DARKA E THUMBAVE (disa detaje nga mbrëmja e Kryeministrit me Median)

Zakonisht pritjet e fundvitit janë të mërzitshme. Veç mundësisë për të shfaqur garderobën dhe asaj për të takuar kolegë dhe evituar ndonjë që e ke mërzitur apo anasjelltas, nuk kanë kurrë një kumt që të ta bëjë interesant qëndrimin, pasi ke kaluar në tapetin e kuq.

Që nga koha kur bëja gazetaren në Top Media (atëherë mbuloja edhe pritjet e kryeministrit Berisha) nuk di për çfarë arsyesh u isha shmangur festave fundvitore sidomos ato të sojit kryeministror.

Por ka gjithmonë një herë të parë dhe ndodhia ishte këtë vit duke na dëftuar edhe njëherë atë që Kryeministri Edi Rama e ka me shumicë; talent për të organizuar. Këtë herë edhe duke kopjuar një model amerikan atë të pritjes së fundvitit që Presidenti Barack Obama bën me gazetarët dhe opinionistët amerikanë.

Ja ku janë të gjithë aty. Me ndonjë grimë mungese por shumica janë aty duke kërkuar emrat nëpër tavolinat rrethore që kishin secila nga një emërtim të posaçëm orientues. P.sh tavolina ku ulem quhet “Lesh e Li”. Tavolinat e tjera kishin emra nga më të çuditshmit; Shkëndija, Zana, Djersa e Bujkut, Besa-Besë, Gjurmuesi etj.

Habisë së parë për këto “etiketa tavolinash”  që shkaktuan jo pak shpoti e piper iu përgjigj vetë Rama. U përkisnin gazetave të vjetra të viteve 1920 e këndej. Lesh e li përshembull ishte një gazetë e vitit 1928 që satirizonte klasën politike. Aty, organizatorët kishin ulur bashkë Filip Çakulin, Mero Bazen, Adrian Thanon, Andi Bushatin, Nikollë Lesin dhe Alketa Vejsiun.

Ishte sinjali i parë që darka në Pallatin e Brigadave po kurdiste të papritura për vizitorët. Ata nuk ishin aq “me shumicë” sa vitet e tjerë. Veç kësaj nuk di për çfarë energjie, (ndoshta sepse paguajnë rregullisht energjinë elektrike?) ata kishin një ngjyrë tjetër në portrete.

Ishte si të thuash paqe me të gjithë zhurmuesit, sulmuesit, akuzuesit, në fund të fundit mirë apo keq, duke punuar apo duke mos punuar (siç do ta përshkruante zoti Rama gazetarin Andi Bushati gjatë një bisede të shkurtër, ku sipas kryeministrit, të shkruash e të mendosh -si Bushati pra- është të mos kesh punuar kurrë në jetë) si qenie apo si hije, si makth apo si çlirim, si gazetarë të mirë apo të këqinj, të gjitha ata ndikojnë drejtpërdrejt në punën e Edi Ramës i cili edhe pse thotë që nuk i shikon më gazetat, nuk ndjek asnjë edicion lajmesh, se i shpërfill të gjitha këto dëshmon shpesh se ka një karakter që do t’ja dijë për të gjithë grindavecet e tij, miq apo jo, të afërt apo distantë.

Në pamje të parë, gjithçka është pastër dhe bukur; madje me humor u kujtoj kolegëve të mi një frazë reklamash: gjithçka e prerë hollë, hollë… Disa përshëndesin e disa kthejnë kokën sikur nuk e kanë mendjen. Disa të japin një buzëqeshje të ngrirë dhe me disa je akoma edhe më ngricë vetë, por e përgjithshmja nuk dominohet nga kjo lloj lufte e ftohtë. Ne gazetarët jemi më të ndarë mes njëri-tjetrit, sesa PD e PS, por gjatë mbrëmjes muret sikur filluan të bien ose të paktën nuk shndrisnin siç zakonisht. Siç e përmendja dhe më lart kishte një lloj paqeje të çuditshme.

Eshtë rasti për të dëshmuar së afërmi mimikën e Aleksandër Frangajt, të Irfanit të Panorama-s… Pronarja e Top Channel, e cila ditët e fundit përflitet për një ftohje me Ramën, është aty e rrethuar nga drejtorët e medias së saj.  Genc Dulaku i Vizion Plus është aty, Ylli Rakipi, Drejtor i Ora News dhe pronari Ylli Ndroqi, Preç Zogaj, Met Veliu, Eni Vasili, Arjan Çani, Çim Peka, Blendi Fevziu. Mungon vetëm Fahri Balliu.

