Disa fjalë që nuk munda t`i thosha për Bashkim Cakën

PETRIT BROKAJ

Ka disa vjet që nuk jeton më. Një atak kardiak, i ndërpreu jetën papritur dhe para kohe. Ishte shumë i ri që t’i ndodhte ajo që i ndodhi. Por, pas kësaj, ai vazhdoi të jetë mes nesh nëpër kujtimet tona dhe ngjarjeve që i kushtohen atij. Një prej tyre ishte edhe ceremonia organizuar nga Bashkia e Skraparit për dhënien e titullit “Qytetar Nderi i Çorovodës” më 20 qershor.

Ishte një ceremoni mbushur me mall, dashuri e shumë vlerësime nga shumë miq e kolegë të tij e në veçanti nga kryetari i Bashkisë, por sidomos nga bija e tij, Fioralba.

Për mua, si një ish mësues i tij në shkollën e mesme “Ramiz Aranitasi”, ishte me të vërtetë një ditë prekëse sepse, isha aty për Bashkimin, ish nxënësin e shkëlqyer, kur ai nuk jeton më dhe që, natyrisht, nuk është e lehtë të ngushëllohesh me faktin se “ky është fati njeriut”, ose thënë në gjuhën fetare “kështu ishte e shkruar”.

Isha dyfish i prekur, kur shihja fëmijët dhe bashkëshorten e tij, të cilët nuk kanë menduar ndonjëherë se, do të vinte kjo ditë, kur ata do të ishin në vendlindjen e tij pa praninë e njeriut të tyre të shtrenjtë dhe të pazëvendësueshëm.

Por, siç thotë populli, ai që ikën nuk kthehet më. Prandaj, më e drejtë është të themi se, jeta vazhdon. Vazhdon edhe për familjen e Bashkimit. Dhe, kur them këtë, kam parasysh atë që, edhe Bashkimi është mes tyre dhe mes nesh si model krenarie, si dashuri e pavdekshme, si frymëzim kurajoje. Ishte bashkë me ne edhe në këtë 20 shtator si shkak i këtij gëzimi, këtij nderimi dhe i kësaj dite të rëndësishme, dhënia e titullit: “Qytetar Nderi i Çorovodës”

E kam parasysh atë djalosh shtatlartë, me atë hapin e gjatë dhe me ata sy që i shkëlqenin, kur buzëqeshte. Preferonte të rrinte në bankën e fundit. Nga që ishte nxënës shumë i mirë, nuk shfaqte emocione, kur fillonte ora e mësimit, madje edhe në gjuhën ruse që jepja unë, një lëndë jo shumë e pëlqyeshme për nxënësit.

Bashkim Caka, nuk ishte nga ata që ua thonë fjalët e mira dhe vlerat, kur nuk jetojnë më. Ai i meritoi dhe ia thanë për së gjalli që, kur ai, pasi mbaroi shumë mirë studimet për jurisprudencë, filloi karrierën e suksesshme si një profesionisti me emër të nderuar.

Bashkimi në shkollën “Ramiz Aranitasi” ishte dhe do të mbahet mend si një nga nxënësit e shkëlqyer. Ashtu ishte edhe student. Por i shkëlqyer mbeti deri në fund të jetës së tij duke ecur nëpër rrugën e profesionit të juristit deri në shkallën më të lartë (anëtar i Gjykatës së Lartë dhe pedagog në shkollën e magjistraturës), gjithashtu, duke gdhendur një emër të mirë edhe si politikan, kur u zgjodh deputet i PS për Skraparin.

Kur thashë më sipër se vdekja e Bashkimit për mua, si ish mësues i tij, ishte e papritur dhe jashtë radhe, më duhet të them se mungesa dhe trishtimi për të nuk janë vetëm për familjen e tij, por edhe jashtë saj. Ai ishte një njeri dhe një kuadër me aftësi të çmuara që shoqëria nuk e pati fat t`a kishte gjatë në gjirin e vet. Ai i takon atyre njerëzve me të cilët shoqëria do të ishte më e shëndoshë, politika më e pastër dhe më e qetë dhe vendi më i begatë.

I kam dy fjalë edhe për ata që vendosën të japin këtë titull të nderuar dhe që kishin organizuar atë ceremoni aq mbresëlënëse. Jam me të vërtetë i entuziazmuar që këshilli bashkiak i Çorovodës ndjek me kaq kujdes dhe çmon veprimtarinë e personaliteteve të tillë si Bashkim Caka dhe, ca kohë më parë, për Xhafer Ibron e Spartak Brahon. E çmoj një fakt të tillë, sepse sot kemi vënë re disa raste, kur institucionet tona, ose japin vlerësime të pamerituara, ose i lënë kontributet e shumë njerëzve të nderuar në heshtje që të mbulohen nga harresa. Prandaj, i jam falënderues këshillit bashkiak të Çorovodës dhe në veçanti kryetarit të Bashkisë, që me siguri është dora kryesore në kësi ngjarjesh.

youtube izlenme satın al