Avokatët mbrojtës të martesës së homoseksualëve dhe heshtja e klerit

“Në botën perëndimore ne po përjetojmë një valë të re sekularizimi drastik… Njerëzit e ndërtojnë jetën pa Zotin dhe të gjesh Zotin në këtë botë është bërë më e vështirë… veçanërisht në Perëndim”.   Papa Benedikti i XVI (5 gusht 2006)

Dy ngjarje të përafërta që ndodhën kohët e fundit kaluan thuajse në heshtje në Shqipëri, të paktën në botën mediatike. E para ishte votimi në shumicë në Irlandë pro lejimit të martesave midis personave homoseksualë dhe e dyta ishte “celebrimi” i një martese midis dy shtetasve britanikë në rezidencën diplomatike të këtij shteti në Tiranë. Në pamje të parë të duket sikur këto dy ngjarje nuk kanë lidhjeje me realitetin shqiptar. E vërteta është krejt ndryshe.

Çështjet e homoseksualitetit janë të njohura qysh në lashtësi dhe një numër individësh, madje edhe krijues të shquar në letërsi, artet pamore, shkencë dhe në politikë kanë mbetur të njohur për këtë prirje të tyre. Megjithëse koncepti dhe gjykimet e shoqërisë njerëzore rreth këtij fenomeni kanë qenë të ndryshëm, bie në sy fakti që, përgjithësisht, njerëzimi, asnjëherë nuk i ka gjykuar marrëdhënie të tilla si normale dhe aq më pak t’i ketë glorifikuar.

Sondazhet e bëra në shumë vende të botës kanë treguar se shumica e popujve e konsiderojnë homoseksualizmin si sëmundje. Mirëpo, nuk e kanë këtë mendim shumica dërrmuese e psiko-analistëve, mjekëve dhe sociologëve që kanë studiuar këto marrëdhënie. Ekzistenca e prirjeve të tilla seksuale tek një përqindje fare e vogël individësh konsiderohet prej tyre si një devijim, ndërthurje e çrregullimeve patologjike të mendjes dhe trupit.

Në rrugëtimin e tij të gjatë, përveç rregullave juridike që kanë ndryshuar nga një etapë e zhvillimit shoqëror në tjetrën (me dallimet përkatëse edhe në sistemet politiko-shoqërore të së njëjtës etapë), njerëzimi ka krijuar edhe kodet e vet moralë. Më së shumti, këto kode moralë janë bazuar në doktrinat fetare që kanë lindur e veprojnë prej shekujsh. Të gjitha doktrinat fetare kryesore nuk pajtohen me homoseksualizmin dhe e konsiderojnë atë si sjellje që vjen në kundërshtim me vullnetin e Krijuesit (Zotit) dhe që, të paktën, duhet përçmuar. Një qëndrim të tillë kanë mbajtur ndër shekuj edhe popujt e botës perëndimore që, sot për sot, përbëjnë edhe pjesën më të civilizuar të njerëzimit. Qëndrimin e tyre nuk e ka ndryshuar as fakti që 3-4 shekujt e fundit janë udhëhequr më shumë nga ideologjitë jofetare, të cilat, në jo pak aspekte kanë qenë edhe antifetare.

Pas Luftës së Dytë Botërore shumica e vendeve perëndimore filluan të shtojnë propagandën, interpretimet dhe përpjekjet për të krijuar një sistemi global në mbrojtje të të drejtave të njeriut. Ndër këto të drejta bën pjesë edhe ajo e mosdiskriminimit të individëve për shkak të përkatësisë gjinore dhe, diçka më vonë, ajo për shkak të prirjeve seksuale. Megjithëkëtë, për një kohë të gjatë marrëdhëniet homoseksuale janë vlerësuar dhe, madje, vazhdojnë ende të vlerësohen si vepra penale edhe në disa prej këtyre vendeve. Gjatë dy dhjetëvjeçarëve të fundit problemi ka përparuar nga lejimi dhe mosndëshkimi i këtyre marrëdhënieve në kërkesat për lejimin dhe legalizimin e martesave midis personave të të njëjtës gjini.

