Delenxhinj

Nga Bedri Islami

Sot, e shtunë, 16 mars, opozita do të bëjë protestën e radhës, një e drejtë e saj kushtetuese. Megjithëse u kanë premtuar njerëzve se kjo do të jetë edhe dita e fundit e Edi Ramës në pushtet, ata vetë dhe kush qëndron pas tyre, e dinë fare mirë se, si ia kanë nisur, do të kenë një rrugë të gjatë drejt rrëzimit të Edi Ramës dhe, shumë më të gjatë, për të ardhur në pushtet.

Socialistët, si konfiguracion politik, edhe pa Ramën, rishtas do të ishin partia e parë në vend dhe forca drejtuese, dhe, edhe nëse vazhdimi i protestave në muaj e vite do të mund të sillte largimin e Ramës, kjo nuk do të thotë se bashkë me drejtuesin do të përmbysej edhe varka.

Kanë disa javë që opozitarët drejtues po shkojnë qytet më qytet duke i bërë thirrje njerëzve që më 16 mars të jenë në Tiranë. U duket se shpëtimi do të vijë nga numri i njerëzve që do të mblidhen, shumë nga të cilët do të jenë nga bashkitë ku qeverisin, ose duke ia paguar rrugën drejt Tiranës.

Grupi i Zjarrit që kanë përgatitur për të shkallmuar dyer institucionesh dhe prova që mund të bëjnë si i mëson një analist shkapërtharë për të sulmuar objekte të botës së biznesit, që i futim të gjithë në një thes, si oligarkë, do të jetë një përsëritje e asaj që ka ndodhur shumë herë në protestat e së djathtës, sa herë që kanë qenë në opozitë.

Ne kemi një opozitë që të vret kur është në pushtet dhe të sulmon institucionet kur është jashtë pushtetit.

Basha dhe Kryemadhi, si drejtues të dy forcave opozitare kryesore, mund të jenë në të drejtën e atij që ka rënë nga pushteti për të protestuar; i pari, sepse vjen nga shkolla e rrënimit, e dyta, sepse po rrënon partinë që e ngriti bashkëshorti i saj përmes një rruge që sot është e pranishme në sistemin tonë politik: shkallmimin e vlerave.

Të dy bashkë dhe secili veç e veç e ndjejnë se ujët e politikës së tyre po u rrëshqet përmes gishtërinjve dhe tani nuk u mbetet gjë tjetër veçse të shpallin tradhtarë dhe deviatorë, njerëz të blerë dhe të shitur, të poshtër e të ndershëm, sikur në listat e pamend, ua vuri Edi Rama.

Por, sidoqoftë, ata janë një forcë politike që duhet llogaritur dhe që, pas tyre, pak apo shumë, qëndrojnë një pjesë e rëndësishme e elektoratit.

Bashkë me to dhe krahas tyre, nganjëherë duke u çjerrë më shumë edhe se ata që janë dikush, shfaqen të PADITURKUSHËT, ose, më saktë, delenxhinjtë e politikës shqiptare.

Ata, në fakt, kanë pushtetin e një partie që nuk ka asgjë pas vetes dhe që, përmes shërbimeve që kanë bërë, mëtojnë të jenë gjithnjë në parlament, zëtrashë kur flasin për parimet që nuk i kanë; seriozë kur punët e tyre janë qesharake; blerës miqsh përtej Shqipërisë dhe njëkohësisht të ndaluar nga policia dhe të vëzhguar prej tyre; ata flasin për lirinë, kur vetë janë të palirë.

Emrat e tyre janë zvarritur pas çizmeve të partive të mëdha dhe janë bërë balta e tyre. Tani, pa të keq, thërrasin që pas tyre të shkojnë njerëzit, që kurrë nuk i kanë besuar, që në disa raste i kanë parë si klounët e politikës dhe që, në fakt, janë bërë të padurueshëm dhe mediat që i sjellin në ekrane humbin atë pjesë besueshmërie që kanë krijuar.

Fatmir Mediu, Shehi, Ndoka, Dule, Duka, – askush nuk e di se çfarë përfaqësojnë në politikën shqiptare. Të paskund duan gjithçka. Të palirë – flasin për lirinë. Ata janë rob i listave që bën shefi i partisë më të madhe opozitare, e shantazhojnë atë, sikur të kenë fuqi, bëjnë hesape dhe shohin se ku është emri i tyre, nuk u bëhet merak nëse listat janë të hapura apo të mbyllura, e rëndësishme të jenë diku, ku edhe mund të fitohet.

