Cikël me poezi

Rënkojnë ditët e mallit për dasmat…

 

Cikël me poezi

 Nga Bedri Islami

 

Lëvizin trëndafilat në muzg

si puthje dashurie,

trishtim malli…

dita ime e rrëzuar diku,

mes këmbanazave të yjeve

në një fund maji…

pas pak do të ngrihen muret e natës,

do të bjerë heshtja,

dalëngadalë do të çelin gonxhet

si puthjet e së nesërmes…

të fshehta…

 

 

2.

Atë që kam unë, nuk është e thënë ta kesh edhe ti,

Atë që dua unë, ti nuk mund ta duash,

Unë nuk i dua klithmat e pulëbardhave në muzg

E ti mund t’i duash,

 

I kemi të ndryshme kujtimet e vegjëlisë

Dhe çelësat e vjetër ku i ruajmë ato i kemi të ndryshëm,

Unë e kam mbështetur kokën mbi një gur vendlindje

Që ishte tjetër nga vendlindja yte,

 

Abstraktja më është shfaqur në një pamje tjetër

Dhe Viset e Askundit i ndërtova ndryshe…

Unë i tjetërsuar në Ëndërr

E ti mund të jesh thjeshtë Realja…

 

Ndoshta as heronjtë nuk i kemi të përbashkët…

E megjithatë, kjo nuk më bën mua më të mirë se ti

E, as ty më të mirë nga unë..

 

Thjeshtë jemi ndryshe..

 

Asnjëri prej nesh nuk është i humbur,

Për deri sa e kemi gjetur Vetveten

Stërpikur nën bjeshkën e hënës…

 

Thjeshtë jemi ndryshe

 

 

3.

Kush është kjo

që vjen porsi drita që zbardhet

e bukur si hëna, e zgjedhur si dielli,

e brishtë si dallgët, enigmë si e nesërmja

padukshëm si era, mister si qielli?…..

 

Koha e Gjon Buzukut lëviz drejt meje…

Jam i pakohë në kohën time…

 

Stinët ikin duke marrë gjithçka

tek Mosgjëja mos e kërkoni pluhurin e së ardhmes,

si ta gjej kush është ajo

që vjen si drita që zbardhë…

në mbrëmjen e vjeshtës,

që brof nga duart e mia

si një tufë zogjsh detarë?

 

Profetët nuk janë të vlefshëm më,

Vetëm një rrugë ka brenda meje,

pa kthim…

fjalët janë prangosur,

prangosur dhe heshtja,

Mos më humb kujtesën,

 

Zoti im!

 

4.

E di se kush isha dhe çfarë u bëra

E di se nga vij dhe ku më hodhi jeta,

e di përse nxitova dhe kur u rrëzova,

nga çfarë ishte lindja ime dhe kur rilinda

e di se kur dashurova dhe përse dashurova,

përse pranova të vërtetë idealin tim

dhe shmanga të pamundurën,

e di përse dua trëndafilat dhe

lulëzimin e mollëve,

 

e di përse përulem

dhe rrok me përgjërim

gjunjët e nënës sime…

 

 

5.

Mbinë karafilat e egër në shkëmbin buzë detit

Cilat janë brigjet e origjinës sime,

Një mal,

Një breg ku mbledhur janë lotët e të ikurve,

Shkrumbuar mallit mes valëve…

Dallgët e bardha apo dëbora në Bjeshkët e Namuna,

Lisnajat nga rrjedhin ujëvarat e maleve…

 

Kujtesa ime tretet si Lëkura e Shagrenit…

Kaq e bukur kjo jetë me rrugët e panjohura

Me pyjet e pafund të shirave që mbijnë përsëri…

Vetëm kur jam buzë detit

Me karafilat e egër çelur mbi shkëmb

Më duket se të harroj ty…

 

Pak gjethe kanë mbetur në vjeshtën tonë…

Era po i lëkund hapësirat…është buzëmbrëmje

Të mundja

Dy i falja Homerit dy bebëzat e syve të mi

Për hijeshinë tënde…

 

Perënditë janë të dënuar të mos vdesin…

 

6.

Ikja e Moikomit…

 

Yjet tunden mbi brirët e drerëve,

yje të çuditshëm gjithë plagë dhe mall…

Mes dashurisë së zogjve drithërohen ditët,

Enigma e së nesërmes po humb ekzistencën e saj,

 

Sëbashku me ullinjtë e gjelbër të jetës nga vemi?

