ÇILJETIZIMI I QEVERISJES (POSAÇËRISHT PD-së)

Hera e parë kur me ka shkuar në mendje t`u bëj bisht detyrimeve fiskale ndaj këtij shtetit, ka qenë momenti kur kam parë ato festimet idiote të skalioneve qeveritare të PD-së, që simbolikën më të fortë të vulgaritetit dhe marrëzisë e shpreh tek një foto historike e Sali Berishës krahëqafë me Çiljetën, në një ekstazë fshatareske.

Ndjesë vajzës në fjalë, aq më tepër tani që është zonjë e nënë, pasi nuk mund të fajësohet asesi për përzgjedhjet e saj në jetë, qoftë politike e qoftë artistike. Por ka qenë e papranueshme në gjykimin tim, që detyrimet e mija ndaj shtetit, të më ktheheshin në trajtë ahengjesh politiko-folklorike e jo në shërbime, në përpjekje e seriozitet për të më dhënë atë që më takon, e përmbledhur me një fjalë të vetme: Shtetin! Shtetin që nuk po e kam dot. Një shtet që unë ta ndjej si partner, me një raport të ndërsjelltë respekti, detyrimesh e punësh të përbashkëta. Ne kemi ndërtuar administrata, sidoqë me plot mangësi, por shtet në kuptimin më të plotë e thelbësor të kësaj fjale, ende nuk kemi ndërtuar. Ne jemi ende një vend ku individi e urren shtetin, bën çmos të mos e ketë atë edhe pse qahet prej tij, për shkak se vetë shteti është ai që nuk ka kurfarë respekti për individin.

Ne nuk do kemi një shoqëri të shëndetshme, deri në çastin e pajtimit të shtetit me individin, krijimit të një simbiotike pozitive mes tyre. Ndaj, pamjet e Çiljetës me kurmin e saj epshor, prej së cilës ish-partia në pushtet donte te merrte vota prej miletit të frustruar seksualisht, e që paguhej me taksat e mija, janë modeli me i pështirë i një politike qëllimisht të paaftë për t`u dhuruar shtetin e duhur qytetarëve të saj, e për më tepër kur i trajton si trushkulur, duke jua ulur minimalisht pjacën e dinjitetit, me Çiljetën si karem për t`u marrë votat. Pastaj, se sa e se si është paguar Çiljeta, pak rëndësi ka.

Nga rubrika e përditshme: Monitorime