DY BALADA

Kujtimet e një jete që më iku

Kujtimet e një jete që më iku,
më vijnë pa furtunë e tallas,
sjellin në muzg portretin e një miku,
që shkoi i ri dhe vetëm mbeti pas.

Kujtimet e një jete që më iku,
më pikëllojnë si një varr i hapur,
kristali i lotit shkëlqen te qerpiku,
s’i kemi më ato që kemi patur.

Përjetë na lanë njerëz aq të dashur,
të tjerë po aq të dashur na braktisën,
s’i kemi më ato që kemi pasur,
u shembën ato brigje nga u nisëm.

Kujtimet e një jete që më iku,
e mbushur plot me brenga dhe zhgënjime,
më pikëllojnë si varri i një miku,
si varri i një miku jeta ime.

Kujtimet e një jete që më iku,
shfaqin diku një meteor të ndritur,
dhe fresk e fllad më bëhet dhe Korriku,
po prapë në errësirë zhdukem papritur.

Kujtimet e një jete që më iku,
më vijnë pa furtunë-po më shkallmojnë,
se di aspak pse rrojta këta vjet,
dhe nuk e di të tjerët përse rrojnë?!

Korrik, 2000

Të shpëtojë njeriu

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
sa ëndrra u shuan porsi zjarre,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
po s’kanë gojë të flasin ato varre.

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
dhe sa të tjerë këtu do vijnë pareshtur,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
të gjithë të munduar dhe të heshtur.

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
të gjithë me një të qarë e nisën jetën,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
dhe sytë të pikëlluar gjithnjë mbetën.

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
askush s’e bëri dot pak më të mirë,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
dhe siç e gjetën-e lanë shkretëtirë.

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
kjo botë që rënkon si zemra ime,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
kjo botë e vockël mbushur me mundime.

Sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
që veç në pole nga i ftohti ngriu,
sa erdhën dhe sa ikën nga kjo botë,
që s’ngrin e tëra të shpëtojë njeriu.

14.09.2000