Cirku i një Kryeministri

Kim Mehmeti, shkrimtar, eseist, publicist dhe përkthyes ndër më të njohurit në hapësirën shqiptare është shfaqur shpesh si njohës i mirë i aktualitetit  në Shqipëri por edhe si një analizues i kujdesshëm i qeverisë dhe veprimeve të saj. 

Në këtë fillimviti vendosëm të bëjmë me z.Mehmeti një analizë të vitit që lamë pas, por edhe të asaj se çka presim nga 2019-ta.

Është i hidhur në mendimet që ka për qeverinë e Shqipërisë, por edhe për vetë kryeministrin Rama.

Nuk është entuziast aspak për ndryshimet në qeveri, madje prej tyre nuk pret asgjë…

Më poshtë intervista dhënë gazetares Entela Resuli botuar sot në Dita:

-Z. Mehmeti si e kishit parashikuar 2018 në hyrje të saj dhe si ju rezulton sot?

Të ardhmen e stolisim me të mirat që i dëshirojmë, atë e parashikojmë siç do donim të ishte, por e jetojmë të atillë siç na vjen. Më denjësisht me të ardhmen përballen ata që e kanë kuptuar se e nesërmja nuk është vendpushim ku i shkarkon brengat nga e shkuara, por vend ku i ngarkon hallet që i sjellë e nesërmja.

Sa i përket rrafshit personal, vitin 2018 nuk e dallojnë trazira të mëdha, e as ndodhi të veçanta që do i mbaja mend. Me rëndësi që ata të cilët i japin kuptim jetës sime, ishin shëndoshë e mirë. Sa u përket përmbajtjeve tjera jetësore, ato edhe ashtu nuk janë diçka që mund ta prishin paqen time me vetveten dhe të tjerët, si parakusht që ta shijosh atë që ta sjellë jeta.

-Ka qenë një vit i mirë për shqiptarët?

Varet me çka i krahasoni ndodhitë dhe gjërat. Çdo e mirë, nëse e krahason me më të mirën që e keni pritur, merr përmasat e së keqes. Njësoj si edhe e keqja e krahasuar me fatkeqësi më të mëdha, që del të jetë e mirë. Sipas vlerësimit tim, 2018 nuk mund të vlerësohet si i mbarë për shqiptarinë, shkaku se dhjetëra mijë të rinj, i braktisën trojet shqiptare.

Dhe populli që të nesërmen e blen duke e paguar me ‘shitjen’ e të rinjve, nuk e ka kuptuar se e sotmja është arë ku mbillet fara e bimës së të djeshmes. Andaj, nëse maten gjërat sipas kësaj urtësie, del se ne, prindërit e djeshëm, jemi ata që mbollëm farën e bimës së keqe, që sot i helmon dhe i mbytë shpresat dhe ëndrrat e rinisë shqiptare.

Dhe se ne jemi ata që fëmijët tanë i lamë në duart e një elite politike, e cila më shumë se sa për të mirën e shqiptarisë, kujdeset për mbushjen e xhepave të vet.

–Cila ishte ajo ngjarje që shkoi përkundër parashikimit tuaj?

Shpresoja se drejtuesit e ‘Shqipërive’ tona më në fund do e lexojnë drejtë dëshpërimin dhe frustrimin e rinisë shqiptare dhe se do fillojnë ta lodhin vetveten me parësoren dhe më të vështirën, të cilës i përkushtohet një burrështetas i përgjegjshëm, që e do popullin dhe vendin e vet: t’i mbajnë gjallë shpresat e rinisë për një të ardhme më të mire.

Nuk e besoja se burrështetasit e ‘Shqipërive’ tona janë aq të pandjeshëm, aq të pangishëm, e aq të pafytyrë, sa të mos ua ngacmojë ndërgjegjen as kolona e pafundme e të rinjve që e braktisën vendlindjen, si dhe as vendbanimet tona të mbetur vetëm me pleqtë që e presin vdekjen, e ku mungon vrulli rinor dhe ata që do i lindin dhe rrisin brezat e së ardhmes.