Hënë e mbirë si një mollë e pjekur,

Herë më ngjan si Meka, herë si Jerusalemi,

Deti i heshtur, i vdekur….

 

Si të afroj ditët dhe të largoj vdekjen,

të ribëj jetën dhe të dallgëzoj detrat,

Nga dhimbja, ujëvaratreshjeve mbetën pezull,

Largohen brigjet dhe ri vijnë erërat…

 

Kanë çelur trëndafilat në oborrin e vjetër,

Mbi plagët pikon dielli dhe enigma e jetës,

 

Flokët e erës kanë ngelur në sythet e luleve,

kambanat mbetën të varura në pyje,

në rrethqarkullimin madhështor të botës,

ti nuk del kurrë nga dashuria njerëzore,

i njëjtë, i pandryshueshëm,

me trupin e mbjellur

me lule dhe yje….

 

 

7.

Me jep hisen time, Zot,

Të të jap jetën time…

I hapur,

si njëlibër i madh fati im,

Veç nuk ia lexova dot hieroglifët e çuditshme,

Gjithëfjalët e mia i përmblodha ne njëemër,

Mes duarve mbarta rrugë, erëra, pyllnaja e ujëvara,

Ndryshova kuptimin e fjalëve,

Desha te ringjall kohën përmesËndrrës,

Te gjitha përnjëemër…

Me jep hisen time, o Zot…

Të të jap jetën time..

 

 

8.

PAMJAFTUESHMËRI

 

Nëse sot do të kisha një dëshirë të vetme,

Që zotat a koha mund të më sjellin përmes erës,

E padukshme qoftë apo zhurmëmadhe,

Rënë përmbys si një pirat i kryqëzuar

Në të fshehtën e natës,

A mbi qerpikët e diellit,

E verbër qoftë si sytë zgavra të Homerit

A plot dritë

Si sytë që fluturojnë përtej vetëtimës,

Tërë fisi i lashtë qiellor i zogjve ta bartë mbi flatra

A vjeshta të ndezë zjarrin hapësinor të stinëve,

Në vetmi endacake ardhtë a gjëmimtare si deti,

Mirë se të vijë….

 

dëshira ime është e fshehta ime

nga më çojnë të gjitha udhët,

veç koha është e pamjaftueshme….

 

 

9.

Tek buza e hënës kam varur pritjen time…

Tash një mijë shekuj mbaj në trup Golgotën e pritjes…

Si dreqin e kishte emrin ajo gruaja itakase

që mburrej se priste Uliksin…

Nën një avlëmend druri….

 

Në hapësirat e bregujrave, një ditë vjeshte,

çeli druri i mollës së Parajsës,

nën një dëshirë të vetme…

Të gjitha fjalët që të kam thënë deri tani

janë të pamjaftueshme…

Veç pritja, e rëndë si askush

Është bërë e padurueshme…

 

 

10.

 

Të kërkoja dhe kisha frikë

të të gjeja,

ditët u mbushën me të ftohtë,

hëna,krejt befas,

u shndërrua në një zog,

u tjetërsua një botë…

 

Mbi lumin e vdekshëm

ra mjegulla,

çuditërisht e bukur,

e bardhë,

Ditët u skuqën si mollët e vjeshtës,

hëna ,si një trëndafil i ardhshëm

endet në ajër..

.

Të kërkoja

dhe sillja ndër mend,

Tezgjahun e besnikes së Uliksit,

si një klithmë mjellme,

duke pritur dashurinë….

 

 

11.

 

LUTJA IME

 

Zoti im,

bekoji fëmijët që të mos humbasin kurrë

fëmijërinë e tyre,

bekoji, që të mos e humbasin shpresën,

të jetojnë me erërat që madhërojnë shpirtin,

bekoji,

që në ditët e lumtura të shumëfishojnë gëzimin,

nën rrezet e hënës vjeshtore

të ndjejnë dritën magjepse të mëngjesit,

 

bekoji,

për ditët e tyre të hijshme

dhe për këngët e tyre të gëzimit,

asgjë nuk vlen para tyre,

as piramidat, vijëzat e hënës mbi tokë, paralelet,

 

bekoji,

ata janë enigma e jetës sonë dhe zgjidhja e enigmës,

shëmbëllimi yt, kohët dhe tokat,

ata janë gjithçka që gjenden gjithkah,

dielli në të gjitha yjet,

bari që rritet dhe ujëvarat që rrjedhin,

ajri ynë i përbashkët,

ata janë mrekullitë tona më të mëdha!

