Dimëroj si Zogu i Detit…

Në vend të lamtumirës

 

E ç’të shkruajmë, e ç’të themi

Tani në muzgun e jetës,

Pa dyshim në dorë s’e kemi

Formulën e të vërtetës.

 

Se neve jemi poetë

Zili Zoti do na kish,

S’pyetëm në të vërtetë

Në u derdh, a në u prish.

 

Se neve jemi poetë

Muzat me nektarë i shkundëm;

S’pyetëm në këtë jetë

Sa fituam dhe sa humbëm!…

 

Dridhet syri ndënë vetull,

Dridhet si ky muzg i murmë,

Do kuptohet për një shekull

Nëse lamë ndonjë gjurmë.

 

Në mëngjes sa shkrepi drita

Trëndafilja lulëzojë-

Kush na desh, iu shtoftë dita,

Kush s’na desh s’ka pse të mos rrojë.

 

Dimëroj si Zog i Detit

Pres e pres të vijë pranvera,

Se në zemrën e poetit

S’mbijnë kurrë gjemba dhe ferra.

 

Dimëroj si Zog i Detit

Pres e pres për lulëzimin;

S’mban dot zemra e poetit

As urrejtjen, as mallkimin.

 

Rëntë borë e më mbuloftë

Nata me qefin të artë.

Dashtë Zoti më kuptoftë,

Zoti i Tokës atje lart.

 

Shkrova vargje të magjishme

Se magji kisha në kokë

Dhe në jetën e stuhishme

Vetëm Zotin pata shok.

 

Vetëm Zotin pata shok,

Shoqe vesën, edhe lulen

Dhe kur të jem ndënë tokë

Do ngrihem që t’u përulem.

 

Troku i jetës kurrë s’ndal…

Trokon mbi shkëmbinj e gurë

“Dashuria që ti fal

Dihet që s’të kthehet kurrë!…”

 

Në stacionin ku u ndala

Dhimbjet-ferr, por s’ulërita

Dashurinë që ju fala

Të më kthehej kurrë s’e prita.

 

Dhimbjet-ferr edhe pelin

Po nuk thashë: “O Zot, ç’më gjeti!…”

Këto dhimbje padyshim

I duron vetëm poeti.

 

I duron vetëm poeti,

Ky vullkan krejt i pashuar,

Se poetin zgjodhi Zoti

Në dhimbje për ta provuar.

 

Gjëmojnë në breg të detit

Dhe s’pushojnë kurrë valët.

Lamtumirë se dhe poetit

S’i mbarojnë kurrë fjalët.

A.DUKA

Zara escort