Pra, në vitin 2018, përkundër pritjeve të mia, mori hov shpërngulja e rinisë shqiptare, shpërngulje që ka marrë përmasat e një eksodi që e ëndërronin, por nuk ia dolën ta realizonin, armiqtë e shqiptarisë. Andaj mund të thuhet se, burrështetasit tanë të sotëm, e realizuan projektin më të dëmshëm antishqiptarë –  vrasjen e shpresave rinore si dhe ëndrrave prindore se do plaken e do vdesin pranë fëmijëve të vet.

E ne ndërkohë, thuajse të gjithë harruam se boshtin kurrizorë të një populli, e përcakton edhe lehtësia me të cilën ua kthen shpinën varreve të paraardhësve të vet, pra sa kujdeset dhe sa i përkushtohet mbamendjes për të shkuarën e vet. Dhe në vende të drejtuar nga burrështetas hajdut e kriminel, qëllimisht nxitet harresa për të kaluarën dhe mbyten e vriten ëndrrat për të ardhmen. Në ato vende nuk është shkatërrimtare vetëm varfëria materiale, por edhe mjerimi shpirtëror, e që i bënë individët të pandjeshëm ndaj fatit kolektiv.

-Sipas idesë tuaj cili është njeriu i vitit në Shqipëri dhe pse?

Heronjtë e ditëve tona janë banorët e fshatrave të Shqipërisë, që u mungon shumëçka, por megjithatë, gjejnë diçka në vetvete ku e mbështesin shpresën se e nesërmja do sjellë më shumë arsye për të mos e braktisur vendlindjen, për të mos iu dorëzuar ndjenjës se do ishin më me fat e më të lumtur, po të kishin lindur në ndonjë kohë dhe hapësirë tjetër.

Pra, njeriu im i vitit të shkuar, dhe ai i shumë viteve tjerë, është shqiptari i rëndomtë që nuk ankohet aq sa ne që brengën kombëtare dhe debatet për hallet e shqiptarisë, i kemi shndërruam në ‘biznes’ që nuk të sjellë aq përfitime sa hajdut-politika, por edhe nuk të lë pa ahengje të begatë, pa kënaqësitë që u takojnë atyre që i urdhëron  plënci, e jo truri!

-Po antinjeriu dhe pse?

Antinjerëzit e mi janë të gjithë deputetët dhe politikanët e pangopshëm, që ‘brengën’ për popullin e përdorën për t’u pasuruar si të ishin pronarë të puseve të naftës, e jo funksionarë me pagë mujore rreth 2 mijë euro.

Pra, antinjerëzit  e mi janë politikanët e veshur me rroba që kushtojnë aq sa një familje fshatare harxhon brenda një viti, e të cilët e fyejnë inteligjencën tonë duke besuar se nuk e shohim cullakërinë e tyre shpirtërore e njerëzore, të mbuluar me petkun firmato. Antinjerëzit e mi janë ata që ta gërditin edhe dëshirën shumë njerëzore që të kesh e të jetosh në bollëk, ata pra që parajsën e fëmijëve të vet e ndërtojnë mbi mjerimin e shqiptarisë. Shkurt e shqip: anti-njerëzit e mi janë ata që u pasuruan nga politika, e që më ngjajnë me derra që përpëliten në baltën e pistë të hajdutërisë!

-Si do të jetë 2019 sipas jush?

Do doja që viti 2019 të shënojë fillimin e çlirimit tonë kolektiv nga ndjenja e vetmitarit, të cilin përherë duhet ta mbrojnë e mbështesin të tjerët. Besoj se ka arritur koha kur duhet ta kuptojmë se nëse nuk e ngjallim në vetvete vetëbesimin se shumëçka mundemi edhe pa ndihmën e askujt, vetëbesim që herë-herë na mungon, mund të ndodh që të dobësohet indi jonë kombëtarë! Apo mund të na ndodh që ta mbulojmë botën me shqiptarë, por të mbetemi pa shqiptari. Dhe s’di pse, por besoj se 2019 do shënojë kthesën e madhe kur do e braktisim rrugën që e rritë numrin e shqiptarëve të suksesshëm të shpërndarë nëpër botë, por që e dobëson boshtin kurrizorë të shqiptarisë.

