Dimëroj si Zogu i Detit…(Baladë)

E ç’të shkruajmë-e ç’të themi,
tani në muzgun e jetës,
pa dyshim në doré s’e kemi,
formulën e së vërtetës.

Se neve jemi poetë,
zili Zoti do na kish,
s’pyetëm né të vërtetë,
në u derdh – a në u prish.

Se neve jemi poetë,
muzat me nektar i shkundëm,
s’pyetëm në këtë jetë,
sa fituam dhe sa humbëm!.

Dridhet syri ndënë vetull,
dridhet si ky muzg i murmë,
do kuptohet për një shekull,
nëse lamë ndonjë gjurmë.

Në mëngjes sa shkrepi drita,
trëndafilja lulëzojë,
kush na desh-i’u shtoftë dita,
kush s’na desh s’ka pse të mos rrojë!

Dimëroj si Zog’ i Detit,
pres e pres të vijë pranvera,
se në zemrën e poetit,
s’mbijnë kurrë gjëmba dhe ferra.

Dimëroj si Zog’ i Detit,
pres e pres për lulëzimin,
s’mban dot zemra e poetit,
as urrejtjen-as mallkimin.

Rëntë bore e më mbuloftë,
nata me qefin të artë,
dashtë Zoti më kuptoftë,
Zoti i Tokës atje lart.

Shkrova vargje të magjishme,
se magji kisha në kokë,
dhe në jetën e stuhishme,
vetëm veten pata shok.

Vetëm veten pata shok,
shoqe vesën edhe lulen,
dhe kur të jem ndënë tokë,
do ngrihem që t’u përulem.

Troku i jetës kurrë s’ndal,
trokon mbi shkëmbinj e gurë:
“Dashuria që ti fal,
dihet qé s’të kthehet kurrë!.”

Në stacionet ku u ndala,
dhimbjet-ferr-por s’ulërita,
dashuria që ju fala,
të më kthehej kurrë s’prita.

Dhimbjet ferr edhe pelin,
po nuk thashë: “Bo-bo ç’më gjeti!.”,
këto dhimbje pa dyshim,
i duron vetëm poeti.

I duron vetëm poeti,
ky vullkan krejt i pashuar,
se poetin zgjodhi Zoti,
në dhimbje për ta provuar.

Gjëmojnë në breg të detit,
dhe s’pushojnë kurrë valët,
po ndryshe fati i poetit,
një ditë i mbarojnë fjalët!

Një ditë s’do ketë më zgjim,
tek kjo Botë e flamosur,
se edhe mademi im,
është gati në të sosur.

Dhjetor 2007-Gusht 2016