SHTEGËTARI I PANJOHUR I KOHËS
Sqepi i akrepave
Hapet dhe mbyllet.
Ora papagall
Më imiton të folurën!
Hokus Pokus!
Ç’di ti Migjen
Për alkiminë?
Pothuaj asgjë!
Dita më arriti
Në shtëpi
Si shtegtari i panjohur
I Kohës!
Durrës 1999
MBI TË VJELLAT PREJ HËNE
Kujtesa e ka përherë
Një “Exit”
Për të vjellur
Vetveten!
Të tërë kanë dalë
Nga lëkurat e tyre
Si udhëtarët
Nga treni në stacion!
Dhe Mbrëmja
Shkel dhe rrëzohet
Mbi të vjellat
Prej Hëne!
Durrës 1999
VISHE PRANVERËN O NJERI LAKURIQ
Po zbresin nga lart mjellmat e bardha.
Ç’ujëvara!
Mendimi kreh me një Hënë përralle
Flokët e Dashurisë!
Nga xhepat e dritareve të qytetit
Bijen pasaportat e falsifikuara të identiteteve.
E Ardhmja është Pyetje,
Që kërkon nga unë Përgjigje!
Vishe, pra pranverën
O njeri lakuriq!
Unë ngre befas qepallat
Si opingat që i ngjesh kaçaku i mëngjeseve.
Durrës 1999
FJETJA KRUSPULL TEK FOLEJA E DALLËNDYHES
Ah, të kthehem në fëmini,
Për të fjetur kruspull,
Tek foleja e dallëndyshes,
Nën strehën e shtëpisë së motshme.
S’është më e mundur
Të jemi të rinj,
Por idetë,
S’kanë moshë!
Udhë e mbarë!
Është krejt e sigurt:
Dheu do të të gëlltisë
S’ka tjetër fund të udhës!
Durrës 1999
EPIQENDRA NË VETËDIJE
Lumbardha
Është për Milosaon, –
Si kukumjaçka mitike
Për hyjneshën Atena!
Në Librin e Kohërave të Papërdorura,
Thuhet saktësisht:
“Se çdo gjë
E ka epiqendrën në vetëdije!”
Kjo tokë e vendlindjes
Është e gatuar me shpirtra!
Statujat antike janë mbuluar
Me poret e mia të lëkurës!
Durrës 1999
KOHA E PAMJAFTUESHME
E pashë një grua të re shtatëzanë
Të hipur në autobus,
Mbase është shëmbëlltyra e nënës time, –
Vite më parë, pak para se të lindja unë.
Ka kohë, që dritarja e studios time,
Është e hapur çdo mëngjes.
Ah, ndoshta është De Rada,
Që e hap, kur unë jam ende në gjumë!
Një kohë e pamjaftueshme
Është amfora e mbytur,
Në detet,
E mbyllur hermetikisht!
Durrës 1999
Ç’ARKITEKT I VERBËR
Ç’arkitekt i verbër,
E vuri gurin shenjë
Për të filluar qytetin e Jeruzalemit,
Në shkretëtirë? Prej Hiçit?
Gjysmë vdekjet e të moshuarve
Ushqehen me gjysmë jetët e fëmijëve.
Kjo erë qep një fustan balloje
Nga mëndafshi i dritës mëngjesore.
Ju, që do të më shpërtheni
Nga përmbajtja e teksteve,
Do të jeni
Stërnipërit e mi!
Durrës 1999
NËN SHENJËN E BINJAKËVE
Nëse vdes,
Vdis plotpërplot me veten!
Nëse koha është krejt e shurdhët
Ç’kuptim ka se ç’do të them?
Ky gjarpër, –
Pa lëkurë fosfori, –
Është si lëvore druri, –
Pa kujtesë!
O, Njeri!
Je lindur nën shenjën
E Binjakëve
Dhe s’di ende të dashurosh!
Durrës 1999
NË TRUPIN E ERËS KA PLAGË
Mbi koren e tokës vërshon
Një lulëzim marramendës ajror.
Në trupin e erës ka plagë,
Që kurrë s’mbyllen!
Por përherë
Hapen plagë të reja,
Plot fuqi elektrike,
Shpërthyese!
Këto grataçiela
Si pantallona të varura,
Të hekurosura,
Nga hekuri i Hënës!
Durrës 1999
HESHTJA IME SUPREME
Ç’oshënar qe Stiliti,
Që sipër shtyllës vigane flinte
Dhe arrinte
Në majë të Foto Morganës?
Ca satelitë mbi kryet e mi
Janë si shishe serumi.
Pse mbjell trëndafila
Dhe mbijnë qiparisat?
Inkuizitorët mendonin
Se Zoti flet spanjisht.
Ah, heshtja ime supreme
Është gjuha babilonase e Nembrotit.
