Bedri Islami: Çfarë do të ndodhë me Lulzim Bashën? Iluzioni i hidhur që do të sjellë humbjen e radhës

Bedri Islami

Botuar në DITA

Thuajse për nëntë vite Lulzim Basha ishte shefi i padiskutueshëm i opozitës. Duke pasur pas vetes hijen e rëndë të babait të tij politik, Berishës, ai , pasi u vendos në karriken e drejtuesit të PD-së, nuk u shqit nga aty, edhe kur humbi rëndë, jashtëzakonisht rëndë, në një katastrofë politike, zgjdhjet e vitit 2017, më të rëndat në historinë e kësaj partie, as kur humbi zgjedhjet vendore, e as kur, në fund, humbi edhe zgjedhjet e një viti më parë.

Përmes “ ngri – shkrirjeve” të tij ai rizgjidhej lehtësisht në kreun e partisë, pa e kundërshtuar asnjeri seriozisht dhe pa e rrezikuar postin e tij, që, shumë më tepër se risi në jetën e partisë ku e kishin vënë të drejtonte, solli pasurinë e tij financiare. Është i vetmi lider opozitar që e shumëfishoi pasurinë e tij, që nuk përfilli asnjë institucion financiar, që vendosi në koridorin e godinës “zyrën e kunatit”, nga ku duheshin të kalonin shumë kandidatë për deputetë, që, pasi linin haraçin, prisnin e shpresonin se një ditë mund të nxirrnin shpenzimet e tyre. Sipas një informacioni nga brenda selisë ku ishte dikur zot e shkop, vetëm në zgjedhjet politike të 25 prillit pasuria e Bashës u rrit me mbi 10 milionë euro, shifër që duhet saktësuar nga strukturat e posaçme të luftës kundër krimit dhe korrupsionit. E drejtë është që çdo drejtues politik i opozitës së qarqet e vendit duhet të saktësojë se çfarë ndihme e mbështetje financiare kanë marrë nga qendra për duahatën e zgjedhjeve politike, ashtu si lwehtësisht mund të hetohet edhe të hyrat që kanë ndodhur.

Sidoqoftë , tani, kjo është diçka jashtë temës së këij shkrimi, pasi institucione të posaçme duhet të hetojnë dhe, në dijeninë time, po hetojnë për abuzimet e shumta financiare në zgjedhjet politike.

Basha është tani deputeti i PD-së. Më shumë se gjithçka tjetër ai është zgjedhja e detyruar e ambasadës amerikane, e cila, me gjithë mbështetjen e hapur, nuk arriti t’a bënte dot lider e as drejtues të aftë politik, për të ngritur një strukturë politike të rëndësishme, të furishme dhe të aftë për të nxjerrë nga bataku ku ai vetë e kishte hedhur opozitën. Psikologjia e njerëzve nganjëherë nuk përputhet me dëshirat e sakta të strukturave euro-atllantike. Më shumë se gjithçka tjetër mbështetja ndaj Berishës nuk ishte veçse zemërimi me lojën politike pa nerv dhe të fshehtë të Bashës, i cili nuk e kishte për gjë të hiqte dorë nga parimi dhe lufta për një dorë para më shumë. Zgedhja mes tij dh Berishës do të jetë e rëndë në të ardhmen, pasi, edhe pse në dukje zgjodhën të keqen më të vogël, me shpresën se një ditë mund të rivijnë në pushtet, kjo do të jetë rruga e mundimshme drejt evropianizimit të opozitës, në mos rruga më e pamundur deri tani. Vetshkatërrimi është atribut i zemërimit politik dhe humbje e besimit e verat, të cilat Basha nuk i kishte dhe Berisha i ka humbur prej shumë kohësh.

