Ç’bën pas pune ky oficer policie?!

Nga objektivi i tij Pogradeci duket magjepsës. Ardian Fezollari është pogradecar. Ai nuk e ndan asnjëherë aparatin nga dora. Shkrepje pas shkrepje është dashuruar jo vetëm më të, por edhe me pamjet që fotografon.

Gjithmonë është mundur ta sjell këtë qytet, së bashku me liqenin dhe malin e thatë përkarshi, në të gjitha stinët.

Fezollari është një fotograf peizazhi. Ai e do natyrën dhe ndjen çdo shpërthim dhe rreze të sajën. Duket ai është i tërhequr pas qyteteve të qeta, me natyrë të paqtë, pasi në vitin 2011 ka udhëtuar drejt Firences e qyteteve të tjera të Toskanës (Itali) ku ka sjellë prej andej foto mbresëlënëse më të cilat ka hapur edhe një ekspozitë pranë Muzeut Historik Kombëtar.

Por, Ardi siç e thërrasin miqtë nuk ka profesion të parë fotografinë. Nuk do e besoni, por ai është oficer policie. Ka përfunduar studimet e larta në Akademinë e Policisë.

I specializuar në një fushë të veçantë si Kriminalistika, aktualisht ai punon si oficer policie në Drejtorinë e Policisë së Qarkut Korçë.

Ndoshta pasioni për fotografinë është më i hershëm, por vetëm në vitin 1994 ai filloi t’i përkushtohej e të merrej seriozisht më të, gjë e cila u zhvilluar dhe Fezollari ka realizuar një serë albumesh dhe ekspozitash, kryesisht në fushën e fotopeizazhit.

Ndërkohë që “Magjia e Liqerit” do të ishte ajo që do ta dehte më shumë se të tjerat, ashtu siç kishte bërë më parë edhe me bashkëqytetarët e tij, si poetin Lasgush, prozatorin Kutel, apo mjeshtrit e penelit si Skënder Lakon, Vangjo Vasilin apo Gentian Zekën. Por ndryshe nga të tjerët Ardiani do ta “skaliste” atë, aq të bukur sa ç’është, me fokusin e aparatit të tij.

Ekspozitën e parë e hapur në vitin 1996 ndërsa në vitin 2000 është nderuar me çmim e tretë nga Agjencia Kombëtare e Turizmit, gjatë një konkursi të organizuar lidhur me turizmin shqiptar. Ndërsa që nga viti 2003 është pjesëmarrës në të gjitha aktivitetet e organizuara në vend lidhur me fotografinë artistike.

Ai ruan në arkivin e tij me mijëra shkrepje të objektivave të ndryshëm, ku nuk futet vetëm Pogradeci edhe pse mbetet epiqendra, se bashku me Malin e Thatë, Volorekën, Linin, varkat, njerëzit dhe pulëbardhat…

“Ai më josh gjithnjë e më tepër”, tregon Fezollari për të, sepse mbi të gjitha për syrin tim prej artisti ka lindjen më të bukur të diellit”. Ardiani është i martuar. Vajza e tij Dasara këtë vit shkon në Universitet. Familja ka qenë gjithmonë mbështetëse për punën e tij. Nëpërmjet kësaj bisede kemi mësuar më shumë për oficerin fotograf.

Ardian, me çfarë merreni momentalisht në Pogradec?

Unë kam mbaruar Akademinë e Policisë dhe aktualisht punoj në Drejtorinë e Qarkut Korçë në sektorin e Krimit të Organizuar, kështu që fotografia mbetet pas orarit të punës.

Po fotografia, si ka ardhur tek ty?

Fotografia është pasioni im i vetëm, kam filluar të fotografoj nga viti ‘94, gjë e cila përkon dhe me specializimin tim në fushën e kriminalistikës. Aso kohe unë fotografova diçka nga liqeni, domethënë shumë foto, por kur ja tregova mësuesit tim të vizitimit dhe piktor njëkohësisht, të ndjerit Skënder Lako, ai përzgjodhi 2-3 dhe më inkurajoi që të vazhdoja këtë rrugë. Kështu filloi…

E kujtoni aparatin e parë që keni përdorur?

Unë fillimisht kam fotografuar me një aparat Nikon FM2, që ishte i punës për aparatin tim të vërtetë profesional e kam filluar me një Pentax P30.

Thonë që Pogradeci është interesant vetëm në verë, si është për ju?

Vetëm në verë nuk është i mirë Pogradeci (për foto kuptohet), stina më e mirë në këtë qytet ose më saktë për mua janë vjeshta dhe dimri, dy stinë që s’besoj se bëhen aq bukur tjetër vend se sa në këtë qytet.

Kur keni filluar ta shihni këtë qytet si fotograf?

Unë kam parë foto të mrekullueshme të atyre që kanë fotografuar Pogradecin dhe më mirë besoj se e ka fotografuar fotografi i mirënjohur Refik Veseli. Unë gjithnjë e kam parë si fotograf që në momentin që kam marrë aparatin në dorë, unë nuk di se sa negativa, apo diapozitiva plus edhe tani foto dixhitale kam në arkiv, as jam munduar ndonjëherë që t’i numëroj, këtu flas jo vetëm për Pogradecin, por edhe për foto nga i gjithë vendi.

Ka disa momente të ditës kur fotot dalin të bukura, na tregoni cilat janë ato sipas jush?

Po të udhëhiqemi sipas rregullave të fotografisë, unë mendoj se mëngjesi pa dalë mirë dielli është jashtëzakonisht bukur në Pogradec, por edhe pasditja,edhe muzgu janë momente shumë të bukura për foto.

Çfarë ju pëlqen të kapni me objektivin tuaj?

Unë preferoj peizazhin, kam dhe portrete, por mendoj se njeriu duhet të bëjë atë që di të bëjë më mirë dhe unë gjithsesi mbetem tek peizazhi. Natyra për mua është gjithçka.

Ndërkohë, jeni autor i një sërë ekspozitash fotografike, keni ndërmend për një të radhës?

Unë kam hapur një sërë ekspozitash personale dhe në grup si brenda ashtu dhe jashtë vendit duke filluar që nga viti 1996 kur kam ekspozuar për herë të parë në Pogradec, por edhe jashtë si në Maqedoni, Bullgari, Austri, Egjipt, Danimarkë. Ndërkohë po e mendoj ekspozitën e radhës.

Të ka dhënë më shumë kënaqësi shpirtërore, apo jeni ndjerë i vlerësuar edhe në anë të tjera nga fotografia?

Fotografia është defiçitare si zhanër, megjithatë unë përpiqem për të kënaqur veten, kur i pëlqejnë dhe miqtë e mi, bashkëqytetarët ndihem i vlerësuar akoma më shumë. Për këtë arsye unë kam botuar një album për Pogradecin në vitin 2006 të titulluar “Landscape”, një botim për Voskopojën si dhe postera, kartolina dhe kalendarë të cilat kanë patur si qëllim turizmin dhe trashëgiminë kulturore të rajonit ku banoj dhe më gjerë.

Cila është familja juaj, Ardian?

Unë jam i martuar dhe kam një vajzë që quhet Dasara, e cila këtë vit shkon në Universitet.

A keni një foto që e keni realizuar në kohën e duhur, në vendin e duhur dhe çastin e duhur? Cila është ajo?

Po kam foto, pa të tilla s’besoj se mund të quhesh i suksesshëm, nuk janë shumë mbase sa gishtat e një dore, por që përbejnë individualitetin tim dhe të fotove të mia. Foto? Po është një foto e peshkatarëve duke gjuajtur në dëborë si dhe momente të tjera./DITA