Një rrëfenjë me hajdutë pulash

Dy fjalë prezantuese: Që sot e çdo të dielë, në brendësi të Dita-s, do mund lexoni një shtojcë të titulluar Pikante. Siç e shpreh plotkuptimisht dhe titulli i huazuar nga kulinaria, lënda e ofruar e cila do jetë e pakufizuar dhe e përthithur nga çdo vatër e realitetit shqiptar, do ofrohet si për merak, në kuptimin e kapjeve të pazakonta dhe risive në trajtim. Pikante do tentojë të jetë një zgjatim i natyrshëm i Dita-s, në modelin e veçantë e poashtu të sukseshëm të saj. Gazetaria e shkruar nuk është në ditët e saj më të mira; dhe jo thjesht për shkak të ekspansionit vizual, siç është media vizive; pra televizioni. Por e shkruara do rrojë gjithsesi, siç do rrojnë  dhe të  dashuruarit pas leximit, qoftë dhe të gazetave. E rëndësishme është të ofrosh gjëra që ja vlen të lexohen për një shumëllojshmëri arsyesh, motivesh e nevojash që janë përbërës të natyrës njerëzore. E.Hoxha

* * *

Edi Rama: Një rrëfenjë me hajdutë pulash

Kisha kujtuar se mos këpucët sportive të policit ishin transgresioni më i madh që mund t`i bëhej uniformës, por isha gabuar. Teksa po ktheheshim në veturën tonë të vjetër, anepërqark maunes me pula pashë ca njerëz me uniformë jeshile dhe jo vetëm, pa kapele (më të shumtën e rasteve), por dy syresh krejt të zbathur. “Policia Financiare”, tha deputeti sikur ta kishte parë pas kokës pikëpyetjen që më lindi. Njëri nga këta të financiares grindej me shoferin e maunes, e tamam kur u futën në veturë dhe unë po mendoja se të paktën ai dërdimeni po bënte njëfarë pune, pashë dy zbatharakët të kacavireshin në bythë të maunes, mu përballë xhamit të veturës sonë, duke përfituar nga dërrasat që ishin vënë për të penguar fluturimin e pulave. Ai që shkau, ngaqë këmba i ndeshi në glasë të freskët, ndërroi mendim e qëndroi poshtë, ndërsa tjetri që u vendos mirë lart ia nisi të grabiste pulat!

Nuk e nxorri por e shkuli vendit shpezën e parë, sepse në hapësirën mes dy dërrasave mund të kalonte normalisht një vezë, shumë-shumë një zog pule, por jo një pulë e tërë. Pasi u shkapet duke lënë gjysmën e pulave gjatë fërkimit të dhimbshëm me dërrasat, viktima ia dha ulërimës me sa kishte në sqep, gjë që e sekëlldisi policin financiar, sepse britmat mund t`i shkonin në vesh shoferit, i cili me siguri vazhdonte të jepte e të merrte andej matanë për të dalë nga kurthi i dokumentave ku e kishte futur shefi i kusarëve të pulave. Pa patur shumë zgjedhje atje në majë të maunes, kusari e pa të udhës t`ja mbyllte sqepin viktimës duke i spërdredhur kryet, akt që e kreu me ftohtësi profesionale duke ia hedhur paskëtaj kurmin pa jetë kolegut poshtë dhe duke futur në xhep kokën e përgjakur të pulës për të mos lënë asnjë gjurmë. Nuk e di sa minuta zgjati ajo masakër, por pasi shkuli një dorë të mirë pulash, polici lart e kishte gjoksin të larë në gjak nga tundja frenetike e qafave pa kokë, kurse ai poshtë ishte fryrë dëng nën xhaketë e nuk po mundte më të gjente vrimë ku të fshinte ndonjë viktimë tjetër.  Cok kur polici po përfundonte zbritjen për t`ia mbathur bashkë me shokun e tij hajdut, u hap dera e një mauneje në krah, e cila me fytyrën nga Greqia priste dhe ajo të kalonte kufirin, dhe që andej doli një krijesë midis njeriut, derrit dhe rinocerontit, i veshur me një bluzë që nuk ja mbulonte dot krejt barkun  e majmë mbi të cilën shkruhej “Guns and Roses”. Me ca hapa të rëndë e krejt të avashtë ajo monstër iu afrua dy kusarëve dhe i bëri me shenjë atij lart që t`i hidhte një pulë. I zënë ngushtë nga frika se mos Rinoceronti i thoshtë gjë shoferit të pulave dhe i ngutur ngaqë donte të mbaronte punë sa më shpejt, polici lart shkuli një pulë të fundit dhe ia lëshoi në dorë monstrës, por pa ia këputur më parë kokën. Pula, e cila në panxhën e qënies së përbindshme ngjante si laraskë e bardhë, filloi të përpëlitej e të ulërinte si e marrë. Rinoceronti e ngriti dhe e afroi pranë hundës duke i ngulur drejt e në sy vështrimin e tij pa shprehje në një përplasje të afërt sy më sy që më kujtoi ballafaqimet fatale  të Tomit me Xherrin, pastaj e  çoi lart, në ajër, deri ku mund të zgjatej gjymtyra e tij e ngjeshur, dhe e përplasi në asfalt me të gjithë fuqinë, bile duke nxjerrë dhe një ahtimë plot urrejtje nga gjoksi. Nga brenda veturës nuk pamë dot se si reagoi shpeza e përplasur për vdekje, por sidoqoftë duhet të ketë bërë ndonjë naze të lehtë sepse kafsha që po i merrte shpirtin i dha një coup de grace duke  e shqelmuar fort. Trupi puplor vizatoi një hark të gjatë në qiell derisa u pre i pajetë mbi njërin nga pellgjet e shumta përtej kanalit buzërrugës. Vetëm kur u sigurua se pula u nda përfundimisht nga të gjallët e kësaj bote, Rinoceronti fshiu duart me një shprehje neverie në fytyrë dhe u ringjit në maune, në pritje që dera e Evropës të hapej e që ai të futej në autostradën e Botës së Lirë.

(Pjesë e shkëputur nga shkrimi “Lule shqipo lule djalë”, Revista Përpjekja, nr.9)