Mbrëmja nis me… Edi Ramën. Por me atë që me gjasë e duan edhe ata që nuk bëjnë pjesë tek 1 milion votat: aktorin e Portokallisë Florian Binaj. Ai u shfaq në foltore duke sjellë live versionin hipotetik të fjalimit të kryeministrit. Salla shndërrohej shpesh në një qeshnore ndërkohë që të gjithë presin atë Ramën tjetër që duan dhe urrejnë. Ai nuk po duket ende askund.

Në foltore Top-i mban stafetën me dy fjalime. Filip Çakuli me barcaletat e tij ku u dëgjua shpesh fjala bordello i mblodhi të gjithë në humor. Pas Filip Çakulit ndau disa fjalë goxha serioze korrespendenti i VOA, Armand Mero.

Televizioni Klan u përfaqësua me gazetaren Eljamonda Zotka, e cila tregoi mjaft ëmbël dhe rrjedhshëm me formatin e një novele të shkurtër historinë e televizionit të saj me Ramën në opozitë dhe tani me Ramën në… paqe.

Baton Haxhiu mbajti një fjalim thumbues; sidomos kur i kujtoi zotit Rama se kur bëhesh mik me Sandër Frangajn zakonisht humbet zgjedhjet.

Nuk mungoi Henri Çili nga Mapo, të cilin, tek shkonte nga tryeza Gjurmuesi drejt podiumit, disa zëra e shpotitën me: – Prapë ti? Dhe Henri u përgjigj se Rilindja Demokratike gabohet në akuzat e saj dhe se biznesi i tij është në rregull me taksat; por u nda me një këshillë-kartolinë për zotin Rama, i cili sipas tij duhet të merret “më shumë me qeverisjen dhe më pak me ndjekjen e zbatueshmërisë së ligjit”.

Vizion Plus u përfaqësua nga Turjan Hysko. Energjik dhe kurajoz lëshoi kunja e thumba për të gjithë.

Dhe erdh’ ora më në fund. Rama u shfaq në foltoren para qytetarëve të tij të preferuar. Ata që më së shumti ai e di që ja dinë gjuhën. Një koleg, do thoshte ndoshta në mënyrë të ekzagjeruar se ai është bërë kryeministër për të mbajtur këto fjalime. Mendim krejt personal që nuk na takon as t’i bëjmë gjyqin e qëllimeve.

Ironik dhe autoironik kryeministri. Diçka që ra në sy nga fjalimi i tij (e gjeni të plotë video në Dita online) ishte se ai nuk përmendi asnjë nga të ashtuquajturit miqtë, nuk ju adresua atyre, ashtu si brenda vesit të krijuar politik ai ju dedikua plotësisht kundërshtarëve të tij.

Emri që përmendi më shumë brenda një fjalimi të shkurtër, ishte Sandri i Klanit. “E sheh Sandri, ne socialistët jemi legena, – tha në një moment duke komentuar faktin që ftesat më të shumta u kishin shkuar kritikëve të tij. Por nuk u la në harresë edhe pronarin e Ora News zoti Ylli Ndroqi, për të cilin Rama tha se ishte i vetmi i huaj ndër ne për shkak të detyrës së tij si konsull nderi i Meksikës. Për Meron tha se priste kritikën e zakonshme pse kishte vënë Sandrin në krye të tavolinës, për Filipn tha se ishte si ajo ëmbëlsira që të gjithë dëshirojnë ta hajë tjetri, Fahriut i kujtoi në mungesë të paguajë dritat, për Irfanin e Panoramës ngushëlloi bankat që vijojnë t’i japin kredi…

Më pas kryeministri bëri gëzuar në çdo tavolinë dhe zgjodhi ndonjë prej tyre për t’u ulur. “Lesh e li-ja” Bazes, Çakulit, Thanos, Bushatit, Lesit e tërhoqi si magnet ndoshta se një ‘helms’ si Andi Bushati e karikon dhe e inspiron kryeministrin. Mes të dyve pati një debat të gjatë rreth rolit të secilit. Bushati mendon se Rama i bën punët gabim, ndërsa Rama mendon se Bushati ka pasur fatin të mos gabojë kurrë sepse nuk i ka thënë punës mirëmëngjes. E vetmja dolli në tavolinën Lesh e Li, ishte ajo e ngritur nga kryeministri për Nikoll Lesin, një gabimtar të rregullt, por që kryeministri e kish xhan.

Pati shumë thumba këtë darkë, e cila në vetvete ishte zbavitëse.

Por kurrsesi frymëzuese. Ndoshta ishte kjo, ajo që e bënte të mos ngjasonte edhe aq me festën e Obamës me gazetarët që mbulojnë Shtëpinë e Bardhë, nga ishte marrë modeli. Padyshim që ky ka plot ndryshime nga Rama, siç ka edhe Shqipëria nga SHBA-të, por nëse do guxonim të shkonim larg me imagjinatë, vitin tjetër i urojmë kryeministrit që të kopjojë edhe… stilin frymëzues të Barack-ut.