 

Bekoji!

 

1 qershor 2020

 

 

12.

 

Peizazh

 

Mëngjesi çeli i pastër si dëshirë fëmije,

u shua hëna si kujtim i shkuar

që nuk e thirra dot,

ikur përmes dhimbjes dhe harresës,

në një vetmi të plotë…

 

Kaq e bukur kjo ditë…

si një frymëmarrje dashurie,

vetëtimat janë larg,

po bien në një tjetër det,

Çelur kanë trëndafilat,

si hapje misteri, e fshehtë – fshehtësie,

që mbart një jetë…

 

Pastaj erdhi mbrëmja,

drithëruese dhe e butë,

si flokët e dëborës në mesnatën e qetë…

 

13.

Nëse

Nëse do të kthehesh një ditë,

në rrugën e vjetër

ku çelin tulipanët –

si dashuritë,

të trokasësh tek porta

një mëngjes,

kur vesa është ende

në petalet e trëndafilave,

mos i mbyll sytë.

 

Mos mendo për muzgun

që mund të vijë,

as për Ëndrrat që mbetën

në Fillimin e Gjërave..

gjithçka në këtë botë,

rikthehet përsëri…

 

Çdo mëngjes është një Zanafillë e re,

Me Ëndrrën që befas si një zog trembet!

 

14.

Çdo mbrëmje,

para se të flejë,

më shfaqet fytyra e nënës sime…

 

më duket sikur shoh stinën e jargavanëve,

fëmijërinë time,

brymën e rënë mbi fijet e barit,

hieroglifët e ngrira – si shenjat e vuajtjeve të saj,

mjegullën e bardhë,

filizat e blirëve që kishim në oborr,

lulëzat e e varura në qoshkun e madh,

 

erën që vjen nga pylli me pisha,

shtegun e gjelbër,

dhe lotin e mbetur në memorien time…

i kthyer në dritë,

çdo pëllëmbë e brendisë së saj,

më vjen si shkëlqimi i ditës..

 

Dhe unë besoj tek mrekullitë!

 

15.

 

NGJASHMËRI

 

Thonë se i kem ngjarë stërgjyshit tim,

paksa i krisur, dashuronjës i marrë,

ikës nëpër qiej,

i kthyer në tokë,

zhurmues në dasma, në morte pa fjalë…

 

Ulëritës nga dhimbja

ngazëllues i çasteve,

besëdhënës e kurrë besëprerës

ngarendas pas shirave të vjeshtës,

dallgëve.

 

I rënë në një muzg të përndritur,

i ri ngritur në mëngjesin e herët,

 

Thonë se i kam ngjarë stërgjyshit tim…

i pagjumë, thepisur në dashuri,

Në pastë qenë kështu,

Atëherë jam ai…

 

 

16.

 

GJURMA

 

Nuk e di se cila është gjurma ime në jetë,

Nuk dimë asgjë për ty-

nuk do më thonë,

si lum kam rrjedhur në jetën time,

me shpresën se kurrë nuk kam qenë vonë…

 

Nuk jam fshehur nga frika se mos më gjejnë,

si i çmendur kam qeshur e dashuruar,

kam kthyer dolli pa fund me verë,

nga një trëndafil i çelur jam urtësuar,

 

Nuk e di se cila është gjurma ime

sido që të jetë,

kam jetuar si kam dashur,

ju them të vërtetën,

trishtohem për njerëzit pa gjurmë,

ata,

nuk do e kenë për herë të parë vdekjen…

 

 

17.

I harrova të gjitha,

trëndafilat e vjetër,

çelur në një muzg të thyer,

hënën e fshehur pas blirëve,

si një legjendë e shkuar,

mërzitë, çastet e lumtura, pikëllimet,

hapat në çardakun e madh, dasmat,

qiellin pa anë,

shqetësimet e kota, shiun që u bë vjeshtë,

gjethet e rëna, si një kujtim i harruar,

dimrat që na ndanë…

 

pranverat e ëndrrave nën një tërthore tjetërlloj

kambanëzat e yjeve, zërat e dikurshëm.

i harrova të gjitha…

 

po si mund të harroj pikëzat e shiut,

nga strehët e shtëpisë së vjetër

në dritaren time,

si një mall i pakthyeshëm dashurie…

 

 

18.

 

M’i ktheni prapësht shirat e mi!

Ku shkon ky shi kështu?

