Duke dëgjuar emisionin e atij “më të madhit se Bruno Vespa”

Duke dëgjuar emisjonin e atij “më të madhit se Bruno Vespa”, në auditorin e tij “tu pa e tu bo”, më tërhoqi vëmëndjen një student e një petagoge. Të dy të rinj por që nuk i mbante dot karrikja. “Revolucionarë” të rrevoltuar! Ekstremist për faqe të zezë, të mërzitshëm në argumentim, pa aspak kulturë qytetare, kukulla që mendojnë se tashmë “bota eshte e jona”.

Me ca si ta, është krejt e sigurtë se universiteti shkon drejt … fundit. Më shqetesoi fakti që në gojë të atij grupi “te zgjedhur”, veç ofendimit të figurës të Kryeministrit me sharje të papranueshme për ata që edhe presin zgjidhje prej tij, nxitur siç duket nga klima e përgjithëshme, mernin rëndë nëpër gojë edhe petagogët në tërësi. Duket sikur edhe pak e petagogëve do ju varin në qafë ndonjë nga ato memot e tyre, duke na sjelle në qendër të Tiranës “rrevolucionin kulturor” kinez.

Kujdes! Pa dyshim se çështja e mësimdhënjes, e petagogëve në universitet është një çështje nga më të rëndësishëmet. Por disa njerëz pa personalitet e të degraduar, nuk përfaqesojnë masën e mrekullueshme të tyre, të petagogëve. Ata janë shpirti i shkencës tonë, janë ata që sakrifikojnë e konsumojnë qetësinë e tyre për t’i transmetuar brezit botën e ardhëshme, ata janë për së gjalli monumenti i artë i modelit të njeriut që çon përpara shoqeërine.

Duke dëgjuar me keqardhje përroin e rrembyer të fjaleve plumb të rënda edhe të individëve e të ftuarve nga maska qesharake e Bruno Vespës, nuk kishte si të mos më shkonin në mendje figurat e shenjta të petagogeve që më kanë dhënë mësim si dhe  atyre që njoh, atehere kur e mposhtnim të ftohtin e dimrit me xhupa batanijesh e me dhjetë kokrra vezë në muaj. Do të kërkoja mirkuptimin e lexuesit të nderuar për “lokalizmin” tim për efekt mungese njohje, por si ish student i Fakultrtit të Ndërtimit do të përmend disa emra të tyre, të petagogëve që kanë ndëruar jetë apo që vazhdojnë të jenë ende në aktivitet e që unë i kujtoj e i shoh si “shenjtë”. Sepse nuk kam se çfar argumenti tjetër të jap, kur shoh se rrezikon të përdhoset emri i madh i petagogut. Sepse kam njohur e njoh emra, ashtu si të gjithë, veprën e të cilëve nuk mund ta zëvëndësoj me asgjë në botë. Kush e zëvëndëson shkëlqimin e dritës? Efigjeni Floqi, Zija Këlliçi, Qazim Turdiu, Kiço Negovani, Fatmir Sinoimeri, Kiço Rambi, Pandi Stratoberda, Muharem Dragovaja, Thanas Gaçe, Skënder Skënderi, Vasilika Cicko, Luan Voshtina, Besim Daja, Ilia Papanikolla … Eh, çfar legjendash kanë qenë! Por çfar zëvëndësish që lanë! Emra me vepra të mëdha, që edhe sot shpërndajne dije e nuk njohin lodhje. I madhi Nikolla Verdha, Luljeta Bozdo, Faje Bruci, Robert Kote … e më tej Niko Lako, Elmaz Xhediku, Fisnik Kadiu, Agron Lufi, Niko Pojani …, pa fund emra të njohur, që nuk ka vend këtu për ti përmendur të tërë, shkencëtarë të mirëfilltë e petagogë të rrallë.

Petagogët e sotëm janë nxënësit e nxënësve, e është e pamundur që të jetë prishur “geni” profesional, ai i modestisë, i punës dhe i sakrificës i brezit të parë. Është e pamundur që  petagogët e vërtetë të sotëm të kenë qoftë edhe një fije floku përgjegjësi për gjendjen ku është katandisur Universiteti. Sepse këjo gjendje e mjeruar nuk është aspak përgjëgjësi e petagogëve tanë patriotë, por përgjegjësi e regjimit të deformuar, e degradimit të politikës që e konsideroi universitetin si thes ku mund të futen aty i miri me të keqin, i dituri me të paditurin, punëtori me dembelin, i kulturuari me harbutin, e ku për hir të interesave politike tëpër të errëta e fare të pakuptueshme, duke 3 e 4 fishuar artificialisht numurin e studentëve, pa pyetur fare se në universitet dijet nuk i japin bëzhdilet e rrugëve, por profesionistët e ditur, njerëzit e mirë dhe petagogët, që perveç profesionit të tyre njohin jetën e vertetë e të vështirë, njohin rrugën që duhet tu mësojne e tu japin studentëve të tyre.

Kujdes studentë! Pasi mund të lëndoni edhe më tepër shpirtin e plagosur tashmë të petagogëve tuaj. Kujdes e mos digjni bashkë me të thatin edhe barin e njomë. Nuk është e veshtirë të gjeni e të “gozhdoni” në shtyllën e turpit mashtruesit e maskarenjtë. Kujdes, ruajini petagogët e vërtetë, mos i pezmatoni e deshpëroni ata. Sepse jo vetëm që janë të lodhur nga gjithë këjo jetë e vështirë e me halle, por nuk kanë edhe se kujt ti qahen. Sepse kanë ndërgjegje të jashtëzakonëshme, fajin e gabimet e të tjerëve moralisht i marin vetë përsipër. Nuk janë prej hekuri, janë të brishtë e të ndjeshëm, nuk dinë të shiten e të lëpihen, nuk njohin gjë veç të vertetës, janë veçëse vetë e vërteta. Ata janë jo vetëm tuajët, janë edhe tanët, janë të të gjithëve, janë pasuri e popullit

Kujdes studente të mirë e të rrespektuar. Kujdes me sjelljen ndaj tyre. Ndryshe bëjmë një mëkat të pa falshëm, e ai që na sheh nga lart “na vret” të gjithëve.

Bardhyl Ermini