Çani, shëmtia që vret

Çdo shoqëri sado e zhvilluar, ka vulgun e vet. Pra, ka atë pjesë të sajën që përfaqëson nivelin më të ulët të formimit, botëkuptimit, shijeve estetike etj etj. Mirëpo kjo pjesë është njëkohësisht edhe treg, edhe audiencë. Dhe besojmë se shumica e shqiptarëve bien dakord që kësaj lloj audience, para së gjithash, i bën jehonë Arian Çani me emisionin e tij “Zonë e Lirë”. Si një emision i ndërtuar me pjesë, ku nuk mungon politika, personazhet e çuditshme, një turli këngëtarësh e artistësh me dhe pa vlera, me dhe pa thonjëza, ky program si kryefjalë të tij, edhe për shkak të tipit të drejtuesit, ka provokimin.

Se e çfarë cilësie është provokimi, secili ka gjykimin e vet, por fakti është që me kalimin e kohës emisioni është bastarduar dhe është “qokëzuar” në atë farë feje saqë, duket se Çani nuk ka gjetur rrugë tjetër veçse të thellohet në këtë drejtim. Problemi është se kjo puna e provokimeve është si narkotikët: Duhet të bëhen gjithnjë e më shumë të forta, për t’u bërë më pas të shpëlara, të ndyra, indinjuese e kështu me radhë, për të arritur gjithnjë e më pak efekt. Derisa në fund ta shpifin.

“Në këtë vend nuk duhet marrë asgjë seriozisht”, ka thënë Çani herë pas here, duke shpjeguar në fakt dhe moton e punës dhe emisionit me të cilin ka lidhur karrierën e vet. Është e drejta e tij të arrijë në këtë konkluzion, si kushdo prej nesh kur ka shfryrë në momente frustrimi; ashtu siç ka qenë vazhdimisht e drejta e shumë teleshikuesve të ndërrojnë kanalin kur fillon emisioni i tij. Sepse është e qartë që shikuesit, prej kohësh kanë arritur në përfundimin se ashtu si shoqëria, edhe mediat kanë pjesën e vet të vulgut.

Mirëpo, ka raste kur provokimet, që siç thamë më lart, humbasin sensin e masës, e le më të shijes pastaj; e tejkalojnë refleksin tashmë të stabilizuar të ndërrimit të kanalit, dhe shkaktojnë zemërim dhe reagime të forta. Një nga këto raste është deklarimi i Çanit të premten e kaluar, teksa promovonte këngën e re të një adashi të tij, se “çamët edhe t’i vrasësh, pak e kanë”, e pastaj se edhe “sarandiotët, t’i vrasësh pak e kanë”. (!!)

Jam i bindur se është fjali rëndom e përdorur mes njerëzve kur vjen puna tek debatimi i ndonjë bëme të re të Çanit: “Jo, atë unë nuk e shoh, por e pashë të nesërmen në internet”. Sekuencën me qokën e këngës në fjalë, pra, e pashë në youtube dhe për mua, dukej që Ariani përpiqej “të bënte shaka” siç tha vetë ndërkohë që këngëtari tentoi ta ndërpriste duke i thënë që batuta të tilla kanë shumë helm.

E nisi me çamët, si reagim ndaj një lëvizjeje prej kampit politik për të cilin Çani bën tifo aktualisht, dhe vazhdoi me sarandiotët që “s’paskan qejf të dëgjojnë këngë çame”. Nëse biseda do rridhte e tillë që do përmendeshin korçarë apo tropojanë, edhe ata për Çanin, “t’i vrasësh dhe pak e kanë”.

Por siç e pamë më pas, tentativa bajate prej shejtan budallai “për humor”, nëse ishte e tillë, nuk ngjiti dhe reagimet ishin dhe do të jenë të shumta. Mjafton një udhëtim i shkurtër në rrjetet dhe mediat online për të kuptuar neverinë dhe zemërimin e njerëzve, jo detyrimisht çamë apo sarandiotë, apo të dyja bashkë, ndaj kësaj papërgjegjshmërie totale të një njeriu të medias. Duket se u arrit në një pikë ku shumëkush nuk e kaloi dot provokimin me fjalinë, “kush e tha mo, Çani? Aman dhe ju”. Ashtu siç gjetën terren edhe reagimet aprovuese “ndaj pabesisë së çamëve” apo ndaj “sarandiotëve që vënë muzikë greke në lokale”. Sepse vulgu nuk e gjen veten vetëm tek zona e liruar e Çanit, por kudo, aq më shumë online.

Gjithsesi, në raste të tilla nuk është më çështje aprovimesh apo revoltimesh të zërave nga shoqëria. Së pari, Autoriteti i Mediave Audiovizive do duhet të reagojë, qoftë dhe sa për të treguar se për diçka e marrin rrogën ata njerëz që thonë se punojnë aty. Së dyti, shoqatat e gazetarëve, konkretisht Unioni i Gazetarëve që figuron si më aktivi, duhet të thotë të vetën. I kërkuam një prononcim Sandër Çipës, kolegut tonë, por kërkoi më shumë kohë të njihej me episodin konkret.

Kërkuam kësisoj, një tjetër “prononcim”, këtë herë nga Kodi Penal, që në nenet 265 dhe 266, “Nxitja e urrejtjes ose grindjeve” dhe “Thirrja për urrejtje nacionale (thirrjet kundër pjesëve të popullsisë)”, flet qartë për dënimet e atyre që provokojnë në këto drejtime.

Nëse Çani nuk merr asgjë seriozisht dhe si njeri i medias vendos se është e udhës që në këtë vend të kultivojë modele shoqërore që për pasaportë kanë formën e vitheve dhe jo trajtat e fytyrës, kjo është çështje e tij, përsa kohë e bën këtë pas një ore të caktuar të natës. Por modeli Çani bëhet një shëmti që vret, kur kalon edhe ato pak kufij që kjo rrumpallë mediatike pretendon se i ka vënë vetes.