Në një pyll,ku gjurmët e dhimbjes shndërrohen në shpirt,

në korijet e dendura,labirintet e mjegullta,

ikën së bashku me zogjtë?

 

Shkoi të bëhet ëndërr

shkoi të vdesë në një ditë tjetër,vend tjetër,

ndaj një burimi të cektë,

ndërsa ujërat rrëshqasin në gjethishte?

 

Ku shkoi ky shi kështu?

shkoi të bëhet guaske,

të bëhet re

mbrëmje kristal,

mëngjes pa perëndim,

mbi të cilën rrinë fjalët që nisa,

pikuar mbi degë?

 

M’i ktheni prapësht shirat e mi…

T’u kumtoj vetëtimave dhimbjen time…

 

 

19/

ÇAST

Sa prej nesh e kujtojnë atë çast

kur bota

dukej për së mbari?!!

 

Çdo ditë,

shpirti i trazuar kërkon prehjen e vet,

mjegullat ranë

mbi rrafshinën pa fund të kujtesës,

Ç ‘mesazh më sjellin shirat

të ngrirë në duar dhe shndërrohen në zogj?

 

Oh, ka ardhur koha

të kthehem në vendlindje..

të hap kanatat e drunjta,

të ndjell zogun e pritjes,

mbi pëllëmbë trëndafili,

 

t’i falem shtëpisë së vjetër

dhe atyre që

deri në vdekje më pritën…

 

askund nuk mund të jesh i lumtur…

Parajsa e Dantes,

nuk është tjetër,

veç shtëpia në vendlindje….

 

20.

Flejë tani,

ka gjithmonë një çast

për t’u nisur drejt ëndrrës.

 

Mbuluar në heshtjen e natës

është gjithmonë një kohë

kur ëndrra çel si trëndafilat e mëngjesit,

 

vesa e rënë mbi to si çasti i pritjes

gonxhet

ende paçelura

si buzët e puthura,

 

dega e gjelbër,

si pusi i vjetër

ku dikur shihnim vetveten…

tallazohej uji

tallazoheshim edhe ne…

 

Është gjithmonë një kohë

për të besuar ëndrrat…

 

21.

 

Është kaq e bukur kjo natë,

si një ëndërr e vendlindjes…

me hënën që ecën mbi lumë

me zogjtë që struken dhe bëhen gjethe,

me këputjen e pikave të fundit të shiut

si mërmërimë argjendi,

me trëndafilat që po çelin në gurishte,

si mall i dhembshur dashurie,

me kopshtin e humbur

mbi pendët e patave shtegtare,

me erërat si kujtimet e largëta

në jargavanët e portës…

 

Nuk mund të arratisem gjithmonë

të lë këtë lumë vendlindje të rrjedh pa mua

me hënën që ecën mbi ujëra…

 

22.

 

 

NGANJËHERË

       një telefonatë e humbur me Fehmiun…

 

Nganjëherë marr telefonin

t’i bie numrit të tij,

s’ka gjë se trëndafilat

vetëtijnë në vendin ku është ai.

 

t’i them, eja të dalim

të hapim dyert e njerëzve si hapëm shpirtin dikur

të dëgjojmë pikat shiut mbi ballin e atdheut,

të shohim si vjen dita dhe emrat tuaj të gdhendur,

të them: eja edhe ti, më zërin tënd si drita

zbrit nga piedestali dhe sillmë

bozhuret e çelura si ëndrrat e mëngjesit…

 

pastaj pendohem..

çfarë t’i them

Kosovën nuk e bëmë si deshe ti,

e ndanë shokët tanë,

kjo pjesë e ytja,

kjo tjetra e imja…

e lanë në vetminë e saj të gurtë

me shtatin e përthyer nga dhimbja…

 

 

23.

 

IKËN SHIRAT…

 

Ikën shirat drejt juglindjes,

kalldrëmet e vjetër

mbetën në pikëllimin e tyre,

mbi gjethet e lagura ra supi i hënës,

medet,

si fjeti bota kështu…

 

Nuk kisha kohë t’i them të gjitha,

mall për tokën e lodhur nga mungesa,

për ujërat,shkumëbardhë

si fluturimi i zogjve,

mall për rrugët e qiellit tim,

për çetinat ku rrëzohet shiu i pranverës,

 

mall për llambën e vjetër,

në dritën e të cilës shëtiste Avenhoi,

dashuronte çmendurisht Esenini,

mall për mëngjesin,

që hap kufijtë e qiellit,

për kopshtin ku çelin jargavanët,

 

mall për trishtimin njerëzor,

që të bën edhe më të bukur,

për honet ku rashë përmbysur një botë,

për shpagimin e Diellit dhe miqtë e mi të rënë,

 

Ikën shirat në një cep të Ilirisë së Poshtme..

ngarkuar me mall…

Në Vetminë e largët

gjithçka shkërmoqet si një ëndërr e brishtë..