-Edi Rama ka ndërruar më shumë se gjysmën e qeverisë, si ju duken emrat e rinj dhe çfarë prisni prej tyre?

Kam përshtypjen se sikur të kishte pasur mundësi, Kryeministri i Shqipërisë do e ndërronte tërë popullin, e jo më ministrat. Sepse ai e sheh vetveten si përcaktues i të mirës kolektive dhe si çdo politikanë me mendësi të diktatorit, lë që e ka humbur kontaktin me realitetin, por ai e jeton me habinë  si ne ‘budallenjtë’ e rëndomtë nuk e kuptojmë se ai është fati i mirë i popullit, me çka gjithë ne që e kritikojmë atë, jemi e keqja e popullit.

Prej ministrave të ri nuk pres asgjë më shumë seç kam pritur edhe nga ata që Kryeministri i ndërroi siç i ndërron pronari i shtëpisë publike prostitutat në të – kur të dojë dhe duke i lëvduar për të shkuarën e përbashkët, pra duke i ngushëlluar se nuk i ndërron pse nuk i kanë sjellë përfitimet e duhura, por pse u ka kaluar koha!?

Më duket se Kryeministri i Shqipërisë tani ka shkuar përtej dëshirës që të jetë sundimtar i vetëm i vendit dhe popullit: të gjithë njerëzit rreth vetes i sheh siç i sheh mbreti oborrtarët e vet, që nuk çmon nga ajo që kanë në kokë, por sa ata mund ta përulin kokën para tij. Madje shumëçka tregon se drejtimin e qeverisë e ka kuptuar si mundësi  t’i realizojë ëndrrat artistike, që nga ato të piktorit e deri te ato të aktorit e debatuesit me të gjithë dhe për gjithçka. Mbase pse beson se i pushtetshmi vetvetiu bëhet edhe më i mençuri dhe më i urti.

Dhe duke u ndje i tillë atij i duket e pamundur të ketë edhe lopar që dinë ta mjelë bagëtinë më mirë se ai! Apo se mund të vlejnë diçka protesta, që nuk i ka organizuar ai. Andaj nuk gënjen kur thotë se do i drejtonte protestat e studentëve, sepse nuk mund ta besojë se ato protesta janë kundër gënjeshtrave të tij, sepse beson se studentët dhe shqiptarët e pakënaqur, nuk e kanë me të, por me ‘oborrtarët’ e tij që nuk i zbatojnë idetë e tij rilindëse.

Nëse e vëreni, Kryeministri i Shqipërisë ka nis të sillet si me qenë drejtues cirkut, e jo drejtues shteti, andaj merret me zbavitjen e shqiptarëve, e jo me hallet e tyre. Herë-herë ke përshtypjen se Shqipërinë ai e sheh si një çadër cirku, me popullin në të si publik i mahnitur nga dhuntitë e tij aktoreske dhe oratorike.

Dhe nuk është ai fajtori i vetëm pse sillet e ndjehet ashtu, ngaqë edhe ne, mendimtarët e tregut mediatik, nuk ia dolëm t’i shpjegojmë popullit me kohë se ka rënë në duart e një regjimi që i përbuzë gjithë ata që thonë se paturpësia personale, nuk mund të jetë vlerë e shtuar politike.

Pra edhe ne që i shesim mend popullit, jemi fajtorë pse Kryeministri i Shqipërisë u ngjit aq lartë në retë e vetëgënjimit, sa nuk do më habiste nëse do e ndryshonte  edhe Kushtetutën e vendit, duke e lënë atë vetëm me dy nene, që do kishin këtë përmbajtje:

“Neni i 1:

Kryeministri  i vendit është i pagabueshëm dhe i ka përmasat e Kryetrurit dhe Kryevullnetit të popullit!

Neni i 2:

Nëse ndodh që Kryeministri të gabojë, apo të bëjë dhe të thotë marrëzira, atëherë vlen Neni nr. 1 i kësaj kushtetute!”

-Ç’mendim keni për ministrat e larguar?

