Cikli poetik: “Unë isha Një i vetëm!”

Nuk munda dot-o miq!

Nuk munda dot-o miq,
t’ju ndizja dritë të gjelbër,
se kishim shumë armiq,
dhe ishin shumë të egër.

Nuk munda dot aspak,
t’ju nxirrja ju prej territ,
gjithkund kërkojnë gjak,
sot bijtë e Luçiferrit.

Nuk munda dot-o miq,
t’ju ndizja dritë të gjelbër,
ma zinte çdo udhëkryq,
një ujk-a një kuçedër.

Në dallgë e në furtunë,
e shkova gjithë jetën,
të liqtë ishin shumë,
unë isha Një i vetëm.

Dhe nuk më bëri dritë,
as dielli-as hëna,
dhe shtigjet natë e ditë,
të gjitha qenë të zëna.

Më shkoi e gjitha kot,
kjo jetë-jetë qeni,
për ju-më-s’bëj gjë dot,
pra bëni si të bëni.

Lëvizni vetë nga pak,
nga sytë largoni gjumin,
pështyni mbi batak,
mos rroni tok me llumin!

Ne e bëjmë Botën

Bota s’është e mirë,
Bota është e ndyrë,
a ç’më çani kokën!.

S’na bën Bota neve,
ne e bëjmë Botën…

Ç’është dashuria?

E ç’është dashuria vallë?

Dritëz e bardhë në netë të zeza..
E ç’është dashuria vallë?
Një zjarr i ndezur në varreza!..

Ai që pushton një zëmër..

Sa kështjella u pushtuan,
po koha lavdinë e treti,
ai që pushton një zëmër,
më i madh është dhe nga mbreti!

Fati im…

Gjashtëdhjetë vite jetova,
mes këngës dhe pikës së lotit,
dhe fatin tim s’ja besova.

Asnjëherë
As juve-as Zotit…

Kur erdha tek ty.

Zemra i dha gjoksit,
tri rrahje të forta,
dy luanë të bardhë,
më prisnin tek porta.

Shtanga menjëherë,
desha-apo s’desha,
ti rrije mes tyre,
porsi luanesha.

Nga të dy luanët,
zëmra nuk më theri,
s’ishin të vërtetë,
ishin prej mermeri.

Tani zëmra ime,
nuk rreh-po buçet,
veç ti Luaneshë,
ishe e vërtetë..

Ndjenja..

Ndjenjën s’e rrit luksi,
ajo s’do t’ja dijë,
dhe në një kasolle,
mund të vetëtijë..

A.DUKA