Dilemat e “ushtarakëve në rezervë” të SHQUP-it

Nuk ka dyshim se sot PD-ja ndodhet në ditët e saj më të vështira, e cila ka lidhje jo më me gremisjen nga pushteti, por me atë që po përjeton më pas. Si kurrë më parë, ajo sot ndodhet në pamundësinë totale për të prodhuar kauzë bindëse. Me gjithë përpjekjet e saj, me gjithë shtërzimet e saj, për të lindur një kauzë, në godinën tipike të sistemit që iku, rreth një tavoline të stërmadhe, si tavolinë bilardoje, duket se gurët e lojës ikin kot më kotë për llogari të tyre, në vrima të hapura krejt rastësisht. Duket se nëpër rrjetat e merimangave dhe pezhishkave që ende nuk kanë ikur nga muret e vjetra të SHQUP-it, ruhet i gjallë imazhi i një kohe që prodhonte armiq, drogë, ushtarë e avionë. Ndoshta ky imazh, si magjitë që enden në ato mure, i ka kapur në kurth atë grumbull burrash dhe grash, ku më së shumti mund të gjesh, ish ithtarë të asaj kohe, a ish personazhe të PD-së së fillimit të viteve nëntëdhjetë që tani duket se janë kthyer në shëmbëlltyrë të një “byroje politike” groteske, dhe zor se mund të ketë mbetur ndonjë idealist.

Herë-herë, ai grumbull njerëzish, ngjanë me një formacion “ushtarakësh në rezervë”, dilema e të cilëve nuk është paburrëria e tyre për të luftuar, nuk është mungesa e dëshirës për luftë, as lodhja nga lufta, por ata, thjesht nuk dinë se për çfarë duhet të luftojnë. Kjo është e keqja më e madhe që ka kapur grumbullin e “ushtarakëve në rezervë”, të mbledhur në tavolinën e stërmadhe të SHQUP-it. Nuk është hera e parë që ndodhë kjo gjë, për këtë forcë politike. Nuk është hera e parë që “ushtarakët në rezervë”, janë ftuar në ca beteja, (beteja u thënçin), ku i pari i tyre që shfaqet dhe ai që nuk shfaqet, u thotë se “kjo është ora finale për fatet e popullit”. Duke qenë se këto “orët finale” janë bërë ca si tepër, do të mjaftoheshim duke thënë faktin se të gjitha ato i ngjajnë një komedie krejt qesharake, ku PD-ja e sotme në opozitë, godet PD-në e djeshme në pushtet. Ky është kurthi nga e cila ajo nuk mund të dalë, sepse ajo nuk e ka fisnikërinë e duhur që të pranojë në heshtje, se këto mangësi nuk filluan sot, por që nga koha e saj, madje ajo i nxiti në disa raste.

Ky është një kurth që e ka futur PD-në në një rreth vicioz, ku duket se ajo është duke luftuar me veten, në një realitet virtual. Ne kemi sot një imazh imagjinar beteje, ku nga njëra anë e llogores është një grup i sotëm, ku hyjnë tipa tillë si, dënglaxhinjë, të mundur, krenarë, të fyer, të mërzitur, të indinjuar nga veset, të dhjerë, dhe nga ana tjetër është po ky grup dje, kur ata ishin, kryelartë, mendjemëdhenj, harbutë, pordhacë, të mbushur me vese, mbi të cilët bien breshëritë e grupit  të parë. Duket sikur PD-ja e sotme, godet PD-në e djeshme në një betejë që zhvillohet në kohë të ndryshme. A nuk është PD-ja arkitektja e masakrës ndaj administratës publike, e cila derdhi lot krokodili nga frika se mos i largoheshin të vetët nga puna, që do të thotë se PD-ja e sotme luftonte PD-në e djeshme, e cila e kishte bërë këtë mëkat!?

