Edi, më bëj mik me Berishën, që të shpëtoj nga banditët!

Rastisa të isha në qytetin tim të lindjes, në Librazhd, ditën që bëhej mitingu i Partisë Demokratike, ku merrte pjesë kryeministri Sali Berisha dhe prezantohej kandidati për deputet Eduard Selami. U mbështeta tek një shtyllë, përkundruall skenës së improvizuar dhe megjithë zhurmën, thirrjet, premtimet e pafund që u bëheshin bashkëqytetarëve të mi, nuk e di pse më mbuluan kujtimet për Eduardin. Kishim qenë fqinjë, ai në katin e parë të një pallati, mbi restorantin e të mirënjohurit Muharrem Meçe,  familja ime në katin e dytë të pallatit  në të majtë , vetëm 20 metra larg.

Babai i tij, Aqifi, ushtarak, një burrë simpatik me dy djem dhe një vajzë, dallohej për urtësinë e tij, i cilësuar si “njeriu që sheh punën e vet”. Me këtë familje shiheshim shpesh për shumë arsye. E para se mbi të, në katin e dytë, jetonte sekretari i Komitetit të Partisë  të Rrethit, Aleko Cane, që ishte miku ynë i përbashkët. Në atë kohë edhe im vëlla ishte po në të njëjtin funksion.

Ajo që dihej nga të gjithë banorët e qytetit të vogël, ishte se në familjen Selami, Eduardi dallohej si nxënës shumë i mirë, qoftë kur ishte pionier i Enverit, ashtu edhe në organizatën e rinisë në gjimnaz. Ishte ky një shkak më shumë, që Eduardi shkoi për studime në degën e shumëkërkuar: Shkencat politike-juridike.

Mua më është dhënë rasti shumë shpesh, që bashkë, të shkonim në ceremonitë që bëheshin për pranimin në organizatën e pionierit dhe më vonë të rinisë, madje kam shumë foto me Edin e vogël, që radhitej në presidiume përkrah funksionarëve më të lartë të kohës.

Si të gjithë bashkëqytetarët,  u gëzuam shumë kur komshiu ynë i vogël, u bë një ndër nismëtarët për formimin e Partisë Demokratike dhe protagonist  për rrëzimin e regjimit. Ishte krenaria jonë, që u bë edhe kryetari i partisë, që solli pluralizmin në Shqipëri.

Por, i nderuar Eduard,

Njëherësh u mërzitëm shumë, që pate problem me liderin e Partisë, që u nervozove aq shumë, çka ishte jashtë natyrës tënde, deri atje sa u largove në Amerikë. Dëshironim që ti të vazhdoje rrugën e nisur dhe të jepje kontributet për ndërtimin e demokracisë në Shqipëri.

Nejse, nuk dëshiroj të ndalem këtu, fqinji im i vogël, janë probleme që i ke zgjidhur vetë, por gjykoj se nëse do të ishe këtu, do të më bëheshe krah, pse më njihje mirë familjarisht. Jam e sigurt, se po të mos kishe ikur ti, unë nuk do të  kisha pësuar goditje të rënda, gjatë kohës që isha gazetare e gazetës “Koha Jonë” në Vlorë, për gjatë një dekade. Jam e sigurt se do të frenoje edhe ish deputetin Azem Hajdari, dhëndrin e qytetit tonë, që të mos mbante atë fjalim  banal në pallatin e Sportit në Vlorë më 10 maj të vitit 1998, që do të pasohej në mbrëmje me një akt fondametalist: Vendosjen e tritolit, duke hedhur në erë banesën dhe plagosur të katër pjesëtarët e familjes.

Tani që u riktheve, madje si kandidat për deputet në qytetin tonë të përbashkët, në Librazhd, përsëri, Edi, unë kam nevojë për ndihmën tënde.

Më bëj mike me z. Sali Berisha! Të flas sinqerisht, me zemër në dorë. Këtë ia kam kërkuar edhe kolegut Arian Çani, kur isha në emisionin e tij 4 vite më parë, ia kërkova publikisht, por ai m’u përgjigj: Kërkoja Fevziut, vetëm ai mund të të ndihmojë. Por kolegu i “Opinionit”, nuk bëri gjë edhe pse e dëgjoi lutjen time.

Ta kërkoj këtë nder, fqinji im i dikurshëm, pasi vazhdoj të kem telashe  edhe sot nga militantë dhe artikujshkrues, shërbetorë të pushtetit, që për shpifjet e tyre janë dënuar nga gjykata.

Nëse më realizon një takim me Kryeministrin, së paku të bëjmë një foto të tre bashkë, unë të jap fjalën se do të vij në qytetin tonë të përbashkët, Librazhdin, për t’u lutur njerëzve të mi, komshijve tanë të përbashkët, që të të japin votat, pasi edhe ata nuk ndjehen mirë, që njeriu i tyre sulmohet padrejtësisht nga miqtë e tu.

Këtë ta bëj edhe si deputet i qytetit, që do ta përfaqësoni në Kuvendin e Shqipërisë.

Po pres një përgjigje nga ti, Edi, me mallin edhe për t’u takuar, pasi  jemi ndarë, që kur ishe pionier, me shpresë se pas kaq dekadash, do të jesh deputet i Librazhdit  tonë, buzë Shkumbinit.

Bashkë me këtë lutje publike, po të dërgoj edhe disa foto të përbashkëta, për të kujtuar fqinjësinë tonë.