 

Dallëndyshet e Filip Shirokës

janë kthyer në shira…

 

 

24.

 

 

VETMIA BIBLIKE E STINËS

 

Një lis i moçëm, nën hënën e bardhë

shpërfaq portretin e njohur,

nata vjen dhe dorën vë mbi heshtjen,

mbushur hapësira me mungesën tënde…

 

Si erdhi kjo pranverë kështu..

trëndafilat e kuq duken si plagë të çelura..

lulet e bardha ikën së bashku me nuset,

nositët u ulën mbi ujërat e liqenit

mbështjellë nga ylberi i ngjyrave..

 

Çdo natë,

në kopshtin e vjetër ku lulekambanat

ngjallin dëshirën e agimit,

klith dhimbja e stinës që po ikën,

pa u kthyer kurrë më,

megjithëse kaq e bukur ishte…

 

Gjethnaja e re,

kishte çelur tek lisi i moçëm,

Maj , thonë të gjithë kalendarët, është tani,

por ky është një tjetër maj…

Vetmia biblike u ul mbi hapësirën…

 

mëngjes herët, shi i çmendur, 4 maj, 2020!

 

 

25.

 

Hija e Hënës

 

Tërthorja e qiellit u zhduk

nën hijen e hënës,

flaka u mek,

shtegu i mbështjellë me akaciet

më humbi nga sytë,

 

ranë një nga një

yjet në terrinën paskaj…

mbretëria e qiejve-

pronë e të varfërve,

ikën në dritëhijet e saj…

 

Ku je tani?!!

Shprishe hijen e Hënës,

nuk mund të harrojmë

ndjesitë mëngjesore të rinisë,

dallgën e viteve,

që përkulet,

netët hënëndritura me

shkëlqimin bujar të pritjes

gjer sa drita të shuhet…

 

 

26.

 

Nganjëherë mendojmë se kemi edhe

një kohë tjetër për prindërit.

 

loti i hënës rrjedh nëpër duart e erërave

dhe çel në muzg harresën tonë…

trëndafili i bardhë na mbetet në duar,

i harruam ditëlindjet e tyre,

shishet e verës të pahapura

si mjegullat rënkuar nën dëborë,

shalli i zi hedhur mbi supet

e viteve po zbardhet…

 

bëhemi të largët dhe presim një ditë tjetër

një tjetër krishtlindje,

tretet në kujtesën tonë pritja dhe ankthi i tyre

për vonesën tonë,

këputet pika e lotit nën një çati malli

si jargavanët në oborrin e vjetër

ndërsa nënat presin….

 

Vetëm kur ikin,

si mijëra dashuri të trëndafilta,

rënkojmë nga dhimbja

dhe

thërrasim emrat e tyre…

 

Na përgjigjen erërat,

lëvizin mbi pëllëmbën e harresës sonë…

është vonë, na thonë,

tepër vonë…

 

 

 

 

 

27.

 

Më prenë në besë nipat,

më prenë në besë mbesat

si duket, po më pret në besë edhe im bir,

 

Mbesat shkuan tek dhëndurët,

nipërit morën nuset

im bir në dashurinë e tij…

 

Më kishte marrë malli për një dasmë

por, dasma nuk ka më….

 

Ikën dasmat pas vjeljes së mollëve,

iku dhe vjeshta ngarkuar me dasma…

 

më mori malli për javën e dasmave

ardhjen e bijave,

si vijnë erërat dhe çelin gjithçka,

ardhjen e djemve,

si uraganet që përmbysin sofrat…

 

për mesnatën dhe trëndafilat që

ngrenë statujat e hijshme,

këngët e nuseve dhe pikëllimin e plakave

gazin e fëmijëve dhe diademën e vjeshtës,

për çeljen e erërave si jargavanët e portës..

por dasma nuk ka më…

 

dashuria nuk sjell më dasma…

 

Rënkojnë ditët e mallit për dasmat…

Ikën dasmat dhe lanë pas

trëndafilat e mallit…