja “Marca” nuk kursehet në kritika, madje shkon deri aty sa hedh pyetjen nëse është ky fundi i një epoke të artë për Barcelonën. Për rreth 20 vjet Barcelona nuk kishte pësuar një disfatë të tillë. Më 1997 u mund me këto shifra në shtëpi nga Dinamo e Kievit, në fazën e grupeve, por humbja më e rëndë për nga rëndësia ishte edhe më herë, më 18 maj 1994. “Dream Team” e ndërtuar nga holandezi Johan Krujf u mund 4-0 nga Milani i Fabio Kapelos në finalen e Athinës, ndonëse kuqezinjve u mungonte i gjithë reparti i mbrojtjes, përfshirë edhe Franko Barezin. Barcelona ishte superfavorite, fitorja nuk diskutohej, por ajo disfatë rrëzoi si një kështjellë rëre ekipin e pamposhtur të Krujfit. Rreth dy dekada më pas, Barcelona e Tito Vilanovës pëson të njëjtin fat, por këtë herë, nuk bëhet fjalë për rrëzimin e një skuadre ëndrrash por për rrokullisjen drejt humnerës se ekipit “Pep Team”. Trajneri katalanas e transformoi klubin në një kundërshtar të frikshëm për këdo, saqë edhe thjesht emri Barça i kallte të dridhurat kujtdo që zbriste në fushë përballë 11 jashtëtokësorëve. Ndaj humbja në Munih nuk është një humbje e thjeshtë e që mund të sjellë eliminimin në gjysmëfinale. Shifrat përballë Bajernit, shoqëruar me dominimin në fushë, kanë sjellë rënien e një miti. I ka mbetur diçka më pak se një javë për të dhënë përgjigjen e pyetjes, me 90 minutat e kthimit në “Camp Nou”.