Dhjetë epigrame…

 

Pa titull…

 

I bardhë si bora të jesh,

i ndritur-i larë me flori,

prapë do të shajnë patjetër,

pa sharé nuk mbetet njeri!.

 

Pa titull…

 

Dhe këmbët gjithnjë më kanë çuar,

ku ndizet flaka dhe zjarri,

nga lufta kam ikur i fundit,

në luftë kam shkuar i pari…

 

Pa titull…

 

E hodhën floririn-e tretën,

në llum e llagëmin e zi,

një shekull kaloi dhe e gjetën,

floriri kish mbetur flori!..

 

Pa titull…

 

Mos lër mënjanë miqtë e vjetër,

që vlejnë sa bota e tërë,

se miqtë e rinj qé do gjesh,

jané si kështjella né rërë!..

 

Pa titull…

 

Mbi tërbimin e shtrëngatës,

mbi greminën pus të errët,

ndrin një yll në mes të natës,

kur janë shuar gjithé të tjerët!..

 

Pa titull…

 

Eh-dallandyshet-dallandyshet,

i kam nektar të poezisé,

ato gjithë jetën shtegëtojnë,

veç né kërkim të dashurisë!

 

Pa titull…

 

Të kërkosh gjithë jetën,

do mundohesh kot,

një tjetër-si veten,

nuk do ta gjesh dot!..

 

Pa titull…

 

U gdhëndën fjalët në letër,

kështjella të larta qëndrojnë:

“Ca njerëz një jetë e kanë tepër,

të tjerëve dhe dhjeté s’u mjaftojnë!…”

 

Pa titull…

 

Të mira bëj në këtë jetë,

për to nevojë kané të tërë,

po kur ta bésh hidhe në det,

ose ta shkruash veç në rërë…

 

Dhe asnjëherë-tek asnjeri,

mos e përmend të mirën tënde,

të mirën që të bëjnë ty,

në shkëmbin më të lartë gdhënde!…

 

 

Pa titull…

 

Xhungla mbijeton,

nga seleksionimi,

me rregull e ligj,

rron qytetërimi.

 

Ndaj kur shkelen ligjet,

dëmi nuk rrëfehet,

gjithë qytetërimi,

në një xhungël kthehet!

A.DUKA