Dy fabula në vargje

Je i lumtur që je dushk!

Diku në një anë pylli,
mbiu një dushk dhe një arrë,
tok u rritën pranë e pranë,
pesëmbëdhjet’ vjet me radhë.

Papritur një ditë vjeshte,
erdhën pesë çamarrokër,
arën me gurë e qëlluan,
nuk i lanë as gjeth-as kokérr.

Bo-bo- i tha dushku arrës,
trupi krejt m’u drithërua,
kisha frikë se fill mbas teje,
me gurë do më zinin mua!

Kot u trëmbe-more-dushk,
kot u trëmbe-kot u ngjethe,
çamarrokët deshën kokrrat,
s’i kish marrë malli për gjethe.

Mos mendo më të këqia,
kapardisu si një krushk,
tërë jetën s’të qëllojnë,
je i lumtur që je dushk!

1980

Më mirë syri se nami…

Miti i vogël dy vjeçar,
në lodrat e fëminisë,
një ditë të bukur vjeshte,
s’dalloi dot delen prej dhisë.

I thoshin babai dhe mëma,
kur i bënin përkëdhele:
“More-Miti budallai,
s’dallon dhinë nga një dele!”

Këtë punë pas disa kohësh,
e mori vesh gjithë mëhalla:
“S’dallon dot delen nga dhia,
o-Miti t’u bëftë halla!”

Më pas e ngacmonin Mitin,
ku mësonte në çdo shkollë:
“S’dallon dot delen nga dhia,
more Miti mendjehollë!”

Shkuan vitet pakuptuar,
vajti Miti në ushtri,
po dhe këtu prapë i thanë:
“S’di ç’është dele-e ç’është dhi!”

Dhe kur u martua Miti,
sapo pak u ndez rakia,
u ngritën e thanë për dhëndrin:
“S’dallon dot delen nga dhia!”

Shkuan dhe vite të tjerë,
shtatë fëmijë lindi plot,
porse prapë e prapë i thanë:
“Dhinë nga delja s’dallon dot!”

U thinj Miti-u plak Miti,
dhe një ditë jetën ndërroi,
e një bejtexhi nga fshati,
epitaf mbi varr i shkroi:

“Këtu prehet xhaxha Miti,
jetën s’e pat karamele,
që i vogël e goditi,
e mori dhinë për dele!”

1980