Personalisht mendoj se personat me devijime seksuale nuk duhen përçmuar, as diskriminuar në marrëdhëniet e arsimimit apo punësimit dhe as në shërbimet sociale, mjekësore, politike etj. Gjithashtu besoj fort se ata nuk duhen dënuar kur i kryejnë këto akte me persona madhorë. Përveçse është një model i keq, nuk shoh të ketë pasoja serioze për shoqërinë që dy homoseksualë të banojnë në të njëjtën shtëpi. Por është krejt anormale, e panevojshme dhe shoqërisht e dëmshme që personave që hyjnë në marrëdhënie homoseksuale t’iu njihet ligjërisht statusi i familjes që arrihet nëpërmjet martesës. Ja disa nga arsyet:

Së pari, koncepti fetar, moral, historik dhe juridik i familjes nënkupton bashkimin e dy individëve, mashkull dhe femër, që vjen si produkt i dashurisë për njëri-tjetrin sipas vullnetit dhe normalitetit të Krijuesit (Zotit ose natyrës). Së dyti, misioni i familjes nuk është vetëm realizimi i marrëdhënieve seksuale midis partnerëve, por, mbi të gjitha, është shumimi që siguron vazhdimësinë e shoqërisë njerëzore. Kjo nënkupton si shumimin biologjik ashtu edhe edukimin e brezave dhe përkujdesjen e ndërsjellët midis tyre. Së treti, dhe që është më e rëndësishme, sanksionimi me ligj i krijimit të familjes midis homoseksualëve do iu jepte të drejtën çifteve të tillë të kërkojnë edhe adoptimin e fëmijëve. Merret me mend çfarë formimi psikologjik dhe social do të kishin të tillë fëmijë. Në këto kushte, fëmijët e rritur në atë mjedis me shumë gjasa do të shmangeshin nga normaliteti natyror i seksit të tyre (i mashkullit apo i femrës). Fakti që shumica e pedofilëve (ata që kryejnë marrëdhënie seksuale me fëmijë) vjen nga radhët e homoseksualëve është një paralajmërim serioz për të gjithë avokatët e lejimit të martesave midis homoseksualëve. Së katërti, librat e Shenjtë (fetarë) i konsiderojnë dhe i dënojnë thuajse njëlloj marrëdhëniet homoseksuale midis njerëzve dhe ato me kafshët. Kjo nuk mund të shpërfillet kurrsesi nga kleri, që duhet të jetë i qartë në qëndrimet e tij dhe të zgjedhë rrugë të përshtatshme parandaluese për të frenuar fenomenin, por as nga shoqëria.

Meqë jemi tek avokatët mbrojtës të martesës së homoseksualëve duhet t’u kujtojmë këtyre se për ta përmbushur detyrën që i kanë vënë vetes duhet të gjejnë termat e përshtatshëm për marrëdhëniet që krijohen midis dy a më shumë homoseksualëve, se: kur mëtohet se bashkimi apo bashkëjetesa e njerëzve homoseksualë quhet familje, atëherë logjika të çon të pranosh se edhe një grup ushtarësh në një nëndetëse, apo një grup studentësh në një dhomë konvikti do të mund të quheshin familje; kur mëtohet se marrëdhëniet fizike midis dy meshkujve janë marrëdhënie seksuale, atëherë duhet të ndryshojnë konceptin që ka mbarë bota për bashkimin seksual, sepse organi i njërit (pasivit) as nuk është edhe as nuk njihet si organ seksual, por i jashtëqitjes së mbeturinave trupore tek të gjithë njerëzit dhe gjallesat e tjera; kur mëtohet t’u jepet statusi ligjor i martesës njerëzve të së njëjtës gjini, atëherë, me të njëjtin pasion duhet të mbrojnë edhe “të drejtën” e perversëve që krijojnë marrëdhënie seksuale me kafshët për t’u martuar dhe krijuar familje legjitime edhe me to, me qenin, lopën a kafshë të tjera.

Po britanikët ç’patën?

