Copëza Prizreni politik (në vend të suxhukut të famshëm)

Ç`qeleshëzimi i politikës

Plisë i thonë në Kosovë asaj që ne e quajmë qeleshe; dhe ndryshe nga ne në Shqipëri, atje ka një peshë identitare që e klasifikon si një relike të shenjtë kombëtare. Dhe rasja në kokën e Berishës prej bashkëatdhetarëve tanë në Kosovë e Maqedoni, ka përbërë një ritual folklorik që mungoi atë ditë në Prizren.

Thjeshtësisht e pa ndonjë grimasë të tepruar medemek patriotike, me kapje për duarsh e pllaqplluqe me të madh e të vogël, Rama e kaloi me një përshëndetje brenda caqeve të normales, momentin e ballafaqimit me turmën e të interesuarve për të parë nga afër mbërritjen e autobusit qeveritar të Tiranës. Po të ishte Berisha, do zhytej kokë e këmbë në turmë duke u ndukur me kë mos, ngjeshur në kokë plisën e bardhë, në një ngërdheshje orgazmike deri në shpërfytyrim.

Lubonja, ky gërrnjar i pashërueshëm e simpatik

Butaforik e quajti Lubonja mbledhjen e dy qeverive shqiptare në Prizren, si për të konfirmuar se kritiçizimin e ka bërë dhe pak qëllim në vetëvete, deri në kufijtë e një gërrnjari të pashërueshëm, edhe pse pak simpatik në antikonformizimin e vet. Por në përmasat e sotme të komunikimit, butaforia edhe në mos qoftë e qëllimshme, formësohet natyrshëm.

Gjithsesi, ajo mund të dallohet qartë vetëm në kohë, nëse vërtet ka qenë e tillë, kur të provohen efektet reale e të prekshme të erës së re të bashkëpunimit mes shqiptarësh. Romuzi me vargjet e hitit folkloriko – patriotik të tifozerisë shqiptare, nuk ishte ndonjë një gjetje sarkastike kushedi ç`ë që i shkon intelektit të Lubonjës.

Zemërimi fëminor i Thaçit Menduh

Gafil na kapi dhe Menduh Thaçi, një politikan aspak naiv, përkundrazi, me një stof intelektual shumë të dukshëm në krahasim me të gjithë emrat e kastës politike të shqiptarëve të Maqedonisë. I mprehtë e aspak i rëndomtë kur ligjëron politikisht, ai duhet t`ja kishte kursyer vetes një deklaratë që e vuri në një pozitë pak fëminore. Hatërmbetja, sipas tij, për një shpërfillje të faktorit shqiptar në Maqedoni në mbledhjen historike të Prizrenit, i ngjante qaravitjes së një fëmije që e do medoemos një akullore dhe kur është dimër. Politikanët e rangut të tij, i kanë aktive kanalet e komunikimit me shoqishoqin, e mund t`i sqaronin çështjet pa qenë nevoja për t`u shprehur në publik. A nuk ka patur mundësi Menduh Thaçi të komunikojë me adashin e atij kosovar e me Ramën për t`u sqaruar lidhur me formatin e mbledhjes së Prizrenit, pa qenë fare nevoja për t`u gërricur publikisht?! Sigurisht që po.

Berisha, po ai me pak ndryshime

A duhet të ekzistojë jeta me datë 11 janar?! Sipas Berishës, jo! Berisha na befasoi pak me përshëndetjen që i bëri startit të krijimit të një binomi qeveritar Tiranë – Prishtinë për çështje me interes  mbarëkombëtar. Menduam se mos qemë në ëndërr e shqyem sytë në rreshtat e parë të deklaratës së tij me fjalë të përkora, duke thirrur në ndihmë kapituj të tërë të psikologjisë botërore, për t`i dhënë dum këtij momenti që na kapi gafil. Por nuk ishte nevoja: doli në origjinë kur bëri lidhjen e shkurtë mes këtij 11 janari e atij të para afro 60 e ca vitesh, kur komunistët e Tiranës e shpallën vendin Republikë Popullore. Trillet konsparative të Berishës në këtë rast, u ngjajnë atyre të ca gardianëve në një burg të komunizmit, që kur kapën një të burgosur,  i cili duke dashur të lexojë dhe natën, po tentonte të ndizte me mënyra artizanale një llampë elektrike në qeli, e akuzuan për tentativë të hedhjes në erë të Hidrocentralit të Komanit.

Dhe ca hakërrima…

Nuk na u bë e ditur se për çfarë realisht nuk e donte Ramën një person, i cili iu hakërrye në publik, por është një kapitull më vete veneracioni kosovar karshi Sali Berishës dhe urrejtja ndaj Ramës, i pagëzuar dhe si grek (!!!). Për një pjesë kosovarësh, që të menduarit folklorik, sidomos për çështje nacionale e kanë tragjikisht të parefomueshëm, nuk vlen asnjë argument i ftohtë, për njërin apo tjetrin, që t`jua ndryshojnë pozicionet ku i kanë vënë. Të prirur drejt miteve dhe realiteteve virtuale, e kanë pak të vështirë t`i pranojnë gjërat në përmasa të tjera, më tokësore. Për Shqipërinë e Enver Hoxhës, nuk kishte burrë nëne që ua mbushte mendjen se nuk ishte kopsht me lule, derisa pas `90, kur rendnin me yrysh për të prekur ëndrrën, gati sa nuk iu binte pika prej zhgënjimit prore kur shihnin me sytë e tyre se në ç`derexhe ishte Shqipëria. Dhe më pas, Shqipërinë lule e zëvëndësuan me Berishën burrë  të madh (sidomos prej plisit që ia rraste vetes në kokë), e me të majtët tradhëtarë, grekë e serbë bashkë. Po Majko? Ah, burrë i mirë, ama pse bre me u qujt Pandeli Majko?! Edhe diçka: sa herë komunikoj me ndonjë kosovar, me humor i them se qyshse kanë parë filmin ‘Nëntori i Dytë’, kanë menduar se Isa Boletini i atyshëm është vërtet Isa e për shkak të këtij fiksasioni, e kanë të vështirë të mendojnë se aty është Rreshat Arbana që luan Isën, e për këtë është paguar, siç paguhet njeriu për çdo punë, edhe kur aktron. Jo, është Isa dhe pikë. Dhe në realitet, Rreshati njihet si Isë Boletini në Kosovë.