Berisha e ka paralajmëruar, pas 9 shtatorit të vitit të shkuar, shpesh herë Bashën se e ardhmja e tij do të jetë e errët dhe e ka kërcënuar se nuk do të jetë e largët dita e burgosjes së tij. E ka akuzuar drejt për së drejti si njeriun e lidhur me mafian shqiptare në Evropë, e cila bën larjen e parave në Shqipëri dhe, për më tepër, si njeriun e rusëve në Shqipëri. Të dy akuzat kanë qenë të rënda. Nëse do të kishte vazhduar më tej kjo gendje lufte përmes akuzave, ka shumë mundësi që një ditë Berisha do e kishte akuzuar si njeriun e serbëve dhe do e kisha besuar se ka të drejtë.

Askush nuk do e arestojë Lulzim Bashën. Nëse do të ishte për ta arrestuar ai kishte pasur më heret precedentë shumë të hapur. Rruga e Kombit ishte njëra prej tyre; në kohën e ministrisë së parë të tij kishin “ humbur” rreth 230 milionë euro, sipas Kontrollit të Lartë të Shtetit, e cila nuk ishte vetëm një qokë që ish kryetari Robert Çeku, i emëruar nga Berisha , po i bënte opozitës së majtë që dukej se po vinte në pushtet ; vrasjet e 21 janarit do të kishin qenë të mjaftueshme për shkatërruar rrugëtimin politik të çdo ministri të brendshëm, dhe, sado që Basha dukej se violina e dytë në këtë ngjarje tragjike dhe ende në hije, Berisha e akuzoi drejtë për së drejti se, ndërsa ai vetë kishte qenë në dreka pune e në zyrën e tij, mes snajperistëve dhe Gardës kishte qenë Basha. Shto këtu që njeriu i afërt i sotëm i tij është njeriu, që u bë deputet më pas, ish shefi i IP si Kryeministrisë, gjendja do të mund të bëhej më e rëndë. Por qeveria as nuk e ka ndër mend të ringritë gjëra të tilla të rënda, pasi lufta për pushtet përfundoi me marrjen e qeverisjes dhe, deri në vitin 2025, me siguri, do të ketë afera më të rënda për të zgjidhur. Me faljen e Detit të Jugut nuk merret më askush, nëse nuk është duke u përgatitur e njëjta tragjedi , tashmë me aktorë të rinj.

Kështu që Bsha, duke e ditur të gjithë këtë, tani rri i qetë dhe e di se koha e burgosjes së mundshme të tij është e shkuar, aq më tepër që para tij, peshkaqenë të tjerë të politikës janë kandidatë më të mundshëm. Për më tepër, njeriun e rritur artificialisht nga të vetët dhe të huajt është e vështirë ta shfryejnë brenda një kohe të shkurtër. Nëse do të kshin dashur ata mund të kishin hapur dosjet e mbyllua kur Basha ishte ministër i brendshëm apo kryebashkiak i Tiranës. Por ato askush nuk i hap. Dosjet hapen vetëm atëherë kur përfitimet nuk ndahen mes ujqërve, si ndodhi me inceneratorët apo me duelin Berisha – Basha.

Basha tani është deputet dhe kryetari në hije i opozitës, pasi kurrizimi i Alibeajt është krejt i hollë për të mbajtur atë që qëndron pas tij.

Nëse do të rrijë vetëm deputet , ai është  i bjerrur. Pas tri viteve nuk do të jetë më askush dhe do marrë rrugën drejt Vendeve të Ulta ku ka mjaft nga investimet e tij. Për më tepër, pas kësaj koe, mund të bëhet lehtësisht “ kokë turku” në politikën shqiptare, e cila, sa herë që “puthet” me njëra tjetrën, kafshon dikë që është e shkuara. Basha duhet ta dijë këtë.

Si njeriu drejtues në hije ai shumë shpejt do të ketë para vetes dy rrugë, njëra më e mundshme se tjetra : të përballet me njeriun “ non grata”, që ishte miku i tij më i mirë, u bë armiku i tij dhe tani i zgjat njerën dorë për të hequr telashet, ose të pranojë fatin e tij politik, të kuptojë se koha e tij ka kaluar, se shansi që i u dha ishte i madh, i pamerituar, por fuqi plotë.