Pak ditë pas referendumit të bërë në Irlandë që lejoi martesat midis homoseksualëve, në mjediset e ambasadës së Britanisë së Madhe në Tiranë u bë ceremonia e lidhjes së martesës midis dy burrave me shtetësi angleze. Me të drejtë mund të lind pyetja se ç’na duhet ne çfarë bëjnë britanikët në zyrat e tyre diplomatike që konsiderohen “territor” i saj? Sikur një ceremoni e tillë administrative të bëhej larg syve të opinionit publik shqiptar, siç bëhen me mijëra veprime të tjera, atëherë ne nuk do të kishim kurrfarë të drejte të çuditeshim apo revoltoheshim. Mirëpo, akti i “celebrimit” mori karakter publik pasi u bë në praninë e disa shtetasve shqiptarë me prirje të njëjta dhe të punonjësve të masmedias që ishin njoftuar më parë për ngjarjen. Në këtë mënyrë akti në fjalë është një “mësim tregues” ose shfaqje (show) që autoritetet britanike bëjnë në vendin tonë dhe që ka për qëllim të nxisë lejimin e martesave midis homoseksualëve. Përndryshe, nuk kishte asnjë arsye që shtetasit anglezë Donald dhe Mike të zgjidhnin Shqipërinë për t’u martuar.

Kur shqiptarët u ngritën në vitin 1990 me parullën “E duam Shqipërinë si gjithë Evropa” nuk besoj se e kishin mendjen tek martesat e homoseksualëve, jo vetëm për shkak të konstitucionit të tyre shpirtëror, moral dhe kulturor, por edhe për faktin se martesa të tilla nuk lejoheshin as në Europë në atë kohë. Një popull që ka qenë i pushtuar për pesëqind vjet nga Perandoria Osmane nuk mund dhe as duhet të presë të tilla gjëra nga një shtet që, gjithashtu si perandori, ka pushtuar dhe sunduar për disa shekuj me radhë një të katërtën e botës me argumentin se përhapte civilizimin. Nga një shtet i tillë shqiptarët kanë pritur dhe presin mësime teorike dhe praktike se si ndërtohet dhe konsolidohet shteti juridik, si mund të zhvillohet ekonomia dhe kultura me hapa më të shpejtë, si mund të rritet cilësia e shërbimeve mjekësore dhe arsimore, si mund të frenohet e të zhduket gjakmarrja, si mund të ndërtohet një infrastrukturë moderne dhe si mund të kemi një administratë sa më shumë efikase dhe sa më pak të korruptuar etj.

Në të gjitha pritshmëritë e mësipërme, shqiptarët kanë dështuar, bashkë me ta edhe mësimdhënësit perëndimorë, duke përfshirë edhe britanikët. Është e dhimbshme por edhe shumë domethënëse që sot, pas një çerek shekulli, nuk gjen në Shqipëri një vepër me karakter kombëtar as në fushën ekonomike dhe as në ato sociale e kulturore që të mbajë vulën e vendeve perëndimore. Flitet për fonde pafund të cilat kanë shkuar më së shumti për “instruksione” apo në xhepat e gjithfarë matrapazëve që kryesojnë me dhjetëra fondacione “për përhapjen e demokracisë”, por fare pak gjëra janë bërë që t’i shërbejnë popullit shqiptar. Gjendja na kujton përgjigjen shpotitëse të një gazetari shqiptar në vitin 1991, dhënë një zyrtari të latë perëndimor. “Ne nuk i japim kujt peshk, por i mësojmë si të zënë peshk”,- na tha zyrtari i huaj. Gazetari shqiptar iu përgjigj: “Ju i mësoni të tjerët të zënë peshk dhe pastaj ua merrni peshkun”.

Jo pak ngjarje të pas atij viti i kanë dhënë të drejtë gazetarit shqiptar. Mjafton të kujtojmë qindra milion euro që u zhvatën në ndërtimin e rrugës Durrës-Kukës, miliona të tjerë që grabisin kompanitë e huaja nëpërmjet koncesioneve që iu kanë dhënë dhe vazhdojnë t’iu japin qeveritë shqiptare apo qindra miliona euro që ia marrin popullit shqiptar institucionet financiare ndërkombëtare nëpërmjet normave të interesit.