Durrës 1999
SHALUAR MBI DRERËT E KRISHTLINDJEVE
Askush s’e diel botën pa Vdekje!
Dhe shampanja kërcet
Si një revole kauboji!
Ç’fantazma shfaqen
Shaluar mbi drerët e Krishtlindjeve?
Dhe qepallat e tua e dashur
Janë vela të anijes së Dashurisë.
Askush s’do ta gjejë varrin e Odiseut
Absolutisht!
Veç Pema Magjike, por dhe Fati i Keq,
Rriten në çast!
Durrës 1999
KUSARË TË FLORIRIT YJOR
Çdo sistem numrash
Është si një antologji shëmbëlltyrash
Po unë s’jam ende gati
Për kungatën e Gralit!
Tërë ujëvarat alpine rrjedhin të gjakta
Nga plagët e Gjergj Elez Alisë!
Këto hije që zgjaten
Janë kusarë të floririt yjor!
Ç’baltë ka rënë
Mbi përkrenaret e hopliteve të masakruara?
Në fundin e bebëzave fshihen
Dukjet e dikurshme të shekujve!
Durrës 1999
MIJËVJEÇARËT E MERIMANGËS
Natën e Kolendrave
Vajzat e vogla këndojnë.
S’ka nevojë për mrekullira
Direku i anijes befas blerohet me vrull.
Dhe mbeten pas
Mijëvjeçarët e Merimangës
Të rrjetëzuara
Me meridianë dhe paralele!
Me krematoriumin e kafkës
Truri djeg gjithçka,
Madje dhe vetveten,
Si në një blatim të zotave!
Durrës 1999
E ËNDËRROJ DITËN ME DY MËNGJESE
Hapini,
Këto re të mermerta,
Aty janë të shkruar epitafet,
E poetëve… pa emra!
Ç’rrëfim të rrezikshëm bëj për ju,
Dhe ju dëgjoni, dëgjoni! Ah!
Një grimë afërsi më fal
Dashuri amshimi!
Zanoret janë Princesha
Në pallatin mbretëror të gjuhës.
E ëndërroj ditën me dy mëngjese:
Njëkohësisht nga Lindja dhe Perëndimi!
Durrës 1999
SHIRAT SI KANDILET E PORSAFIKUR
Perëndimi ka ngrirë
Si një ulërimë luani mbi det!
Tani, mbase, vetë Hëna kërcënuese
Na mbulon me ortekun e saj.
Ah, çdo mutant ëndërron
Një kostum nervash njerëzorë!
Dhe shirat e beftë mbarojnë
Si kandilët e porsafikur!
Njeriu është paralele e vjetër
E gjërave të reja,
Që ja shpik vetvetes
Pezmatimi i tij!
Durrës 1999
PENDËT E SHQIPONJËS ME AROMË DAFINASH
S’ka gjë më të errët
Se sa e folura e kulluar.
Mbase dhe metaforat
Janë molepsje dhe kanceri i fjalëve.
Ç’aromë dafinash
Vjen nga puplat e shqiponjës!
Ç’urë magjike lumbardhash
I ndërlidhin shpirtrat?
Nëse Orfeu është i kuq
Euridika është blu,
Dy ngjyra
Në lëvizjet marramendëse të koncepteve.
Durrës 1999
PERËNDIMI, ANIJE E NDRYSHKUR PA DET
Historia është kaq shpesh
Paradoks i njerëzimit
Dhe muzgu shpërbëhet
Si miliarderi i kalbëzuar në sarkofag.
Kafshët e verbëta
Nuk e shohin Hënën,
Por e ndjejnë, e ndjejnë
Me vuajtje njerëzore, të pafund!
Perëndimi anohet në horizont
Si anije e ndryshkur, – pa det!
Puhia e blozdë
Na bën maska mbi fytyra!
Durrës 1999
DETET E PAZBULUAR NË HARTA
Qarkojnë epiqendrat
Dhe rëshqasin mes realitetit.
Detet e pazbuluar në harta
Dallgëzojnë në fjalët e pashkruara!
Po ju jap një të Kaluar shekujsh,
Që ju ka munguar tërë jetën!
Kometa më pyet:
“-A beson në diçka?”
Ç’kohë e humbur,
Për të shkruar historinë e mjerimit.
Ah, lulet e thjeshta dhe naive të fushave
Janë gati të shpikin fishekzjarret!
Durrës 1999
RINGJALLJA E OFELISË
Deti lulëzon
Kur… thahet!
Si ta populloj imagjinatën e një kali
Me dritare dhe eukalipte?
Unë e ringjall Ofelinë e mbytur
Dhe e le të rrojë aq,
Sa për të vajtuar
Vdekjen e mëpasshme të Hamletit!
Dhe horizontet janë sallë koncerti
Me rrufetë instrumente!
Statujat në sheshe me djersë bronxi
Mund të treten… deri në zhdukje!
Durrës 1999