E mendoj atë që mund ta mendosh për ‘vëllazërinë’ e motrave të përdala, të cilat i ulen në veturë secilit që mund t’u ofrojë jetë luksoze, me çka edhe janë pajtuar me fatin që një ditë ta jetojnë dhembjen e dashnores së braktisur. E them këtë sepse shumëçka tregon se shumica e bashkëpunëtorëve të Kryeministrit të Shqipërisë, ndjehen si shëtitësit e zagarëve të mbretit, që lëvdohet me atë se sunduesi nuk mund të del në gjah pa ta.

-Nëse do i jepnit një këshillë Edi Ramës, cila do të ishte ajo?

Nuk ndjehem aq mendjemadh sa të besoj se mund ta këshilloj një burrështetas që banon në lartësitë e vetëpëlqimit dhe vetëgënjimit, se të gjithë rreth tij janë një grumbull abdallësh që e kritikojnë pse ia kanë zili.

Duhet të jesh naiv mbi mesataren që të besosh se ia vlen t’i thuash çkadoqoftë atij që nuk e ka kuptuar se ka edhe të atillë që duan t’u dalin borxhit bashkëkombësve të vet që askush nuk ua ofron mikrofonin dhe me të cilët askush nuk bënë intervista pasfestive, duke thënë publikisht atë që do donin ta thoshin të heshturit e popullit tënd.

Pastaj duhet të jesh mbi mesataren budalla që të besosh se zëri i së vërtetës mund të arrijë deri te veshët e atij që jeton në mjegullën e vetëmashtrimit se më lehtë mund ta sundosh një popull të tërë, se sa vetveten. Andaj, si edhe çdo burrështetas me mendësi të diktatorit, edhe kryeministri i Shqipërisë, fatin e popullit dhe të vendit, e ka barazuar me të vetin, andaj mëkot e ke t’i shpjegosh se burrështetasit e vetëpëlqyer, me duart e veta e ndërtojnë  përmendoren e urrejtjes së popullit të vet.

-Z. Mehmeti, a nuk ju duket edhe ju që Shqipëria është pa alternativë politike. Kemi një qeveri të korruptuar dhe një opozitë të paaftë dhe që nuk është aspak gati për të drejtuar vendin…?

Nuk dua ta besoj se mëmëdheu dhe populli im janë pa alternativë politike. Përkundrazi, besoj se i ka ardhur fundi politikës ‘hajdutokrate’, se ka arritur brezi i ri politik i rritur dhe i realizuar natyrshëm, brez krejt ndryshe nga ky i dekadave të fundit, që politikën e kishin kuptuar si biznes që të pasuron pa u djersitur fare, që demokracinë e kishin kuptuar si rend shtetëror që t’i realizon ëndrrat e venitura nga kohët e Enverit, që nuk e dinin më të rëndësishmen që duhet ta di çdo njeri, e lë më një burrështetas: njeriu nuk mund ta ‘ndërtojë’ të shkuarën, e as ta merr sot atë që e ka humbur dje, por vetëm të sotmen dhe atë që ia sjell e tanishmja dhe e nesërmja!

Pra besoj se u harxhuan gjitha mashtrimet politike, e madje edhe ajo që mund të plaçkitej, besoj se ka ardhur koha e politikanëve, biografinë e të cilëve e ka shkruar dora e aftësive personale, e jo ajo  e të ardhurve nga  e djeshmja komuniste, që hanin e pinin në grazhdin e demokracisë, por ende të dehur nga ahengjet ideologjike të xhaxhit Enver.

Besoj pra se i ka ardhur fundi ‘demokracisë’ së ndërtuar mbi mendësinë politike se sa më e pasur dhe sa më e fortë është paria, aq më i fortë bëhet shteti dhe populli.  Dhe jam i sigurt se ka arritur gjenerata e politikanëve që në mos më shumë, mirëqenien e vendit dhe të popullit, do e duan poaq sa edhe atë personalen. Gjë që u mungonte burrështetasve të deritanishëm të “Shqipërive” ton,  vdekjen politike të të cilëve do e shënojë rënia e Kryeministrit të sotëm të Shqipërisë.