Eksportimi i perversitetit si normalitet dhe, madje, progres, nga një shtet që për pesëqind vjet e ka ndaluar dhe dënuar me ligj homoseksualizmin, që ka ndëshkuar me qindra vetë me varje dhe mijëra të tjerë me burgim dhe gjymtime (tredhje), nuk është mjeti më i gjetur për të ndihmuar shqiptarët, sidomos kur kujtojmë që shqiptarët e kanë ngritur universitetin e tyre të parë para pesëdhjetë vjetësh, kurse anglezët e kanë bërë një gjë të tillë disa qindra vjet më parë. Megjithëse dallimi është i thellë në favor të britanikëve, martesat e homoseksualëve i kanë legalizuar një vit më parë. Nuk mund të besohet se një popull e shtet i kultivuar në universitete e njëson familjen homoseksuale me familjen tradicionale mijëra vjeçare, se, atëherë do ndiente edhe përgjegjësi për dënimin me vdekje të kësaj “familje” për shekuj me radhë. Sidoqoftë, edhe nëse legalizimi i martesave të personave të së njëjtës gjini është shenjë e emancipimit të shoqërisë britanike, modeli nuk mund t’i rekomandohet popullit shqiptar. T’i rekomandosh martesën midis dy burrave si gjë normale një populli, i cili, deri para disa dhjetëvjeçarëve, i fejonte fëmijët në djep apo i jepte plumbin shumëkujt që “guxonte” ta quante një burrë “grua”, do të thotë se nuk e njeh aspak realitetin ku kërkon të eksperimentosh.

Është e kuptueshme që shqiptarëve u duhet një periudhë shumë më e gjatë kohe për të menduar dhe vendosur rreth këtij problemi. Natyrisht, pasi t’i kenë zgjidhur shumicën e problemeve që i shqetësojnë sot. Dhe problemet që na shqetësojnë sot nuk janë vetëm ekonomike, por edhe të tjera, të cilat nuk i zgjidhim dot pa vullnetin e mirë të atyre shteteve që edhe i kanë lindur (krijuar) në të shkuarën, siç është çështja kombëtare. Nuk i shkon asnjë shteti serioz që, nga njëra anë, të bëjë avokatin mbrojtës të familjes homoseksuale, me argumentin se nuk mund t’iu ndalohet e drejta të jetojnë bashkë dy personave që “e duan njëri-tjetrin” dhe, nga ana tjetër, t’iu mohohet e drejta të jetojnë bashkë dy gjysmave të të njëjtit komb, si në rastin tonë (shqiptarëve të Shqipërisë dhe Kosovës), të ndarë padrejtësisht dhe me bekimin e këtyre shteteve. Çdo njeri i arsyeshëm ka të drejtë të shtrojë pyetje: Pse dëshira e dy të parëve (individëve homoseksual) quhet legjitime, kurse dëshira e 5 milion të tjerëve konsiderohet “destabilizuese”? Si mund të ndryshohet kaq lehtë dhe papërgjegjshëm koncepti historik mijëravjeçar i martesës dhe familjes për hir të 1% të popullsisë dhe qenka tabu të korrigjosh gabimet e bëra 100 vjet më parë që çuan në ndarjen e një kombi thjesht për të kënaqur lakmitë e shteteve të rajonit? A do të ishin të gatshëm avokatët dhe propaganduesit e martesave midis homoseksualëve të ndryshonin kaq shpejt dhe kaq lehtë konceptet e ndërtimit dhe funksionimit të sistemit ekonomiko-financiar për hir të 90 % të njerëzimit, i cili është e sigurt se do të votonte pro heqjes së bankave nga duart e një grushti zhvatësish që sigurojnë dhjetëra milionë dollarë në vit pa zhvilluar asnjë aktivitet prodhues por, thjesht, duke iu marrë paratë miliona njerëzve që robtohen gjithë vitin në punë të rënda dhe nuk përballojnë dot blerjen e një makine apo të një shtëpie modeste? A do të ishin, pra, ata dakord që, për hir të shumicës së njerëzimit ta bënin sistemin bankar shtetëror ku njerëzit në nevojë të merrnin para me përqindje fare të ulët interesi?

Është mirë që edhe “mbretërve” t’iu thuhet nganjëherë e vërteta në sy që të mos iu ndodhë shpesh ajo historia e “mbretit lakuriq”.