Rruga më e mundshme është të përballet me Berishën. Ai, në fakt, ka një grup rreth vetes, që është i pakët tani, por që, nën ndikimin e ndërkombëtarëve mund të rritet më tej. Edhe në Grupin parlamentar ka mjaft nga ata që presin rikthimin e tij, pasi, ose kanë kuptuar se nuk futesh dot në lojën e madhe politike duke pasur të ndaluar të pish një kafe në Rrugën e Elbasanit, ose e kanë shkelur keq me akuzat ndaj Berishës dhe e dinë se ai ka kujtesë fenomenale dhe atë që nuk e harron, nuk e fal.

Grupi rreth Bashës do të bëjë çfarë është e mundur për të dalë nga rrethi vicioz ku e ka futur veten opozita. Është në gjendje nokdauni, por nuk do të jetë gjatë kështu. Grupi rreth Berishës, pasi kaloi ditët e euforisë, pas 6 marsit, do të qartësohet se në politikë ka edhe “ fitore si të Pirros”, dhe “ tulla” mund t’u bjerë nga shumë larg. Opozita, në fakt pak vetë të saj,po. Nuk e ka kuptuar ende se duhet frenuar urrejtja dhe marrëzia, e për më tepër, duhen dhënë kumte shprese.

A mund të përcjellë këto kumte Basha? E vështirë, në mos e pamundur. Mesazhet nuk jepen nga kullat e mbyllura, por nga takimet normale. Pikërisht atë që nuk e kishte bërë për 9 vite ai, si drejtues de jure i opozitës, e bëri Berisha në pak muaj, pasi e dinte mirë se njerëzit që të të besojnë, duhet të të takojnë, të flasin dhe të mendojnë se , duke folur, u bënë të rëndësishëm.

Basha , ndoshta shumë vonë, duhet ta ketë kuptuar se ka humbur jo se nuk ishte besnik ndaj Berishës, por se, kur deshi të rebelohej, u nis ta bënte krejt vetëm, dhe, nëse kërkonte të dukej si luftëtar i fuqishëm, lider e prijës, në pak ditë u kthye në kopjen shqiptare të Don Kishotit të vjetër, me përjashtim se ky i dyti ishte shumë më fisnik.

Basha e ka shpallur si të vetën luftën kundër Berishës. Ky i fundit kërkon paqe, jo për të shmangur luftën, por për të larguar çastin e saj. Sepse do të ketë sërish përplasje. Do të jenë në pak kohë të nënujshme, por do të shpërthejnë një ditë.

Spostimi i Bashës nga selia e tij drejt një kulle tjetër, tani moderne, tregon se ai nuk ka mësuar asgjë nga e djeshmja dhe, si duket, nuk do të ketë as të nesërme.

PD-ja është në krizën e lidershipit të saj. Basha kishte kohë nëntë vite të bëhej dikush tjetër, nuk u bë, sepse nuk e kishte stofin e politikanit. Ai i ngjan atyre njerëzve që e gjejnë sofrën të gatshme dhe ankohen se lugët nuk ishin të florinjta.

Berisha kishte edhe ai kohën e tij. Ajo nuk kthehet më, pavarësisht nga dëshira.

Berisha nuk e ka më luftën me Bashën. Tani, edhe haptas, e ka e Departamentin Amerikan të Shtetit. Nuk ka më asnjë “rajerson” në krahun e tij, në të kundërt, i ka përballë tij. Sa më lart do të synojë të ringrihet, aq më rëndë do të jetë rnia e opozitës. Do të ketë një iluzion të hidhur: në zgjedhjet e pas një viti të pushteti vendor, të lodhur nga qeverisja socialiste, shumë njerëz do të votojnë për ndryshime politike, por jo aq sa për të shënuar kthesën.

Iluzioni i gabuar do të sjellë humbjen e rradhës.

Por , deri atëherë, Basha nuk do të jetë më askush. Nse nuk lëviz nga “ kullat  e arta” drejt njerëzve.

Gjë që duket mision i vështirë, në mos i pamundur!

©️Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016