A nuk ishte ajo arkitektja që futi në sistem, vjedhjen e votave dhe më pas, u lebetit se mund t’i ishin vjedhur ca vota, në një bashki ku “theu zverkun” politikisht, në një kohë kur vet kreu i saj, nuk e ka kuptuar ende, si u gjend kryetar bashkie!? A nuk ishte ajo që i hapi udhën gjithë plehrave të botës dhe me pas, kur ra nga pushteti, duke ndenjur fshehur pas cepave të pallateve, me paburrëri që të mos binte në sy të ambasadorit Arvizu, u mundua të drejtoj një protestë që nuk ishte e saj, kur vet ajo transparencën e ka pasur zero!? A nuk ishte ajo, e cila dje, thuajse na mallëngjente, nëse dikush fliste në institucionet ndërkombëtare kundër vendit që ajo “e donte” aq shumë dhe sot, jo vetëm nuk lë gjë pa thënë, nuk lë baltë pa hedhur kundër vendit, por duket se sa herë zbulohet një gjë, e cila nuk e nderon këtë vend, ndjenë një kënaqësi perverse!? Por edhe më tej “ushtarakët në rezervë”, mbajnë armët gati ku t’u dalë një kalë i ri beteje, në një aksion politik, “për ç’të dal”, duke përjetuar një çoroditje totale, e cila ka lidhje me shterpësinë e kauzës së tyre.

Në fillimet e viteve nëntëdhjetë, atëherë kur kjo parti pati në gjirin e vetë, komunistë, të burgosur, të privilegjuar, të persekutuar, idealistë, të paskrupullt, ëndërrimtarë, njerëz që kurrë nuk do shkëputeshin nga ai regjim, a të tjerë që nuk i lidhte asgjë me atë regjim, të gjitha këta pra, në atë kohë mund të kenë menduar shumë gjëra. Disa mund të kenë menduar se do pasuroheshin, disa se do fitonin dinjitetin, disa se do ta zhvatnin këtë vend me deri në palcë dhe disa të tjerë se në këtë vend do të vendosej demokracia, si në tërë botën demokratike. Por padyshim asnjë prej tyre, asnjë absolutisht, nuk e ka menduar se do vinte një ditë, kur do të ishin larguar të gjithë idealistët dhe rreth tavolinës së stërmadhe të SHQUP-it, e cila çuditërisht ngjanë me një tavolinë bilardoje, sot do të kishim një grup anëtarësh “të byrosë politike”, të cilët nuk do mundeshin të prodhonin asnjë ide të re, asnjë kauzë.

Më tej akoma, asnjë prej tyre, asnjë absolutisht, nuk e ka menduar se do vinte një ditë që jo vetëm “byroja politike” rreth tavolinës së stërmadhe, por edhe ata qindra ithtarë të tyre, të cilët hallakaten në hallet e tyre, krejtësisht të pa paragjykueshme, në trishtimin e tyre, krejtësisht të pafaj, do të harronin të gjitha hallet dhe trishtimet dhe e vetmja piskamë që do t’i ftonte në shesh, do të ishte piskama për hashashin! Këtu nuk është fjala për të folur për moralin e dyshimtë të një force politike, e cila e ka lejuar drogën, nuk është fjala as për të mohuar paligjshmërinë e drogës, por për të evidentuar faktin se dhe kjo “kauzë”, si të gjitha “kauzat” e deri tanishme të PD-së, vjen si “një gjetje”, fare e rastësishme dhe nuk ka shumë lidhje me hallet atyre që PD-ja fton në shesh.

Pa kaluar shumë ditë nga gallata, kur kjo forcë politike, e “indinjuar si ajo”, për hashashin, ftoi në miting kundër drogës edhe “kultivues droge”, duket se sërish nuk po nxjerrë mësime, për të gjetur një kauzë të denjë. Ndoshta kjo gjë do të vazhdojë gjatë, sepse kaq e gjatë do të jetë ekzistenca e asaj godine, e dënuar për të mos prodhuar ide të reja, e asaj tavoline të rrumbullake, e destinuar për lojëra, dhe atij grupi rreth saj që po rrëgjohen nga mosha, (jo për fajin e tyre), ndërsa nuk lindin dot kauza, (për fajin e tyre), me gjithë shtërzimet e tyre.