Një popull dinjitoz, që mendon seriozisht për të ardhmen e vet, nuk duhet të pranojë të shndërrohet në një kope majmunësh që imiton çdo gjë të huaj pa e kaluar nëpër filtrin e ndërgjegjes dhe pa e vënë në peshoren e arsyes. Kalimi nga njëlloj ksenofobie në ksenomani nuk do të thotë se ke bërë progres dhe je civilizuar por, thjesht përpiqesh të përshtatesh por jo edhe të ndryshosh në mënyrë të arsyeshme. Individët dhe popujt që duan të ecin përpara duhet të dinë të dallojnë të mirën nga e keqja dhe modernen nga pseudomodernja. Nuk është keq të mbahet parasysh thënia e Noel Coward se, ” Sa më të larta ndërtesat, aq më i ulët morali “.

Pse hesht Kleri?

Si Bibla ashtu edhe Kurani e konsiderojnë homoseksualizmin si sjellje dhe veprim në kundërshtim me dëshirën e Zotit. Atëherë, si shpjegohet që kleri, sidomos ai i krishterë, hesht ose ndihet fare pak në Perëndim? Thënia e Papa Benediktit të XVI, e cituar në fillim të këtij shkrimi, tregon dy gjëra të rëndësishme: Nga njëra anë, kemi një sinqeritet të shkallës më të lartë të ish-kreut të Vatikanit dhe, nga ana tjetër, del e qartë se kleri i krishterë ka dështuar thuajse tërësisht në misionin e tij në Perëndim. Të kesh qenë për gati dy mijë vjet autoritet moral, por edhe politik, sundues në një hapësirë gjeografike, sociale dhe politike dhe në fund të rezultojë që njerëzimi atje ta ndërtojë jetën e vet jashtë atyre që ke propaganduar ti, jashtë dhe, madje, në kundërshtim me urdhërimet e Zotit, do të thotë se një pjesë e rëndësishme e punës të ka shkuar kot.

E vërteta është se shumica e njerëzve në botën perëndimore e pranojnë ekzistencën e Zotit. Por, të cilit Zot? Atij të Biblës apo “zotit” që kanë krijuar ata vetë? Zotin e Biblës e duan që t’i luten t’iu japë shëndet e pasuri dhe t’iu zgjidhë hallet që u lindin, por kërkojnë që ky Zot t’i lërë rehat kur vjen puna tek çështjet e qejfit. Për këtë arsye kanë krijuar zotin e vet që është zoti i parasë dhe i qejfeve, një zot krejt i kundërt me atë që propagandon kisha. Kjo gjë ka ndodhur për shumë shkaqe por, njëri nga më kryesorët mbetet fakti se, ndërsa doktrina fetare e krishterë është dymijë vjeçare, kleri dhe klerikët janë produkt biologjik, shpirtëror, moral dhe kulturor i epokave në të cilat jetojnë dhe, si të tillë, janë thellësisht të ndikuar nga bota që i rrethon.

Sjelljet dhe implikimet e herëpashershme të klerit në probleme që bien ndesh me doktrinën e propaganduar prej tyre e kanë ulur së tepërmi prestigjin edhe në sytë e besimtarëve. Ndërsa doktrina e krishterë është ideologjia dhe morali i të vegjëlve dhe të varfërve, vetë shumica e klerit, historikisht, ka qenë aleatja dhe përkrahësja e pakicës së pasur e të fuqishme politikisht. E parë hollë-hollë, duke e krahasuar me kërkesat e Biblës, jeta e Perëndimit thuajse nuk përputhet askund me fenë. Në këtë mënyrë, mund të thuhet pa ngurrim se bashkëjetesa paqësore dhe ndërvepruese e kapitalizmit me klerin e krishterë në Perëndim përfaqëson shkallën më të lartë të hipokrizisë që mund të demonstrojnë në marrëdhëniet midis tyre dy institucione krejt të kundërta të ngritur nga njerëzimi, njëri politik dhe tjetri shpirtëror (fetar). Në këtë bashkëjetesë ka dalë fitues kapitalizmi i cili i ka dhënë klerit tiparet e veta dhe kështu e ka lënë të qetë, sepse është bërë i padëmshëm për të. Duke i dhënë tiparet e veta e ka çuar paqësisht drejt dështimit.

