Biri i Shqiponjës…

(Poemë-baladë për Heroin e Popullit, Jaho Gjoliku, së fundmi shpallur kriminel nga fundërrinat neo ballisto-fashiste)

Pjesa e Dytë

Po dhimbja-ah dhimbja,
aspak s’e pllakosi,
se xha Jaho kishte,
një zemër Kolosi.

Një herë në një shekull,
lind nga ai brumë,
që duroi dy plumba,
dy edhe më shumë!..

Kur gjëmonte mali,
fusha edhe deti,
në tokë të shqiponjës,
Jahua s’ra-por mbeti.

Jahua s’ra-por mbeti,
në atë pranverë,
se i duhej Vendit,
për vite të tjerë.

Se i duhej Vendit,
që veten të mirrte,
dhe shumë xha Jaho,
s’ish kollaj të nxirrte.

S’ish kollaj të nxirrte,
burra me shtatë zëmra,
Jahon veç një herë,
e kish lindur Nëna.

E kish lindur Nëna,
për një Botë të Re,
ndaj gjithë jetën shkriu,
veten për Atdhe.

Po një ditë të zezë,
pa diell e fat,
shqiponja nga qielli,
zbriti në një shtrat.

Zbriti në një shtrat,
aty hodhi rrënjët,
se Jaho Kreshnikut,
s’i mbanin më këmbët.

N’atë shtrat të nëmur,
Jahua rrinte rëndë,
se kush fluturon,
s’ka nevojë për këmbë.

Jahua kishte krahë,
krahët e stuhisë,
cep më cep i binte,
Nënë Shqipërisë.

Këmbët më s’i mbanin,
se kish hequr halle,
i lodhi për popull,
nëpër ato male.

Nëpër ato male,
lirinë në çdo prag,
po ç’të duhen këmbët,
kur ke zemrën flakë?!

Edhe pse në shtrat,
shtrirë rrinte Anteu,
ai ish kudo,
ku rritej Atdheu.

Ku rritej Atdheu,
ku jeta merr frymë,
ishte-more ishte,
Jahua vetëtimë.

Jahua-vetëtimë,
me dritë të pashuar,
se shqiponjat lindin,
veç për t’fluturuar.

Se dhe Nënë Hirja,
zonjë e Kryezonjë,
nuk kish lindur djalë,
kish lindur shqiponjë.

Një shqiponjë të rrallë,
sytë gjithë diell,
ndaj dhe ta kërkoni,
vetëm lart në qiell.

Se një ditë të bukur,
me krahët e artë,
fluturoi nga shtrati,
edhe iku lartë.

Trupi këtu mbeti,
i larë me diell,
porse zemra-zemra,
endet nëpër qiell.

Endet nëpër qiell,
flakë e vetëtimë,
roje për Atdheun,
roje për Lirinë.

Po patë ndonjë dritë,
që ndrin mes rrezikut,
pa dyshim është zemra,
e Jaho Gjolikut!

Shpirti i xha Jahos,
rend në hapësirë,
la këtu në tokë,
farën më të mirë.

Farën më të mirë,
që lind veç natyra,
ndaj Derë e Gjolike,
ndriçon si pasqyra.

Ndriçon si pasqyra,
për ty e për mua,
Kapedan Gjoliku,
kurrë s’u turpërua.

Kurrë s’u turpërua,
ai Burrë i rrallë,
thonë që ka ikur,
po Ai është gjallë.

Po patë ndonjë yll,
që natës ju shtua,
është Jaho Gjoliku,
më besoni mua.

Më besoni mua,
dhe kam për t’iu bindur,
e njihja xha Jahon,
dhe kur s’kisha lindur!

Asnjëherë në jetë,
lidhjet nuk i premë,
ndaj për të dhuratë,
shkrova një Poemë…

Shkrova një Poemë,
me zemër të mirë,
dhe fjala-dhe vargu,
m’u bënë xhevahirë.

Dhe fjala-dhe vargu,
m’u bënë xhevahirë,
haj-xha Jaho-shpirti,
tani-Lamtumirë!

18.11.2007