Media qëndron në listat e opozitës vetëm sepse është bashkëfajtor në vrasjet e Gërdecit. Një dyshe, gjysmë politike dhe gjysmë vrastare, Mediu dhe i riu Berishë, u bënë shkaktarët e një ngjarjeje tragjike dhe, megjithatë, flasin për të rifituar lirinë.

Cilën liri mund të fitojë Mediu? Ai nuk ishte i lirë të dëshmonte të vërtetën dhe marrëveshja mes tij dhe Berishës së madh ishte e mbetet: nëse nuk flet, nuk dëshmon, atëherë do të mbetesh njeriu i ynë. Nëse fillon të dëshmosh, atëherë nuk do të jesh askush, ashtu si në fakt edhe është. Njeriu që nuk shkoi në gjyq për shkak të imunitetit që i dhuroi Berisha i madh nga matrapazllëqet me Berishën e vogël, si mund të bëjë thirrje për liri, si mund të jetë në një parlament pa të kriminalizuar, kur është shëmbëlltyrë e krimit.

Në zgjedhjet e vitit 2017, Partia Republikane, që ka shef Mediun, një post i dhuruar nga plaku Sabri Godo, mori më pak se dy për qind të votave. Në një parlament me 140 deputetë atij i takojnë diçka tek tri të pestat e një deputeti, dmth këmbët dhe një pjesë të trupit, ndërsa mendjen do e kishte jashtë.

Partitë e tjera, aleate “ të mëdha” të opozitës, së bashku, nuk mund të kishin asnjë deputet, edhe sikur të ishte sistemi më i favorshëm zgjedhor për to, sepse aq njerëz kanë pas vetes.

Ndoka, Nard, futet i pesti në listën e deputetëve të Shkodrës, në momentin e fundit. Ndoka kërcënon sot me zë të trashë, kur të trashë ka vetëm mendjen.

Kaq i devotshëm duket Ndoka, saqë Basha nuk e delegon as në qarkun ku është deputet, pasi e di mendimin e banorëve të Shkodrës për aftësitë e tij…

Dule i duhet Bashës nga dashuria e tij politike greke. Është një vazhdimësi, që kur e djathta greke dërgoi ndihmat e para financiare në janarin e vitit 1991 dhe, bashkë me to edhe porositë për t’i lënë rrugë të lirë depërtimit grek në Kishën Autoqefale të ortodoksëve të Shqipërisë. Basha ende mendon se nga puthja me Bakojanis, kur shiti detin si të shiste një simite, do të mund të vijë me shpejt në pushtet, ndonëse e di se Dule është njëkohësisht një shërbëtor i lobit grek në Kishën tonë dhe një ushtar fanatik i mendimit ushtarak e politik grek. Ky, Dule, dhjaksi i dikurshëm bën sot thirrje për të përmbysur një qeveri të njohur ligjërisht dhe që, mirë bën, nuk ia var ekspansionit grek, si ndodhte kohë më parë.

Shehi, “tiranas i vjetër”, kur tiranasit e dikurshëm janë minoritet në kryeqytet dhe mirë që ka ndodhur kështu, sepse koha e principatave ka shkuar me kohë e me vakt, “përfaqëson” Tiranën e moderuar, kur në vendin e tij nuk e votojnë as një për qind. Atëherë, cilën Tiranë përfaqëson ky, që i bën thirrje tërë Shqipërisë, ejani të përmbysim një qeveri që bota e njeh të ligjshme?

Fati i keq i Shqipërisë është se në parlamentin e saj tash sa e sa vite janë ulur katër kategori njerëzore, delenxhinjtë, ku këto janë ndër më tipikët; mendjeshkurtërit, ku gjen edhe prej tyre, të kriminalizuar, ku edhe ata janë pjesë, dhe, në një pakicë të papërfillshme, njerëzit me mend dhe atdhetarë.

Pa hequr delenxhinjtë, askush nuk mund të ketë hair. Aq më tepër një vend që, aq sa e kanë rrënuar qeveritë e shkuara, aq po e shkund edhe kjo e tashmja.