Si për të na dhënë për këtë realitet edhe një provë nga Shqipëria, vlejti reagimi i një prifti shqiptar pikërisht për referendumin e zhvilluar në Irlandë. Me atë që prifti shkroi në një të përditshme, jo vetëm nuk i dënoi konceptet e martesave midis homoseksualëve por, tërthorazi, ishte pro tyre. Dhe, kuptohet, kundër doktrinës fetare që besohet se i shërben. Ndër të tjera, prifti në fjalë shkroi se “Të drejtat individuale janë më të rëndësishme se ato shoqërore (në Perëndim-V.M.) apo të përbashkëta. Kjo është ajo që unë e quaj përmbysje epokale e cila do të ketë zhvillimet dhe ndikimet e veta në shoqëri… Ripërkufizimi i martesës është pikërisht pasojë direkte e këtij raporti të përmbysur ndërmjet të drejtave të individit dhe të drejtave të shoqërisë”.

Më duhet të them se ato që thotë zotëria i sipërcituar nuk janë të vërteta. Po të ishin të vërteta atëherë do të ishin kundër doktrinës së Krishterë pasi, siç dihet, themeluesi i kësaj doktrine, Jezu Krishti, e sakrifikoi të drejtën e tij më sublime (jetën) për njerëzimin dhe nuk sakrifikoi shoqërinë përreth për hir të jetës së tij. Kështu na thuhet në çdo kishë: “Zoti Krisht u sakrifikua për njerëzimin”. Nga ana tjetër, në Perëndim unë njoh raste kur të drejtat (interesat) e shoqërisë sakrifikohen për hir të individit, por jo të çdo individi. Kështu, për të mos ulur ritmet e fitimeve, miliarderët (individi) flakin në rrugë mijëra punëtorë dhe ligji nuk ia ndalon një gjë të tillë. Kur mijëra individë nuk kanë të ardhura t’i paguajnë bankës (individit) detyrimet mujore të huas, këtyre mijëra personave iu merren shtëpitë dhe nxirren në rrugë. Kur një grusht gangsterësh financiarë (individi) keqmenaxhojnë bizneset e tyre, atëherë shteti (i kujt është në të vërtet?) merr paratë e miliona qytetarëve (shoqërisë) nga buxheti shtetëror dhe ua jep individëve për t’i shpëtuar nga falimentimi, në vend që t’i dërgojë në burg. Kur miliarderët e kompanive të naftës dhe të armëve (individi) ndiejnë etje për më shumë fitime, atëherë thirret populli nën armë dhe dërgohet në luftëra absurde ku humben mijëra jetë njerëzish. Prandaj, të drejtat e shoqërisë iu nënshtrohen vetëm të drejtave (interesave) të të pasurve dhe jo të çdo individi.

Është e vërtetë se në Perëndim i kushtohet shumë rëndësi “unit”, në kuptimin që individi atje edukohet, kryesisht, me ndjenjën e vënies së vetes dhe interesave vetjake mbi të tjerët. Për këtë shkak prodhohet shumë propagandë. Në kuadër të rëndësisë së “unit” interpretohen edhe shumë liri e të drejta, por edhe shumë aspekte të rendjes pas veseve që kanë nxitur e rritur shthurjen morale. Atje gjen me shumicë avokatë të drogës, prostitucionit, pornografisë, armëmbajtjes pa leje, shkatërrimit të familjes etj. Një individ i tillë, i dhënë pas veseve dhe qejfit, që edhe familjen e konsideron diçka arkaike është individi që iu intereson sundimtarëve. Duke qenë i tillë ky individ është lehtësisht i manipulueshëm dhe, në rast nevoje, kur “e tepron”, ndëshkimi i tij gjen lehtësisht përligjje. Mbi të gjitha, një individ i tillë që nuk njeh as familjen, as fisin e, rrjedhimisht, as kombin, është i padëmshëm për sundimtarët sepse nuk ka kauzë të përbashkët dhe është i zhveshur nga ndjenja e solidaritetit.

Më poshtë, prifti ynë thoshte se “Personalisht e kam parë votën irlandeze si një votë proteste ndaj një regjimi autoritar.. . ndaj një ambienti që ka ushtruar kontroll të fortë mbi jetën e individëve… nga një katolicizëm që prej shumë kohësh kishte vendosur e privilegjuar në rend të parë aspektin normativ dhe jo atë baritor…Unë nuk besoj se nëpërmjet dogmatizmit dhe barrikadave normative ne mund të çojmë e përçojmë në breza ato vlera në të cilat besojmë”.

Si qytetar i kësaj bote unë as besoj dhe as iu kushtoj shumë rëndësi sondazheve, për çfarëdo problemi që zhvillohen. Shkak është bindja se historikisht njerëzit, çfarë mendojnë e besojnë sot, nuk e mendojnë e besojnë nesër dhe ajo që është më e rëndësishme qëndron në faktin se popujt janë lehtësisht të manipulueshëm, sidomos në kohët tona kur ekziston një rrjet gjigant informimi me mundësi të hatashme dezinformimi dhe kur forca e ndikimit tek masat nuk qëndron në drejtësinë e kauzës që mbron, por në sasinë e mjeteve financiare që disponon dhe që vë në shërbim të manipulimit masiv. Njëqind vitet e fundit na kanë dhënë prova pa fund që dëshmojnë përkrahjen që popujt, në shumicë, iu kanë dhënë kauzave të rreme, të padrejta dhe kriminale.

Pyetja që del nga citimi i mësipërm i priftit është: A është Doktrina e Krishterë (dhe gjithë doktrinat fetare) një dogmë normative dhe a duhet që këto norma të qëndrojnë në fuqi si pengesë, apo dëshirave të njerëzimit iu duhet hapur shtegu i plotësimit pa kurrfarë kushtesh, parimesh e vlerash? Sigurisht që nga kleri nuk kërkohet të merren armët, siç ka ndodhur jo rrallë në të shkuarën, por kërkohet që normat e doktrinës fetare përkatëse t’i mbrojë me ngulm dhe nëpërmjet shpjegimit të vlerave që ato bartin të sqarojë rreziqet që i vijnë njerëzimit nga shpërfillja e tyre. Bibla ka Dhjetë Urdhërimet dhe këto nuk janë udhëzime por norma të detyrueshme për zbatim nga të krishterët. Ndryshimi i tyre nga ligjet e shtetit laik qëndron në pasojat që kanë shkelësit dhe në mjetet e ndryshme të ndëshkimit. Nëse do të vazhdohet, siç ka nisur, me konsiderimin e çdo norme morale si dogmë dhe me lavdërime për “thyerje të tabuve” nuk do të jetë e largët dita kur njerëzimi do i hedhë në koshin e plehrave të gjithë Kodet Etike që ka krijuar dhe, së bashku me ta, edhe doktrinat fetare.

Shoqëria dhe veçanërisht institucionet fetare duhet të ndiejnë keqardhje që një numër i kufizuar i turmës së homoseksualëve kanë lindur me devijime seksuale. Ata meritojnë kujdes e mëshirë. Klerikët, ku bën pjesë edhe prifti që cituam, duhet t’i luten Zotit që, në pamundësi të ndalojë ardhjen në jetë të individëve të tillë, ta kufizojë numrin e lindjeve të tyre. Ndërkohë, institucionet fetare dhe mbarë shoqëria duhet të përdorin mjete parandaluese e shëruese për të shmangur nga përfshirja në jetën homoseksuale ata që përbëjnë shumicën e turmës, që vetëpërfshihen në të për arsye të ndryshme subjektive.

Është fakt i pamohueshëm se kleri, në përgjithësi, dhe ai i krishterë në veçanti, kanë nxjerrë shumë figura me kulturë të admirueshme dhe me integritet shumë të lartë moral (siç është edhe Papa aktual). Po kështu, në disa aspekte të jetës shoqërore kleri ka luajtur role shumë pozitive. Por do të jetë diskredituese dhe vetëdëmtuese nëse një pjesë e madhe e klerit do të bjerë pre e botës komercialiste dhe politike që nuk njeh kurrfarë skrupujsh moralë. Martesat midis homoseksualëve mund të miratohen vetëm nga priftërinj që, pasi kanë lënë rason e bariut të Krishtit në kishë ku kanë predikuar urdhërimet e Zotit, kanë përfunduar nëpër klubet e natës për të parë si praktikohen thuajse të gjitha veset e yshtura nga Djalli.

Botuar nga DITA – 16 qershor 2015